Urszula Radwańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Urszula Radwańska
Urszula Radwańska
Urszula Radwańska (2012)
Państwo  Polska
Miejsce zamieszkania Kraków
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1990
Ahaus
Wzrost 177 cm
Masa ciała 57 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2005
Zakończenie kariery aktywna
Trener Martin Fassati
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0 WTA, 4 ITF
Najwyżej w rankingu 29 (8 października 2012)
Australian Open 2R (2012)
Roland Garros 2R (2012, 2013)
Wimbledon 2R (2008, 2009, 2013)
US Open 2R (2010, 2013)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1 WTA, 10 ITF
Najwyżej w rankingu 74 (21 września 2009)
Australian Open 2R (2012)
Roland Garros QF (2009)
Wimbledon 3R (2012)
US Open 1R (2009)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Urszula Radwańska (ur. 7 grudnia 1990 w Ahaus) – polska tenisistka.

Zwyciężczyni jednego turnieju WTA w grze podwójnej. Zdobywczyni juniorskiego Małego Szlema w grze podwójnej w 2007 roku (French Open, Wimbledon i US Open), triumfatorka juniorskiego Wimbledonu 2007 w grze pojedynczej oraz finalistka juniorskiego US Open 2007 w grze pojedynczej oraz juniorskiego Australian Open 2007 w grze podwójnej. Reprezentantka kraju w Pucharze Federacji. W 2012 roku wywalczyła kwalifikację olimpijską.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Ahaus na terenie Niemiec. Pochodzi ze sportowej rodziny: jej dziadek Władysław (zm. 2013) był hokeistą i trenerem Cracovii[1], a ojciec i zarazem trener Robert Radwański był tenisistą klubu KS Nadwiślan, uprawiał też łyżwiarstwo figurowe w KS Krakowianka. Jej starsza siostra, Agnieszka, także jest tenisistką. Ich matka, Marta, zajmuje się finansami córek.

Ukończyła gimnazjum i liceum ogólnokształcące w Zespole Szkół Ogólnokształcących Mistrzostwa Sportowego im. Mikołaja Kopernika w Krakowie[2]. W 2009 podjęła studia na kierunku turystyka i rekreacja na Akademii Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie (zaoczne studia prowadzi równolegle z siostrą Agnieszką)[3][4][5].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

2005[edytuj | edytuj kod]

Wraz z siostrą Agnieszką wygrała rywalizację deblistek w juniorskim turnieju Tomaszewski Cup by Microsoft. W październiku 2005 Urszula Radwańska wraz z siostrą i Maksymilią Wandel wygrała w Barcelonie Junior Fed Cup, czyli drużynowe Mistrzostwo Świata do lat 16.

Z pięcioma punktami na koncie, sezon 2005 zakończyła na 1025. miejscu w rankingu WTA.

2006[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu wygrała swój pierwszy profesjonalny turniej tenisowy. Był to turniej ITF z pulą 10 000 dolarów, rozegrany w brytyjskim Bath. W pięciu meczach pokonała pięć wyżej notowanych przeciwniczek, w tym w I rundzie rozstawioną z numerem pierwszym Sarah Leah Borwell i w finale rozstawioną z numerem piątym Kanadyjkę Valérie Tétreault 7:6(6), 6:2.

W maju dostała "dziką kartę" od organizatorów J&S Cup, ale w I rundzie przegrała z Venus Williams. Kilka tygodni później odniosła swój największy sukces w karierze: po przejściu eliminacji awansowała do drugiej rundy turnieju WTA w Stambule, eliminując w I rundzie 53. zawodniczkę rankingu, Marię Elenę Camerin. Było to jej pierwsze zwycięstwo nad zawodniczką z czołowej setki rankingu WTA. W pierwszym tygodniu sierpnia 2006 Radwańska powtórzyła sukces ze Stambułu, przechodząc eliminacje turnieju WTA w Sztokholmie, ponownie awansując do drugiej rundy, gdzie przegrała mając nawet piłki setowe z rozstawioną z numerem pierwszym Anastazją Myskiną.

Odniosła kolejny sukces w juniorskim Wimbledonie 2006. Po pokonaniu Mayi Bhorozowej w meczu o szesnastkę, uporała się z rozstawioną z numerem piątym Soraną Mihaelą Cirsteą. W kolejnej rundzie pokonała Tyrę Calderwood 7:5, 6:3 i w ćwierćfinale Naomi Cavaday 6:3, 6:2. W walce o finał uległa 6:3, 3:6, 6:8 Caroline Wozniacki, nie wykorzystując trzech piłek meczowych. Była też w półfinale debla, w parze z Ariną Rodionową.

Kolejnym sukcesem była wygrana juniorskiego turnieju Eddie Herr International na Florydzie, nie tracąc nawet seta. W finale Polka pokonała turniejową dwójkę, Soranę Mihaelę Cirstea 6:3, 6:1. Na początku grudnia wygrała w parze z Soraną Mihaelą Cirsteą rywalizację deblową prestiżowego turnieju juniorskiego Orange Bowl na Florydzie.

Sezon 2006 zakończyła na 310. miejscu w rankingu WTA.

2007[edytuj | edytuj kod]

Podczas Australian Open 2007 juniorów, Radwańska doszła do ćwierćfinału gry pojedynczej oraz finału gry podwójnej razem z Julią Cohen, jako najwyżej rozstawiona para, gdzie uległy Jewgieniji Rodinie i Arinie Rodionowej.

Radwańska wystartowała pod koniec lutego w eliminacjach do turnieju II kategorii w Dausze. W pierwszym meczu uległa Anne Kremer 4:6, 0:6. Podczas turnieju na kortach Warszawianki przegrała z Jeleną Wiesniną 6:2, 6:7, 3:6, nie wykorzystując trzech piłek meczowych. W ostatnim secie meczu, gdy Wiesnina korzystała z pomocy medycznej, Radwańska zamiast rozgrzewać się, spędziła ten czas na ławce.

