Urginia morska
| Urginia morska | |
| Systematyka wg Reveala | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Podkrólestwo | naczyniowe |
| Nadgromada | nasienne |
| Gromada | okrytonasienne |
| Klasa | jednoliścienne |
| Rząd | amarylkowce |
| Rodzina | hiacyntowate |
| Rodzaj | urginia |
| Gatunek | urginia morska |
| Nazwa systematyczna | |
| Urginea maritima (L.) Baker | |
| Synonimy | |
| Scilla maritima L. | |
Urginia morska – (Urginea maritima syn. Scilla maritima) – gatunek rośliny z rodziny hiacyntowatych. Ma wiele nazw zwyczajowych: ckliwica, cebula morska, oszloch morski. Roślina znana była już w czasach starożytnych. W starożytnym Egipcie cebulę morską nazywano "okiem Tyfona". Pochodzi z rejonów Morza Śródziemnego. Uprawia się ją głównie w krajach południowej Europy w celu pozyskania glikozydów nasercowych stosowanych w leczeniu chorób serca i poprawiających ich pracę lub do produkcji trutek na gryzonie. W Polsce uprawiana (bardzo rzadko) tylko w celach dekoracyjnych.
Roślina zawiera glikozydy bufadienolidowe. Do najważniejszych z nich należą:
- glukoscylaren A
- scylaren A
- proscylardyna A
Surowiec występuje w preparatach Proscillaridin i Talusin. W lecznictwie wykorzystuje się tylko odmianę białą.