Víctor Manuel Vucetich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Víctor Manuel Vucetich
Víctor Manuel Vucetich.jpg
Imię i nazwisko Víctor Manuel Vucetich Rojas
Data i miejsce
urodzenia
25 czerwca 1955
Tampico,  Meksyk
Pseudonim Vuce
Pozycja Pomocnik
Wzrost 177 cm
Masa ciała 97 kg
Kariera juniorska
1970–1972
1972–1976
Pumas UNAM
América
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1976–1978
1978–1981
1981–1983
Cuautla
Atlante
Oaxtepec

76 (0)
32 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1988–1989
1989–1993
1993–1995
1995–1996
1996–1997
1997–1998
1999
1999–2000
2001–2002
2002–2003
2003–2004
2005
2006
2007
2009–2013
2013
Potros Neza
León
Tecos UAG
Tigres UANL
Cruz Azul
Tecos UAG
León
Tigres UANL
La Piedad
Puebla
Pachuca
Veracruz
Veracruz
Jaguares
Monterrey
 Meksyk

Víctor Manuel Vucetich Rojas (ur. 25 czerwca 1955 w Tampico) – meksykański piłkarz pochodzenia argentyńskiego, obecnie trener.

Vucetich profesjonalnym piłkarzem był przez zaledwie pięć lat, znacznie większe sukcesy odnosząc jako trener. Podczas swojej bogatej kariery w roli szkoleniowca prowadził jedenaście klubów. Pięciokrotnie zdobył mistrzostwo Meksyku, trzykrotnie Ligę Mistrzów CONCACAF, dwa razy puchar Meksyku oraz drugą ligę meksykańską, a raz triumfował w rozgrywkach InterLigi. W 2013 roku na krótko był selekcjonerem reprezentacji Meksyku.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Vucetich urodził się w meksykańskim mieście Tampico, gdzie po zakończeniu kariery w tamtejszym Tampico Madero FC wraz z rodziną osiadł jego ojciec, argentyński piłkarz José Antonio Vucetich. Wychowywał się razem z trójką rodzeństwa – Nancy, Antonio i Miguelem. Za namową ojca w wieku piętnastu lat przeniósł się do stołecznego miasta Meksyk, gdzie zapisał się do akademii młodzieżowej klubu Pumas UNAM. Początkowo występował na pozycji napastnika, później był systematycznie cofany; najpierw do linii pomocy, a później na boczną obronę. Po upływie kilku lat przeszedł do innego zespołu ze stolicy, Club América, gdzie przez cztery sezony występował w rezerwach, występując w nich z przyszłymi gwiazdami meksykańskiej piłki, jak Cristóbal Ortega, bracia Alfredo i Luis Fernando Tena, Pedro Soto, Vinicio Bravo czy Javier Aguirre. Nie potrafił jednak przebić się do pierwszego zespołu, wobec czego odszedł do drugoligowego CD Cuautla. Profesjonalną karierę rozpoczynał natomiast w innym klubie ze stolicy, Atlante FC.

W meksykańskiej Primera División Vucetich zadebiutował za kadencji szkoleniowca Ernesto Cisnerosa, 6 września 1978 w spotkaniu z Unión de Curtidores, które zakończyło się remisem 2:2. Od razu został podstawowym graczem Atlante i pozostawał nim przez następne dwa lata, po czym stracił miejsce w wyjściowym składzie i ostatni sezon w klubie rozegrał jako rezerwowy. W połowie 1981 roku podpisał umowę z drugoligowym CF Oaxtepec, w którym na koniec rozgrywek 1981/1982 awansował do najwyższej klasy rozgrywkowej. W barwach tej drużyny strzelił swojego jedynego gola w pierwszej lidze meksykańskiej, 23 lutego 1983 w zremisowanej 1:1 konfrontacji z Pueblą. Ogółem w Primera División rozegrał 108 spotkań, nie odnosząc jednak żadnych sukcesów, ani razu nie wystąpił również w reprezentacji kraju. Karierę piłkarską musiał zakończyć w wieku zaledwie 28 lat po operacji wyrostka robaczkowego.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po przedwczesnym zawieszeniu butów na kołku Vucetich, chcąc zarobić na utrzymanie rodziny, ukończył kurs trenerski. W późniejszym czasie pracował jako urzędnik w stołecznej dzielnicy Tlalpan, a także zajmował się prowadzeniem szkolnych zespołów. W połowie lat 80. rękę wyciągnął do niego były szkoleniowiec z rezerw Amériki i Oaxtepec, Edelmiro Arnauda, zatrudniając go jako swojego asystenta w Atlante. Pierwszą samodzielną pracę jako trener Vucetich podjął kilka lat później w drugoligowym klubie Potros Neza, którego już w premierowym sezonie 1988/1989 wprowadził do Primera División. Zaraz po awansie władze drużyny sprzedały licencję Potros, przez co zespół nie przystąpił ostatecznie do rozgrywek, jednak sam Vucetich szybko znalazł nowego pracodawcę – Club León, niedawnego spadkowicza z pierwszej ligi meksykańskiej. Tam w sezonie 1989/1990 powtórzył sukces odniesiony przed rokiem z Potros, ponownie awansując na najwyższy szczebel rozgrywek.