W maju Radwańska wystąpiła w turnieju WTA w Stambule. Start w singlu zakończyła na trzeciej rundzie kwalifikacji po porażce z Jekateriną Dzechalewicz. Z kolei w deblu występowała z siostrą Agnieszką i nieoczekiwanie wygrały turniej bez straty seta. W drodze do finału pokonały m.in. siostry Bondarenko, a w finale łatwo zwyciężyły 6:1, 6:3 z Sanią Mirzą grającą w parze z Chan Yung-jan.

W czerwcu w parze z Kseniją Mileuską wygrała juniorski turniej French Open 2007 w deblu, pokonując parę Sorana Cîrstea/Alexa Glatch 6:1, 6:4.

Największy sukces w dotychczasowej karierze odniosła wygrywając turniej gry pojedynczej juniorek podczas Wimbledonu. Rozstawiona z numerem szóstym w finale, pokonała Madison Brengle 2:6, 6:3, 6:0. Wygrała ten turniej również w grze podwójnej juniorek, w parze z Anastasiją Pawluczenkową, pokonując Misaki Doi/Kurumi Nara 6:4, 2:6, 10:7. Urszula Radwańska jest trzecią Polką, która wygrała Wimbledon i drugą po Aleksandrze Olszy, która dokonała tego zarówno w singlu, jak i w deblu.

Podczas US Open 2007 w parze z Kseniją Mileuską wygrały grę podwójną juniorek, w finale pokonując parę Łykina/Kalasznikowa 6:2 6:1.

Po raz pierwszy w karierze osiągnęła ćwierćfinał singla, występując w październiku w turnieju WTA w Bangkoku. Startując z "dziką kartą" (sklasyfikowana wówczas na 407. miejscu w rankingu WTA), pokonała w 1/8 Virginie Razzano 7:6(3), 7:5, przerywając jej serię jedenastu zwycięstw z rzędu. W ćwierćfinale przegrała z reprezentantką Chin Chan Yung-jan 2:6, 3:6.

Sezon 2007 zakończyła na 288. miejscu w rankingu WTA i na pierwszym miejscu w rankingu ITF juniorek[6].

2008[edytuj | edytuj kod]

Na początku roku wystartowała w eliminacjach kwalifikacyjnych do turnieju wielkoszlemowego Australian Open 2008. Odpadła w ostatniej, III fazie eliminacji, przegrywając z numerem trzecim eliminacji, Julią Schruff 3:6, 0:6. Dzięki dzikiej karcie wystąpiła w turnieju Pattaya Women's Open 2008. Jednakże odpadła tam w pierwszej rundzie. Polka dotarła także w tym roku do drugiej rundy Wimbledonu. W I rundzie tego turnieju Urszula Radwańska pokonała Czeszkę Klarę Zakopalovą 6:4, 6:1, w II rundzie musiała jednak uznać wyższość Sereny Williams, z którą przegrała 4:6, 4:6.

Na przełomie lipca i sierpnia wystąpiła w turnieju VanOpen rangi ITF z pulą nagród 50 000 dolarów, rozegranym w Vancouver. Rozstawiona z numerem drugim, bez straty seta dotarła do finału, gdzie pokonała turniejową czwórkę, Francuzkę Julie Coin 2:6, 6:3, 7:5, wygrywając cały turniej.

Na przełomie września i października wystąpiła w ostatnim w sezonie turnieju najniższej kategorii, Tier IV, Tashkent Open 2008. Występ był dla niej udany, ponieważ pierwszy raz w sezonie i drugi raz w karierze dotarła do ćwierćfinału singla turnieju WTA. W pierwszej rundzie pokonała faworytkę gospodarzy, rozstawioną z numerem siódmym, Oqgul Omonmurodovą 7:6(5), 6:3, w drugiej rundzie wyeliminowała Sopo Szapatawę 7:5, 6:2, a w ćwierćfinale po zaciętej walce uległa turniejowej czwórce, Sabine Lisicki 6:3, 5:7, 6:7. Z kolei w deblu w parze z Andreją Klepač dotarły do półfinału.

Sezon 2008 zakończyła na 127. miejscu w rankingu WTA.

2009[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2009 rozpoczęła od udziału w turnieju w Hobart, w którym osiągnęła drugą rundę. W kwalifikacjach pokonała wówczas 31. w rankingu singlowym Francescę Schiavone 6:3, 7:6(4). W turnieju głównym w I rundzie wygrała z rozstawioną z numerem szóstym Aleksandrą Woźniak w trzech setach. W II rundzie Polka skreczowała.

Podczas Australian Open dotarła do III rundy kwalifikacji, w której przegrała ze Stéphanie Dubois. Z kolei w Dubaju sprawiła niespodziankę, eliminując w pierwszej rundzie swoją starszą siostrę, Agnieszkę Radwańską 6:4, 6:3. W drugiej rundzie turnieju oddała jednak mecz poprzez krecz.

W Indian Weels doszła do czwartej rundy zawodów. W pierwszym spotkaniu pokonała Michelle Larcher de Brito 4:6, 6:2, 6:4. W kolejnej rundzie zwyciężyła z ósmą wówczas na świecie Rosjanką Swietłaną Kuzniecową 6:2, 4:6, 6:3. W trzecim meczu pokonała Alexę Glatch 6:3, 7:6(3). Następnie uległa Caroline Wozniacki 5:7, 3:6. W turnieju w Miami w I rundzie uległa Chince Li Na, na tym samym etapie turnieju zakończyła rozgrywki na kortach Roland Garros, przegrywając z Yaniną Wickmayer 6:4, 3:6, 0:6. W Birmingham Radwańska doszła do ćwierćfinału pokonując kolejno Mariję Kirilenko, Petrę Cetkovską, Julię Görges. W meczu ćwierćfinałowym przegrała z Magdaléną Rybárikovą 3:6, 3:6.

Podczas wielkoszlemowego Wimbledonu doszła do II rundy, ulegając w niej Dominice Cibulkovej 2:6, 4:6. W Los Angeles doszła do ćwierćfinału pokonując między innymi Dominikę Cibulkovą i Li Na. W ćwierćfinale uległa po spotkaniu z Mariją Szarapową, przegrany przez Polkę 4:6, 5:7. Na kortach Flushing Meadows uległa w pierwszej rundzie Kristinie Barrois.

