Uwertura w stylu francuskim (BWV 831)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Uwertura w stylu francuskim (oryginalnie Overture nach Französicher Art, znana także jako Uwertura francuska) – suita w tonacji h-moll napisana przez Jana Sebastiana Bacha i wraz z "Koncertem włoskim" wydana jako druga część Clavier-Übung II w 1735 roku. Przeznaczona jest na dwumanuałowy klawesyn.

Nazwa Uwertura odnosi się do pierwszej części utworu. W ten sposób nazywane były zwyczajowo francuskie suity, tak też nazywa się Bachowskie cztery suity orkiestrowe.

Części[edytuj | edytuj kod]

  1. Ouverture
  2. Courante
  3. Gavotte I/II
  4. Passepied I/II
  5. Sarabande
  6. Bourrée I/II
  7. Gigue
  8. Echo

Długość utworu zależy od wykonywania powtórek i wynosi zazwyczaj około 30 minut.

Styl nawiązuje to kompozytorów takich jak François Couperin, którzy pisali utwory o takim charakterze; Bach wykorzystuje jednak więcej możliwości klawesynu, niż mieli w zwyczaju kompozytorzy francuscy, do których się odwołał.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]