Swój premierowy mecz w pierwszej lidze Vucetich poprowadził 29 września 1990; jego León przegrał wtedy z Monterrey wynikiem 1:2. Podczas debiutanckiego sezonu na szczeblu Primera División odnosił przeciętne wyniki, lecz już podczas kolejnych rozgrywek, 1991/1992, mając zaledwie 37 lat, wywalczył ze swoją drużyną tytuł mistrza Meksyku. León pokonał wówczas w dwumeczu finałowym prowadzoną przez Manuela Lapuente drużynę Puebli łącznym wynikiem 2:0 (0:0, 2:0, po dogrywce). Centralną postacią zespołu uczynił nowy nabytek zespołu – brazylijskiego rozgrywającego Titę, który został wówczas najlepszym strzelcem ekipy z osiemnastoma bramkami na koncie, a obecnie uznawany jest za jedną z największych legend w historii klubu. W następnym sezonie Vucetich doprowadził swoją drużynę do półfinału ligowej fazy play-off, a po jego zakończeniu zdecydował się odejść z klubu po czterech latach w nim spędzonych.

W połowie 1993 roku Vucetich podpisał umowę z zespołem Tecos UAG z siedzibą w mieście Guadalajara. Tam potwierdził zdobytą w Leónie reputację uznanego szkoleniowca – pierwszą porażkę jako trener Tecos poniósł dopiero w piętnastym meczu na tym stanowisku, a na koniec rozgrywek 1993/1994 jego drużyna zdobyła pierwsze i jak dotąd jedyne w historii klubu mistrzostwo Meksyku. W finałowym dwumeczu świetnie spisująca się od początku sezonu ekipa Tecos okazała się lepsza od Santos Laguny, pokonując ją łącznym rezultatem 2:1 (0:1, 2:0). Zespół stracił również w tych rozgrywkach najmniej bramek w lidze, w czym dużą zasługę miał golkiper Alan Cruz, który osiągnął rekord 737 minut bez straconej bramki, a także skuteczni defensorzy José Luis Salgado, Gonçalves i grający w środku pola Mauricio Gallaga. W linii ataku bramkostrzelny duet stworzyli za to Brazylijczyk Donizete i mający za sobą grę w FC Barcelona Argentyńczyk Jorge Luis Gabrich. Po zdobyciu tytułu władze klubu zaoferowały szkoleniowcowi opiewający na aż dwadzieścia lat kontrakt, którego ostatecznie nie przyjął. W kolejnym sezonie, 1994/1995, Tecos odnotowali słabszy wynik, odpadając już w ćwierćfinale play-offów. Bezpośrednio po tym Vucetich odszedł z Tecos.

W 1995 roku Vucetich podjął pracę w walczącej o utrzymanie w najwyższej klasie rozgrywkowej ekipie Tigres UANL z miasta Monterrey. Prowadził ją przez kolejne dwanaście miesięcy i w sezonie 1995/1996 zdobył z nią krajowy puchar – Copa México, po finałowym zwycięstwie nad Atlasem w dwumeczu wynikiem 2:1 (1:1, 1:0). Jednocześnie jednak jego zespół po 22 latach gry w Primera División spadł do drugiej ligi meksykańskiej. San Vucetich pozostał jednak na najwyższym szczeblu rozgrywkowym, podpisując umowę ze stołecznym Cruz Azul. Z tym klubem drugi raz z rzędu wygrał rozgrywki Copa México, w sezonie 1996/1997, po wygranej w finale nad Toros Neza (2:0), lecz w tym samym czasie jego podopieczni słabo spisywali się w lidze, nie potrafiąc zakwalifikować się do fazy play-off. Postawa prezentowana przez zespół w Primera División zaowocowała odejściem szkoleniowca w marcu 1997. Kilka miesięcy później Vucetich po raz drugi został zatrudniony w Tecos UAG, lecz tym razem nie potrafił nawiązać do osiągnięć odnoszonych z tą ekipą podczas pierwszego w niej pobytu. Przez pierwsze pół roku jego zespół wygrał tylko trzy mecze, aby wiosną 1998 zanotować serię dziewięciu meczów bez porażki z rzędu i zakwalifikować się do play-offów, z których odpadł już w ćwierćfinale. Stanowisko szkoleniowca Tecos po raz drugi opuścił w sierpniu 1998.