Sezon 2009 zakończyła na 66. miejscu w rankingu singlowym WTA.

2010[edytuj | edytuj kod]

Urszula Radwańska podczas turnieju w Stanford w 2010

Sezon 2010 rozpoczęła od kwalifikacji w Sydney, gdzie przegrała w trzeciej rundzie z Jill Craybas. W Australian Open trafiła na rozstawioną z jedynką Serenę Williams, z którą przegrała 2:6, 1:6. Po tym turnieju wykryto u niej kontuzję pleców, która zmusiła ją do półrocznej przerwy w startach w turniejach i treningach. Efektem przerwy był spadek z 72. miejsca na 189. miejsce w rankingu WTA.

Wróciła na turniej w San Diego, gdzie przegrała w I rundzie kwalifikacji. Tak samo było w Cincinnati. W Montrealu odpadła natomiast w II rundzie kwalifikacji. W US Open dotarła do drugiej rundy, dzięki zwycięstwie nad Anną Czakwetadze 6:3, 6:3. W drugiej rundzie uległa jednak Hiszpance Lourdes Domínguez Lino 2:6, 5:7. Dzięki US Open awansowała z 339. na 234. miejsce w rankingu WTA.

W Seulu przegrała w pierwszej rundzie z Mariją Kirilenko 3:6, 1:6. Później, w turnieju ITF w Tokio doszła do drugiej rundy, przechodząc przez kwalifikacje. W pierwszej rundzie turnieju pokonała Stefanie Vögele 6:0, 6:3. W drugiej rundzie uległa Ayumi Moricie 6:2, 1:6, 2:6. W turnieju ITF w Saint Raphael doszła do finału pokonując kolejno Laurę Thorpe, Jelenę Dokić, Esterella Cabezę Candezę i Laurę Pous Tió, by w finale ulec Alison Riske 4:6, 2:6.

W Ismaning (z pulą nagród 50 000 dolarów), Radwańska zdobyła swój trzeci singlowy tytuł w rozgrywkach z cyklu ITF. Polka przeszła przez kwalifikacje, a w turnieju głównym pokonała kolejno Sarę Gronert 6:2, 6:2, Ewę Birnerovą 6:1, 6:0, Annikę Beck 4:6, 6:4, 6:1, turniejową jedynkę Kristinę Barrois 6:7(4), 6:4, 6:4 a w finale rozstawioną z numerem piątym Andreę Hlaváčkovą 7:5, 6:4. Był to jej ostatni turniej w tym roku.

Sezon 2010 zakończyła na 191. miejscu w rankingu WTA.

2011[edytuj | edytuj kod]

Podczas Australian Open, w Dubaju i w Dausze odpadała w kwalifikacjach. Później wystąpiła w turnieju głównym w Kuala Lumpur, gdzie w I rundzie pokonała Junri Namigatę 6:1, 6:3. W II rundzie przegrała z Serbką Bojaną Jovanovski 6:1, 5:7, 4:6.

W Indian Wells doszła do trzeciej rundy pokonując wcześniej Bojanę Jovanovski 3:6, 6:4, 7:6(6). W drugiej rundzie zwyciężyła z wówczas 34. w rankingu, Czeszką Klárą Zakopalovą 6:3, 5:7, 6:2. W trzeciej rundzie po meczu z Wiktorią Azarenką odpadła z turnieju przegrywając 6:7(7), 3:6.

W Miami i Fezie odpadała w I rundzie, przegrywając z Simoną Halep i Eleni Daniilidu. W Estoril doszła do II rundy, wygrywając przedtem z rozstawioną z numerem czwartym Anastasiją Sevastovą 5:7, 7:6(5), 6:1. W II rundzie odpadła po meczu z Johanną Larsson.

W Rzymie, na kortach Roland Garros i podczas Wimbledonu odpadała w pierwszych rundach kwalifikacji. W Stanford dotarła do drugiej rundy, pokonując Olgę Sawczuk. Na kortach Flushing Meadows odpadła w pierwszej rundzie po przegranym meczu z siostrą, Agnieszką 2:6, 3:6.

W Taszkencie osiągnęła swój największy sukces w sezonie, dochodząc do półfinału turnieju. W I rundzie tego turnieju pokonała Słowaczkę Janę Čepelovą 6:1, 6:4. W kolejnym spotkaniu wygrała z reprezentantką gospodarzy, Oqgul Omonmurodovą 6:7(7), 6:4, 6:3. W ćwierćfinale pokonała Greczynkę Eleni Daniilidu 6:3, 4:6, 6:4, by w półfinale ulec Kseniji Pierwak 2:6, 4:6. W Kantonie doszła do ćwierćfinału, gdzie przegrała mając kilka piłek meczowych z późniejszą zwyciężczynią tego turnieju Chanelle Scheepers 6:4, 6:7(8), 3:6.

Sezon 2011 zakończyła na 109. miejscu w rankingu WTA.

2012[edytuj | edytuj kod]

Urszula Radwańska na igrzyskach olimpijskich

Sezon 2012 rozpoczęła od udanych kwalifikacji w turnieju w Sydney. W pierwszej rundzie turnieju znów trafiła na swoją siostrę, Agnieszkę, z którą przegrała 1:6, 1:6. W Australian Open doszła do drugiej rundy pokonując w poprzedzającej rundzie Amerykankę Alison Riske 6:4, 1:6, 6:2. W drugim spotkaniu przegrała z Soraną Cîrsteą 6:1, 2:6, 3:6.

