Urginia morska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Urginia morska
Drimia maritima - Köhler–s Medizinal-Pflanzen-277.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd szparagowce
Rodzina hiacyntowate
Rodzaj urginia
Gatunek urginia morska
Nazwa systematyczna
Drimia maritima (L.) Stearn
Ann. Mus. Goulandris 4: 204 1978[2]
Synonimy

Scilla maritima L., Urginea maritima(L.) Baker .

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Urginea Maritima.jpg

Urginia morska (Drimia maritima) – gatunek rośliny z rodziny hiacyntowatych. Ma wiele nazw zwyczajowych: ckliwica, cebula morska, oszloch morski, a w kulturze islamu określa się ją mianem „cebuli cmentarnej”. Roślina znana była już w czasach starożytnych. W starożytnym Egipcie cebulę morską nazywano „okiem Tyfona[3][4][5]. W krajach arabskich była i jest sadzona na grobach. W Grecji do dziś częsty jest zwyczaj obdarowywania się cebulą morską z okazji Nowego Roku. Urginia morska pochodzi z rejonu basenu Morza Śródziemnego, gdzie rośnie w suchych, piaszczystych miejscach, głównie na wybrzeżu.[potrzebne źródło]

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina o dużych i ciężkich cebulach osiągających obwód ponad 20 cm i wagę do 3 kg. Wytwarzają one mocny, głęboko sięgający system korzeniowy. Roślina kwitnie od sierpnia do października, po czym wytwarza rozetę dużych liści, które zamierają dopiero wiosną. Okres spoczynku przypada na lato i wówczas potrzebuje ona do inicjacji kwiatostanu silnego nasłonecznienia i wysokich temperatur w ciągu dnia.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Uprawia się ją głównie w krajach południowej Europy w celu pozyskania glikozydów nasercowych stosowanych w leczeniu chorób serca i poprawiających jego pracę lub do produkcji trutek na gryzonie. W Polsce uprawiana (bardzo rzadko) tylko w celach dekoracyjnych, jednak jej uprawa w naszym klimacie jest zawodna ze względu na niższe temperatury lata. Roślina zawiera glikozydy bufadienolidowe. Do najważniejszych z nich należą:

  • glukoscylaren A
  • scylaren A
  • proscylardyna A

Surowiec występuje w preparatach Proscillaridin i Talusin. W lecznictwie wykorzystuje się tylko odmianę białą tego gatunku[potrzebne źródło].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2012-06-03].
  2. Drimia maritima (L.) Stearn (ang.). W: The plant list [on-line]. [dostęp 2014-10-01].
  3. Donald Cameron Watt: Dictionary of Plant Lore. Elsevier/Academic Press, 2007, s. 363-364. ISBN 0-0805-4602-1. [dostęp 2014-01-03]. (ang.)
  4. William Holl, Neville Wood: The Analyst: A Quarterly Journal of Science, Literature, Natural History, and the Fine Arts, Tom 10. Simpkin & Marshall, 1840, s. 373. [dostęp 2014-01-03]. (ang.)
  5. Anthony Todd Thomson: Elements of Materia Medica and Therapeutics, Tom 2. Longman, Rees, Orme, Brown, Green, and Longman, 1833, s. 410. [dostęp 2014-01-03]. (ang.)