Uta von Ballenstedt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Uta von Ballenstedt
Naumburg-Uta.JPG
Uta – gotycka figura w zachodnim chórze katedry w Naumburg (Saale)
margrabina łużycka
Okres panowania od 1034
do przed 1046
Żona Ekkeharda II
margrabina miśnieńska
Okres panowania od 1038
do przed 1046
Żona Ekkeharda II
Dane biograficzne
Dynastia askańska
Urodzona ok. 1000
Ballenstedt
Zmarła 23 października przed 1046
Ojciec Adalbert von Ballenstedt
Matka Hidda
Mąż Ekkehard II
Dzieci brak

Uta von Ballenstedt (ur. ok. 1000 w Ballenstedt, zm. 23 października przed 1046) – z dynastii askańskiej, poślubiła margrabiego Miśni Ekkeharda II.

Była córką hrabiego Adalberta von Ballenstedt i Hiddy, córki margrabiego łużyckiego Hodona I (965–993). Była siostrą Esica von Ballenstedta, protoplasty Askańczyków. Prawdopodobnie ze względu na układy polityczne jej ojciec wydał Utę za margrabiego miśnieńskiego Ekkeharda w 1026. Była bezdzietna, po śmierci jej męża w 1046 dynastia Ekkehardynów wygasła. Wiano Uty zostało ofiarowane żeńskiemu opactwu Św. Cyriaka w Gernrode. Przejęła go siostra Uty, ksieni Hazecha.

Postać Uty jest najbardziej znana w sztuce jako Uta z Naumburga, jedna z wykonanych około 1240 naturalnej wielkości figur przypisywanych Mistrzowi Naumburskiemu, zdobiących zachodni chór katedry św. Piotra i Pawła w Naumburg (Saale). Wraz z innymi "wizytówkami" średniowiecznej sztuki Rzeszy, postać Uty należy do szczególnie "ikonicznych" – wielokrotnie i w sposób różnorodny interpretowana, obrazowana i popularyzowana w niemieckiej sztuce, literaturze i przedmiotach codziennego użytku, zwłaszcza w XIX i XX wieku. W dobie romantyzmu i niemieckiego nacjonalizmu okresu II i III Rzeszy Uta była postrzegana jako ideał Niemki, obrazujący niemiecką mentalność. Artysta ukazał Utę obok męża Ekkeharda, jako osobę wytworną, szlachetną, lecz sprawiającą wrażenie wyniosłej, pewnej siebie, wysoko nobilitowanej arystokratki. Ostentacyjnie i dumnie podnosi owiniętą płaszczem prawicę zakrywając lekko prawy policzek, dając do zrozumienia, iż jest niezależna, także od swojego męża.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Helmut Assing: Die frühen Askanier und ihre Frauen. Bernsburg: 2002. (niem.)
  • Wolfgang Ullrich: Uta von Naumburg. Eine deutsche Ikone. Berlin: 2005. (niem.)
  • Michael Imhof, Holger Kunde: Uta von Naumburg. Petersberg: 2011. (niem.)


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]