W Pattai doszła do II rundy pokonując wcześniej Ansatazję Piwowarową 6:4, 6:1. W II rundzie Polka przegrała z rozstawioną z numerem trzecim Danielą Hantuchovą 3:6, 2:6. Następnie Polka wzięła udział w turnieju w Dausze, gdzie po przebrnięciu kwalifikacji, została pokonana w I rundzie turnieju głównego przez Lucie Šafářovą 3:6, 4:6. Później wystąpiła w turniejach w Indian Wells i Miami. W obu imprezach przegrała w I rundach. W Indian Wells uległa Michaëlli Krajicek 6:3, 4:6, 4:6, a w Miami przegrała z Kateryną Bondarenko 6:3, 6:7(7), 4:6, wcześniej przechodząc przez kwalifikacje.

Pomiędzy turniejami w USA, wystąpiła w turnieju z cyklu ITF w Nassau, gdzie odpadła w drugiej rundzie po porażce 2:6, 2:6 z Amerykanką Marią Sanchez. Później polska tenisistka pojechała na turniej do Charleston, gdzie w pierwszej rundzie przegrała z Czeszką Lucie Hradecką 1:6, 4:6. Następnie Radwańska udała się na turniej do Kopenhagi, gdzie w pietwszej rundzie zmierzyła się z turniejową jedynką, Caroline Wozniacki. Polka miała trzy piłki setowe przy stanie 5:2 i jej serwisie w pierwszym secie, ale pomimo tego przegrała z byłą liderką rankingu WTA, 6:7(4), 2:6.

Po nieudanym starcie w Kopenhadze Polka pojechała na turniej w Fezie, gdzie w I rundzie przegrała z późniejszą zwyciężczynią turnieju, Kiki Bertens, 4:6, 5:7. Następnym turniejem na jaki pojechała Radwańska, były zawody z cyklu ITF w Cagnes-sur-Mer z pulą nagród 100 tysięcy dolarów. W I rundzie singla pokonała Chorwatkę Mirjanę Lučić 6:4, 6:4. W II rundzie uległa Węgierce Melindzie Czink 3:6, 2:6. Lepiej Polce poszło w turnieju deblowym, który w parze z Aleksandrą Panową wygrały, pokonując w finale parę Katalin Marosi/Renata Voráčová 7:5, 4:6, 10-6. Swój pierwszy singlowy ćwierćfinał w tym sezonie osiągnęła startując w Brukseli, dzięki przejściu do turnieju głównego przez kwalifikacje. Wygrała w pierwszej rundzie z Varvarą Lepczenko 6:2, 6:2, a w drugiej rundzie pokonała turniejową dwójkę, Marion Bartoli 6:4, 6:2. Było to jej trzecie zwycięstwo w karierze z zawodniczką z pierwszej dziesiątki rankingu WTA. Odpadła następnie z Sofią Arvidsson, przegrywając w dwóch setach 5:7, 4:6.

Podczas French Open miała zapewniony udział w rundzie głównej. W pierwszej rundzie pokonała reprezentantkę gospodarzy, Pauline Parmentier, 6:4, 6:3. W drugiej rundzie przegrała z rozstawioną z numerem czwartym Petrą Kvitovą 1:6, 3:6. Po tej porażce, Radwańska podjęła szybką decyzję startu w turnieju ITF w Nottingham z pulą nagród 75 000 dolarów i rozpoczęła w ten sposób sezon na kortach trawiastych. Polka wygrała angielski turniej, dzięki czemu awansowała na 63. miejsce w rankingu WTA i to zapewniło jej kwalifikację olimpijską.

W Birmingham, w pierwszej rundzie pokonała Brytyjkę Samanthę Murray 6:4, 6:4. W drugiej rundzie spotkała się z turniejową dwójką Niemką Sabine Lisicki, którą pokonała 6:3, 6:4. W trzeciej rundzie uległa Amerykance Irinie Falconi 5:7, 3:6. Następnie wzięła udział w rozgrywkach w 's-Hertogenbosch, gdzie musiała przebrnąć przez kwalifikacje. W pierwszej rundzie turnieju głównego pokonała Kazaszkę Ksieniję Pierwak 4:6, 6:1, 6:4. W drugiej pokonała rozstawioną z numerem czwartym Włoszkę Flavię Pennettę 6:1, 6:1, odnosząc tym samym piąte w karierze zwycięstwo w meczu z zawodniczką z czołowej dziesiątki rankingu WTA. W ćwierćfinale pokonała Szwedkę Sofię Arvidsson 6:2, 7:6(3), rewanżując się za porażkę odniesioną w ćwierćfinale w Brukseli. W półfinale miała zmierzyć się z byłą liderką światowego rankingu, Belgijką Kim Clijsters, jednak przeciwniczka nie wyszła na kort i oddała mecz walkowerem. W finale zmierzyła się z Rosjanką Nadieżdą Pietrową. Polka przegrała 4:6, 3:6.

Podczas Wimbledonu zagrała tylko jeden mecz singla - w pierwszej rundzie przegrała z Nowozelandką Mariną Erakovic 4:6, 4:6, natomiast w turnieju deblowym, w parze ze swoją siostrą Agnieszką, dotarła do trzeciej rundy. W Stanford osiągnęła ćwierćfinał, pokonując w trzech setach Eleni Daniilidu 3:6, 6:3, 6:4 oraz Marinę Erakovic 6:3, 3:6, 6:4. Odpadła w meczu z Coco Vandeweghe, przegrywając 4:6, 4:6. W Carlsbadzie powtórzyła wynik ze Stanford, wygrywając z Danielą Hantuchovą 6:4, 7:5 oraz z Melanie Oudin 6:2, 6:1. Przegrała z rozstawioną z numerem drugim Dominiką Cibulkovą 4:6, 4:6. Na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie w pierwszej rundzie wygrała z Niemką Moną Barthel 6:3, 6:4. W kolejnym meczu przegrała z późniejszą zwyciężczynią tego turnieju, Sereną Williams, wynikiem 2:6, 3:6, ugrywając największą ilość gemów ze wszystkich przeciwniczek Williams, takich jak Wiera Zwonariowa, byłe liderki rankingu Jelena Janković, Caroline Wozniacki, Marija Szarapowa oraz aktualna liderka Wiktoryja Azaranka. W turnieju deblowym ze swoją siostrą Agnieszką odpadły w drugiej rundzie, po wygranej z parą słowacką i przegranej z deblem amerykańskim.

