Utleniacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Utleniaczpierwiastek lub związek chemiczny, będący w analizowanej reakcji redoks akceptorem (przyjmującym) elektronów. Utleniacze w reakcjach zmniejszają swój stopień utlenienia (ulegają redukcji) i jednocześnie powodują jego wzrost w pozostałych produktach reakcji (ulegających utlenieniu)[1].

Pierwotnie termin „utleniacz” dotyczył substancji oddającej tlen w trakcie reakcji z reduktorem. Wraz z rozwojem chemii znaczenie tego słowa poszerzono na wszystkie indywidua chemiczne przyjmujące elektrony w trakcie reakcji redoks[1]. Przykładowe utleniacze to kwas siarkowy, kwas azotowy i azotany, nadmanganiany, dichromiany, chlorany, woda królewska, fluorowce i ich połączenia (np. trifluorek chloru) lub nadtlenek wodoru.

Niektóre substancje chemiczne, tradycyjnie uznawane za utleniacze, w pewnych warunkach stają cię reduktorami. Zalicza się do nich np. chlor i wyższe chlorowce oraz nadtlenek wodoru.

NFPA 704.svg
0
0
0
OX

OX lub OXY
Oznaczenie substancji utleniającej według NFPA 704

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Utlenianie i redukcja. W: Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. Warszawa: PWN, 2002, s. 367–371. ISBN 83-01-13654-5.