Uprawy energetyczne
Uprawy energetyczne to uprawy roślin w celu pozyskania biomasy z przeznaczeniem na cele energetyczne czyli do produkcji energii cieplnej, energii elektrycznej oraz paliwa gazowego (biogazu) lub ciekłego. Biomasa jest zaliczana do odnawialnych zasobów energii. Za uprawy energetyczne uznaje się te uprawy, które nie wytwarzają żywności. Odpady z upraw roślin przemysłowych i żywnościowych też mogą być używane w celu produkcji energii, ale takie uprawy nie są uznawane za uprawy energetyczne.
Rośliny energetyczne, nadające się do upraw energetycznych to m.in.:
- rzepak, słonecznik, len, konopie siewne i inne rośliny oleiste
- kukurydza zwyczajna, zboża, ziemniaki,
- burak cukrowy, trzcina cukrowa,
- ślazowiec pensylwański (tzw. malwa pensylwańska, Sida hermaphrodita),
- wierzba wiciowa (Salix viminalis),
- rdest sachaliński (Polygonum sachalinense),
- miskant (Miscanthus spp.),
- mozga trzcinowata (Phalaris arundinacea),
- topinambur (tzw. słonecznik bulwiasty) (Helianthus tuberosus),
- róża wielokwiatowa (tzw. róża bezkolcowa) (Rosa multiflora),
- paulownia puszysta (Paulownia tomentosa).
Uprawy energetyczne wykorzystywane są przez:
- przedsiębiorstwa, których produktem finalnym jest biopaliwo i zakłady tłuszczowe, gorzelnie, cukrownie
- przedsiębiorstwa, które wytwarzają ciepło i energię elektryczną, np. ciepłownie, elektrociepłownie.
Uprawy energetyczne są czynnikiem wzrostu gospodarczego dając możliwość stabilnego ekorozwoju.
W celu zwiększenia zainteresowania uprawami energetycznymi, w grudniu 2006 roku Rada Wspólnot Europejskich zgodziła się na wprowadzenie w nowych krajach członkowskich następujących rozwiązań:
- Wprowadzenia dopłaty do uprawy roślin energetycznych z budżetu Unii Europejskiej w wysokości 45 euro/ha
- Zakwalifikowania upraw wieloletnich do płatności bezpośrednich.
Zgodnie z art. 122 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16) płatności do upraw roślin energetycznych realizowane były do 2009 roku.
Od roku 2010 stosownie do przepisów art. 124 ust. 2 powołanego powyżej rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, ze zm.), w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha.
Gatunki drzew, których uprawa stanowi zagajnik o krótkiej rotacji zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie gatunków drzew, których uprawa stanowi zagajnik o krótkiej rotacji, oraz maksymalnego cyklu zbioru dla każdego z tych gatunków drzew (Dz. U. z 2010 r. Nr 39, poz. 214) i należą do nich gatunki drzew z rodzaju: wierzba (Salix sp.), z wyjątkiem wierzby wykorzystywanej do wyplatania, topola (Populus sp.) oraz brzoza (Betula sp.).
W związku z powyższym do uprawy wierzby, topoli oraz brzozy, które stanowią zagajniki o krótkiej rotacji, przysługuje jednolita płatność obszarowa. Do pozostałych upraw energetycznych nie przysługują dopłaty.