W zawodach w Montrealu wystąpiła jako szczęśliwa przegrana, lecz w pierwszej rundzie odpadła po porażce z Jekatieriną Makarową 4:6, 2:6. W Cincinnati doszła do trzeciej rundy, w której przegrała z Sereną Williams 4:6, 3:6. W wielkoszlemowym US Open w pierwszej rundzie uległa rozstawionej z numerem dwudziestym Robercie Vinci wynikiem 1:6, 1:6. Podczas turnieju w Taszkencie rozstawiona była z numerem drugim. W zawodach pokonywała kolejno Maríę-Teresę Torró-Flor, Witaliję Djaczenko oraz Aleksandrę Panową. W półfinałowym spotkaniu uległa Irinie-Camelii Begu wynikiem 3:6, 3:6. Z numerem czwartym występowała w chińskim Kantonie. Pokonała tam kolejno Melindę Czink, Mandy Minellę oraz Chanelle Scheepers. W półfinale uległa Hsieh Su-wei 1:6, 6:3, 0:6. W swoim ostatnim turnieju w roku w Moskwie dotarła do II rundy. W pierwszej rundzie wygrała z Włoszką Francescą Schiavone 6:3, 6:1. W kolejnym spotkaniu uległa Dunce Caroline Wozniacki 1:6, 3:6. Sezon zakończyła na 31. miejscu w rankingu singlowym.

2013[edytuj | edytuj kod]

Urszula Radwańska podczas BNP Paribas Open

Sezon 2013 Urszula Radwańska rozpoczęła od udziału w turnieju w Brisbane. W pierwszej rundzie wygrała z Tamirą Paszek 2:6, 6:0, 6:2, a w kolejnym spotkaniu uległa Ksieniji Pierwak 6:3, 2:6, 6:7(6). W kolejnym tygodniu wystąpiła w turnieju w Sydney, gdzie w pierwszym meczu przegrała z Caroline Wozniacki wynikiem 1:6, 2:6. Podczas wielkoszlemowego Australian Open rozstawiona była z numerem trzydziestym pierwszym. Z pojedynku z Jamie Hampton wyszła jednak jako pokonana, w setach do dwóch i czterech wygranych gemów. Na turnieju w Paryżu Polka przegrała w pierwszej rundzie z Moną Barthel 6:7(1), 0:6. Podczas zawodów w Ad-Dausze Radwańska pokonała w pierwszej rundzie Nadiję Kiczeniok 6:1, 6:0, a w następnym spotkaniu zwyciężyła z rozstawioną z numerem 15. Robertą Vinci 6:2, 5:7, 6:0. W walce o ćwierćfinał została pokonana przez Serenę Williams wynikiem 0:6, 3:6. W Dubaju, po przejściu kwalifikacji, w pierwszej rundzie trafiła na inną kwalifikantkę – Zheng Jie. Radwańska uległa przeciwniczce wynikiem 2:6, 6:2, 5:7.

Na turnieju w Indian Wells w pierwszej rundzie wygrała z Arantxą Rus 6:3, 6:3. W pojedynku drugiej rundy wyeliminowała Sloane Stephens wynikiem 6:3, 6:4. W trzeciej rundzie pokonała Jamie Hampton 6:0, 7:6(4). Z turnieju odpadła w meczu o ćwierćfinał, po porażce z wiceliderką rankingu Wiktoryją Azaranką 3:6, 1:6. W Miami pokonała Annikę Beck 6:3, 6:1 w pierwszej rundzie, a przegrała z Aną Ivanović 2:6, 1:6 w drugiej. Następnie osiągnęła ćwierćfinał w Monterrey, w którym uległa Mariji Kirilenko 1:6, 4:6.

W Oeiras pokonała w pierwszej rundzie rozstawioną z numerem drugim Dominikę Cibulkovą, by następnie przegrać z Ayumi Moritą 2:6, 3:6. W Madrycie przegrała w pierwszej rundzie z Sarą Errani. W Rzymie wygrała w pierwszej rundzie z Aną Ivanović, jednak w następnym meczu ponownie przegrała z Moritą 3:6, 1:6. Na French Open pokonała w pierwszej rundzie Venus Williams, aby następnie przegrać z kwalifikantką Dinah Pfizenmaier 3:6, 3:6.

Okres gry na kortach trawiastych rozpoczęła od udziału w turnieju w Birmingham, gdzie, jako rozstawiona z numerem ósmym, rywalizowała począwszy od drugiej rundy. Przegrała w niej z Donną Vekić 3:6, 2:6. W 's-Hertogenbosch Radwańska awansowała do ćwierćfinału, w którym uległa Kirsten Flipkens 4:6, 4:6. Na Wimbledonie osiągnęła drugą rundę, wygrywając najpierw z Mallory Burdette, a następnie ulegając w trzech setach Alison Riske.

W okresie przygotowawczym do US Open wystąpiła w turnieju w Stanford. Doszła w nim do ćwierćfinału, ulegając Dominice Cibulkovej 5:7, 3:6. Tydzień później również ćwierćfinał osiągnęła w Carsbadzie, tym razem przegrywając z Wiktoryją Azaranką 1:6, 2:6. W Toronto uległa w pierwszej rundzie Flavii Pennettcie 3:6, 6:3, 2:6. W Cincinnati przegrała w pierwszej rundzie kwalifikacji. Na US Open dotarła do drugiej rundy, pokonując Irinę-Camelię Begu 6:1, 6:3, a następnie przegrywając ze Sloane Stephens 1:6, 1:6.

W Kantonie uległa w pierwszej rundzie Wiesnie Dołonc 5:7, 2:6, natomiast w Tokio przegrała w pierwszym meczu Dominice Cibulkovej 3:6, 3:6. W turnieju WTA Premier Mandatory w Pekinie awansowała do drugiej rundy.

Sezon 2013 zakończyła na 43. miejscu w rankingu singlowym WTA Tour.

2014[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec grudnia 2013 roku Urszula Radwańska poinformowała o zrezygnowaniu ze startu w wielkoszlemowym Australian Open. Swoją absencję Polka wyjaśniała niewyleczoną kontuzją barku. Radwańska ogłosiła również, że skończyła współpracę z dotychczasowym trenerem, Maciejem Synówką[7]. Na początku 2014 trenerem Urszuli Radwańskiej został Martin Fassati[8].

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 23 czerwca 2012 's-Hertogenbosch Trawiasta Rosja Nadieżda Pietrowa 4:6, 3:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 21 maja 2007 Stambuł Ceglana Polska Agnieszka Radwańska Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
Indie Sania Mirza
6:1, 6:3

Historia występów w grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

Turniej Kat.
do '08
2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Suma
Zw.-Por.
Wielki Szlem
Australia Australian Open A A LQ LQ 1R LQ 2R 1R A 5-6
Francja French Open A A LQ 1R A LQ 2R 2R 2-5
Wielka Brytania Wimbledon A A 2RWC 2R A LQ 1R 2R 3–5
Stany Zjednoczone US Open A A LQ 1R 2R 1RQ 1R 2R 6-6
Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 0–0 0–0 4–4 3–4 1–2 3-4 2-4 3–4 0–0 16-22
Mistrzostwa kończące sezon
Turcja StambułWTA Tour Championships A A A A A A A A 0–0
Indonezja BaliWTA Tournament of Champions A A A A A 0–0
Turnieje Premier Mandatory
Stany Zjednoczone Indian Wells T1 A A 1RWC 4RWC A 3R 1R 4R 8–5
Stany Zjednoczone Miami T1 A A A 1RQ A 1R 1RQ 2R 5–4
Hiszpania Madryt A A A A 1R 0–1
Chińska Republika Ludowa Pekin T2 A A A 1RQ A LQ 1R 2R 3-4
Turnieje Premier 5
Katar Ad-Dauha T1 AT2 LQT2 1RQ LQ 1RQ 3R 7-5
Włochy Rzym T1 A A A A A LQ A 2R 1–2
Stany Zjednoczone Cincinnati T3 A A A 1RQ LQ A 3RQ LQ 6–4
Kanada Toronto/Montreal T1 A A A LQ LQ A 1RLL 1R 3-5
Japonia Tokio T1 A A A 1RQ LQWC 1RQ 3R 1R 6-5
Turnieje Premier
Australia Gold Coast/Brisbane T3 A A A A A A A 2R 1–1
Australia Sydney T2 A A A A LQ A 1RQ 1R 5–3
Francja Paryż T2 A A A A A A A 1R 0–1
Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj T2 A A LQWC 2RQ A LQ A 1RQ 5-4
Stany Zjednoczone Charleston T1 A A A A A A 1R A 0–1
Niemcy Stuttgart T2 A A A A A A A A 0–0
Belgia Bruksela T2 - - - - - A QFQ A 4-1
Wielka Brytania Eastbourne T2 A A LQ 1RQ A A A A 3–2
Stany Zjednoczone Stanford T2 A A A A A 2RQ QF QF 7-3
Stany Zjednoczone San Diego T2 A A A A QF QF 4-2
Stany Zjednoczone New Haven T2 A A A LQ A LQ A A 3-2
Rosja Moskwa T1 A A A A A LQ 2R A 2-2
Turnieje International
Australia Auckland T4 A A A A A A A A 0–0
Chińska Republika Ludowa Shenzhen A 0-0
Australia Hobart T4 A A LQ 2RQ A A A A 5–2
Tajlandia Pattaya T4 A A 1RWC 1R A A 2R A 1-3
Kolumbia Bogota T3 A A A A A A A A 0–0
Stany Zjednoczone Memphis T3 A A A A A A A A 0–0
Meksyk Monterrey A A 1RWC A QF 2–2
Malezja Kuala Lumpur T2 A 2RWC A A 1-1
Brazylia Florianópolis A 0-0
Meksyk Acapulco T3 A A A A A A A A 0–0
Polska Katowice A 0-0
Maroko Fez T4 A A A 1R A 1R 1R A 0–3
Portugalia Oeiras T4 A A A A A 2R A 2R 2-2
Węgry Budapeszt T3 LQT2 LQ A A A A A A 1–2
Francja Strasburg T3 A A A A A A A A 0–0
Niemcy Norymberga A 0-0
Wielka Brytania Birmingham T3 A A A QF A 2R 3R 2R 5–4
Austria Bad Gastein T3 A A A A A A A 0–0
Holandia 's-Hertogenbosch T3 A A A A A A FQ QF 8–2
Włochy Palermo T4 A A A A A A A A 0–0
Szwecja Båstad T4 2RQ LQ A 1R A A A A 5-3
Azerbejdżan Baku T4 - - - - - A A A 5-3
Stany Zjednoczone Waszyngton T4 - - - - - A A A 0-0
Uzbekistan Taszkent T4 A A QF A A SF SF A 8-3
Kanada Québec T3 A A 1R A A A A A 0–1
Chińska Republika Ludowa Kanton T3 A A A A A QF SF 1R 5-3
Korea Południowa Seul T4 A A A 1R 1R A A A 0–2
Japonia Osaka A A A A A 0–0
Austria Linz T2 A A A 2R A A A A 1–1
Luksemburg Luksemburg T3 A A A 1R A A A A 0–1
Turcja Stambuł T3 2RQ LQ A QF A 8–3
Dawne Turnieje WTAa
Niemcy Berlin T1 A A A 0–0
Polska Warszawa T2 1RWC 1RWC 0–2
Tajlandia Bangkok T3 A QFWC 2–1
Japonia Tokio T3 A 2RWC A 1–1
Czechy Praga T4 A LQ LQ A A 1–2
Stany Zjednoczone Los Angeles T2 A A A QF 2–1
Polska Warszawa 2R A 1–1
Dania Kopenhaga T2 A A 1R 0-1
Hiszpania Barcelona T4 A A A A A A 0–0
Stany Zjednoczone Dallas T4 - - - - - A A - 0-0
Ranking na koniec roku 310 288 127 66 191 109 31 43

Historia występów w grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2008 2009 2010 2011 2012 Suma
Zw.-Por.
Wielki Szlem
Australia Australian Open A 2RAgRa 1RAB A 2RPH 2-3
Francja French Open 1RAgRa QFAgRa A A 1RPH 3-3
Wielka Brytania Wimbledon A 1RAgRa A 2RQ, ArRo 3RAgRa 3-2
Stany Zjednoczone US Open 1RAgRa 1RAgRa 1RAB A A 0-3
Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 0–2 4–4 0-2 1-1 3-2 8–11
Turnieje Premier Mandatory
Stany Zjednoczone Indian Wells A A A A A 0-0
Stany Zjednoczone Miami A A A A A 0-0
Hiszpania Madryt A A A A A 0-0
Chińska Republika Ludowa Pekin A 1RMC A A A 0-1
Turnieje Premier 5
Katar Ad-Dauha 2RJM A A A A 1-1
Włochy Rzym A A A A A 0-0
Stany Zjednoczone Cincinnati A A A A A 0–0
Kanada Montreal/Toronto A A A 1RAB A 0-1
Japonia Tokio A A A A A 0-0
Turnieje Premier
Australia Sydney A A A A A 0-0
Francja Paryż A A A A A 0–0
Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj A A A A A 0-0
Stany Zjednoczone Charleston A A A A A 0–0
Niemcy Stuttgart A A A A A 0-0
Wielka Brytania Eastbourne A A A A A 0–0
Stany Zjednoczone Stanford A A A 1ROS A 0–1
Stany Zjednoczone San Diego QFCS A A 1–1
Stany Zjednoczone New Haven A QFLD A A A 1-1
Rosja Moskwa A A A SFJR A 2–1
Turnieje Internationala
Australia Hobart A A A A A 0-0
Tajlandia Pattaya QFAgRa A A A A 1–1
Malezja Kuala Lumpur A QFCK A 1-1
Polska Katowice 0-0
Maroko Fez A 1RMD A A QFAT 1-2
Portugalia Estoril A A A 1RPM A 0-1
Węgry Budapeszt A A A A A 0–0
Wielka Brytania Birmingham A A A 1RArRo A 0-1
Szwecja Sztokholm A A A A A 0-0
Włochy Palermo A A A A A 0-0
Szwecja Båstad A 1REL A A A 0-1
Uzbekistan Taszkent SFAK A A SFJR A 4-2
Kanada Québec SFGW A A A A 1–1
Austria Linz A 1RMK A A A 0–1
Luksemburg Luksemburg A 1RJG A A A 0–1
Dawne Turnieje WTAa
Czechy Praga 1RWK A A 0–1
Dania Kopenhaga A A 1RAKe 0-1
Zw.-Por. ogółem 5–7 5-10 1-3 6-8 4-4 21-32
Partnerka (liczba wspólnych turniejów)
AgRa Polska Agnieszka Radwańska (8)
AB Włochy Alberta Brianti (3)
PH Słowenia Polona Hercog (2)
ArRo Rosja Arina Rodionowa (2)
JR Rosja Jewgienija Rodina (2)
JM Rosja Jekatierina Makarowa (1)
MC Węgry Melinda Czink (1)
OS Ukraina Olha Sawczuk (1)
LD Łotwa Līga Dekmeijere (1)
CS Republika Południowej Afryki Chanelle Scheepers (1)
WK Ukraina Weronika Kapszaj (1)
MK Rosja Marija Kondratjewa (1)
JG Niemcy Julia Görges (1)
AK Słowenia Andreja Klepač (1)
GW Kazachstan Galina Woskobojewa (1)
MD Polska Marta Domachowska (1)
AT Gruzja Ana Tatiszwili (1)
EL Finlandia Emma Laine (1)
CK Chińskie Tajpej Chang Kai-chen (1)
PM Chorwacja Petra Martić (1)
Ake Niemcy Angelique Kerber (1)

Osiągnięcia juniorskie[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Mistrzyni w Wielkim Szlemie[edytuj | edytuj kod]

Lp. Data Turniej Finalistka Wynik
1. 8 lipca 2007 Wielka Brytania Wimbledon 2007 Stany Zjednoczone Madison Brengle 2:6, 6:3, 6:0

Finalistka w Wielkim Szlemie[edytuj | edytuj kod]

Lp. Data Turniej Mistrzyni Wynik
1. 9 września 2007 Stany Zjednoczone US Open 2007 Słowacja Kristína Kučová 3:6, 6:1, 6:7(4)

Historia występów[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2005 2006 2007 Suma
Zw.-Por.
Wielki Szlem
Australia Australian Open A A QF 3–1
Francja French Open LQ A 2R 1–2
Wielka Brytania Wimbledon 1RQ SF W 12–2
Stany Zjednoczone US Open 1R 2R F 6–3
Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 2–3 5–2 15–3 22–8

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Mistrzyni w Wielkim Szlemie[edytuj | edytuj kod]

Lp. Data Turniej Partnerka Finalistki Wynik
1. 10 czerwca 2007 Francja French Open 2007 Białoruś Ksienija Mileuska Rumunia Sorana Cîrstea
Stany Zjednoczone Alexa Glatch
6:1, 6:4
2. 8 lipca 2007 Wielka Brytania Wimbledon 2007 Rosja Anastasija Pawluczenkowa Japonia Misaki Doi
Japonia Kurumi Nara
6:4, 2:6, 10–7
3. 9 września 2007 Stany Zjednoczone US Open 2007 Białoruś Ksienija Mileuska Gruzja Oksana Kalasznikowa
Rosja Ksienija Łykina
6:1, 6:2

Finalistka w Wielkim Szlemie[edytuj | edytuj kod]

Lp. Data Turniej Partnerka Mistrzynie Wynik
1. 27 stycznia 2007 Australia Australian Open 2007 Stany Zjednoczone Julia Cohen Rosja Jewgienija Rodina
Rosja Arina Rodionowa
6:2, 3:6, 1:6

Historia występów[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2005 2006 2007 Suma
Zw.-Por.
Wielki Szlem
Australia Australian Open A A FJC 4–1
Francja French Open 1RAgRa A WKM 5–1
Wielka Brytania Wimbledon 2RAgRa SFArRo WAP 9–2
Stany Zjednoczone US Open 1RAgRa 1RAD WKM 5–2
Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 1–3 3–2 19–1 23–6
Partnerka
AgRa Polska Agnieszka Radwańska
ArRo Rosja Arina Rodionowa
AD Rumunia Alexandra Dulgheru
JC Stany Zjednoczone Julia Cohen
KM Białoruś Ksienija Mileuska
AP Rosja Anastasija Pawluczenkowa
Legenda
A = nie uczestniczyła w turnieju
= turniej nie odbywał się
LQ = odpadła w kwalifikacjach
xR = x runda (x – numer rundy)
QF = ćwierćfinał
SF = półfinał
F = finał
W = zwycięstwo
a Lista obejmuje tylko te zlikwidowane turnieje, w których zawodniczka wystąpiła.
Q Do turnieju głównego dostała się po kwalifikacjach.
WC Do turnieju dostała się dzięki dzikiej karcie.
T1 Turniej był wówczas turniejem kategorii I
T2 Turniej był wówczas turniejem kategorii II
T3 Turniej był wówczas turniejem kategorii III
T4 Turniej był wówczas turniejem kategorii IV
T5 Turniej był wówczas turniejem kategorii V

Igrzyska olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza kobiet[edytuj | edytuj kod]

Runda Przeciwniczka Wynik
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Londynie 2012
I runda Niemcy Mona Barthel 6:4, 6:3
II runda Stany Zjednoczone Serena Williams [4] 2:6, 3:6

Gra podwójna kobiet[edytuj | edytuj kod]

Runda Partnerka Przeciwniczki Wynik
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Londynie 2012
I runda Polska Agnieszka Radwańska Słowacja Dominika Cibulková / Daniela Hantuchová 6:2, 6:1
II runda Stany Zjednoczone Liezel Huber / Lisa Raymond [1] 4:6, 6:7(3)

Bilans spotkań przeciwko pierwszej dziesiątce rankingu WTA[edytuj | edytuj kod]

Bilans spotkań w turniejach WTA Tour i w kwalifikacjach do tych turniejów przeciwko zawodniczkom klasyfikowanym w pierwszej dziesiątce rankingu w przeciągu kariery (stan na 20 lipca 2013).

Tenisistka Liczba meczów Wygrane:przegrane Lista spotkań
Tenisistki sklasyfikowane najwyżej na 1. miejscu w rankingu WTA
Stany Zjednoczone Serena Williams 5 0:5
Dania Caroline Wozniacki 4 0:4
Serbia Ana Ivanović 3 2:1
Stany Zjednoczone Venus Williams 2 1:1
Białoruś Wiktoryja Azaranka 3 0:3
Belgia Kim ClijstersKK 1 1:0
Rosja Marija Szarapowa 1 0:1
Serbia Jelena Janković 1 1:0
Tenisistki sklasyfikowane najwyżej na 2. miejscu w rankingu WTA
Polska Agnieszka Radwańska 4 1:3
Rosja Swietłana Kuzniecowa 1 1:0
Czechy Petra Kvitová 1 0:1
Rosja Anastasija MyskinaKK 1 0:1
Tenisistki sklasyfikowane najwyżej na 3. miejscu w rankingu WTA
Rosja Nadieżda Pietrowa 1 0:1
Tenisistki sklasyfikowane najwyżej na 4. miejscu w rankingu WTA
Włochy Francesca Schiavone 2 2:0
Chińska Republika Ludowa Li Na 2 1:1
Japonia Kimiko Date-Krumm 1 0:1
Tenisistki sklasyfikowane najwyżej na 5. miejscu w rankingu WTA
Słowacja Daniela Hantuchová 4 2:2
Włochy Sara Errani 2 0:2
Rosja Anna CzakwetadzeKK 1 1:0
Niemcy Angelique Kerber 1 0:1
Tenisistki sklasyfikowane najwyżej na 7. miejscu w rankingu WTA
Francja Marion BartoliKK 1 1:0
Szwajcaria Patty SchnyderKK 1 0:1
Tenisistki sklasyfikowane najwyżej na 8. miejscu w rankingu WTA
Australia Alicia MolikKK 1 1:0
Japonia Ai SugiyamaKK 1 0:1
Tenisistki sklasyfikowane najwyżej na 10. miejscu w rankingu WTA
Rosja Marija Kirilenko 5 2:3
Włochy Flavia Pennetta 2 1:1

KK Zawodniczka już zakończyła karierę.

Przypisy

  1. Nie żyje Władysław Radwański, dziadek sióstr Radwańskich (pol.). niezalezna.pl, 2013-08-12. [dostęp 2013-08-12].
  2. Olimpijczycy (pol.). zsoms.krakow.pl. [dostęp 2013-08-12].
  3. Agnieszka Radwańska: Zaliczyłam kolejny semestr! (pol.). interia.pl, 2012-12-12. [dostęp 2013-08-12].
  4. Non stop tenis, czyli druga część rozmowy z Urszulą Radwańską (pol.). tenisklub.pl, 2012-01-01. [dostęp 2013-08-12].
  5. Słowo od JM Rektora. esr.awf.krakow.pl, 16 czerwca 2014. [dostęp 7 lipca 2014].
  6. ITF Tennis – Juniors – Current Rankings, ITFTennis.com, 17 grudnia 2007. Link sprawdzony 2007-12-30. (ang.)
  7. Rafał Smoliński: Urszula Radwańska rozstała się z trenerem, Polka nie zagra w Australian Open (pol.). sportowefakty.pl, 2013-12-22. [dostęp 2013-12-22].
  8. My new coach became Martin Fassati. teamula.com, 13 stycznia 2014. [dostęp 16 stycznia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]