Na początku 1999 roku Vucetich został szkoleniowcem kolejnego z zespołów, który prowadził już kilka lat wcześniej – Club León. Drużynę tą trenował za drugim razem tylko przez pół roku, notując bardzo słabe wyniki – w siedemnastu spotkaniach poniósł aż jedenaście porażek i po zakończeniu sezonu Verano 1999 został zwolniony. We wrześniu tego samego roku zastąpił Miguela Mejíę Baróna na stanowisku trenera Tigres UANL. Mimo iż między październikiem 1999 a styczniem 2000 jego drużyna nie przegrała żadnego spotkania, generalnie spisywała się przeciętnie i nie odnotowała żadnego znaczącego osiągnięcia, przez co na koniec rozgrywek Verano 2000 pożegnał się z posadą. W październiku 2001 podpisał umowę z beniaminkiem najwyższej klasy rozgrywkowej, CF La Piedad. Na koniec fazy Invierno 2001 jego ekipa zajęła ostatnie miejsce w tabeli, zostając pewnym kandydatem do spadku, lecz w kolejnym sezonie, Verano 2002, wzmocniona graczami takimi jak Almir, Osvaldo Cohener, Rafael Medina czy Claudinho okazała się rewelacją rozgrywek, kończąc je na drugiej lokacie i niespodziewanie kwalifikując się do fazy play-off. Tam odpadła po dwumeczu ćwierćfinałowym, a po zakończeniu sezonu La Piedad został rozwiązany, gdy jego zarząd zdecydował się sprzedać swoją licencję klubowi Querétaro FC.

We wrześniu 2002 Vucetich zastąpił Gustavo Vargasa na stanowisku szkoleniowca zespołu Puebla FC. Tam odnosił przeciętne wyniki, nie awansując się do play-offów, lecz władze klubu zdecydowały się przedłużyć z nim wygasający z końcem roku kontrakt. Został zwolniony w marcu 2003, po tym, jak w ośmiu pierwszych kolejkach sezonu Clausura 2003 jego podopieczni ponieśli aż sześć porażek. W połowie tego samego roku został zatrudniony przez drużynę CF Pachuca, z którą już w pierwszym sezonie, Apertura 2003, zdobył trzecie w swojej karierze mistrzostwo Meksyku, pokonując w dwumeczu finałowym Tigres UANL wynikiem 3:2 (3:1, 0:1). Kluczową rolę w jego zespole odgrywała linia obrony, którą formowali bardziej doświadczeni gracze, tacy jak kolumbijski golkiper Miguel Calero, stoperzy Gabriel de Anda, były gracz Osasuny Manuel Vidrio oraz boczni defensorzy Alberto Rodríguez i Octavio Valdez, defensywny pomocnik Jaime Correa, lecz również młody Joel Huiqui, któremu Vucetich dał szansę na debiut w pierwszej lidze. Za tworzenie siły ofensywnej odpowiadali za to w największej mierze były podopieczny szkoleniowca z La Piedad, Claudinho, z rutynowanym Gabriel Caballero, wspierani przez młodszych Sergio Santanę, Gabriela Álveza i Andrésa Chitivę. W kolejnych rozgrywkach, Clausura 2004, zespół spisał się znacznie słabiej, odpadając z play-offów już w repasażach, a na koniec sezonu notując serię siedmiu meczów bez zwycięstwa. Wskutek niesatysfakcjonujących występów Vucetich złożył dymisję, która została przyjęta przez zarząd Pachuki.

W marcu 2005 Vucetich został szkoleniowcem drużyny Tiburones Rojos de Veracruz, którą poprowadził tylko w dziesięciu spotkaniach do końca sezonu Clausura 2005, po czym został zwolniony z powodu słabych wyników. Na to samo stanowisku powrócił jednak kilka miesięcy później, w marcu 2006 i tym razem poprowadził drużynę przez dłuższy okres niż za pierwszej kadencji, bo aż do sierpnia 2006. Z zespołem Veracruz nie odniósł jednak żadnych sukcesów i zarząd zdecydował się go zwolnić po raz kolejny. W lutym 2007 został następcą Eduardo de la Torre jako szkoleniowca niedawno powstałej ekipy Jaguares de Chiapas z siedzibą w mieście Tuxtla Gutiérrez. Zespół ten trenował przez kolejne siedem miesięcy, nie notując z nim żadnego większego osiągnięcia, a jego drużyna przeciętnie spisywała się w rozgrywkach ligowych. Po odejściu z Jaguares przez pewien czas pracował jako komentator sportowy w stacji Televisa Deportes.

W styczniu 2009 roku Vucetich podpisał umowę z klubem CF Monterrey, zastępując na stanowisku szkoleniowca swojego byłego kolegę z Atlante i Oaxtepec, Ricardo Lavolpe. Podczas pierwszego sezonu w roli trenera tego zespołu, Clausura 2009, jego podopieczni zdołali się zakwalifikować do fazy play-off, jednak odpadli z niej już w ćwierćfinale. Mimo to w kolejnych rozgrywkach, Apertura 2009, ekipa Monterrey wywalczyła tytuł mistrza Meksyku, juz czwarty w karierze trenerskiej Vuceticha, który został wówczas wybrany w plebiscycie Meksykańskiego Związku Piłki Nożnej na najlepszego trenera sezonu. Piłkarze z północnego wschodu kraju pokonali wtedy w dwumeczu finałowym ligi meksykańskiej stołeczny Cruz Azul łącznym wynikiem 6:4 (4:3, 2:1). Największy wkład w sukces zespołu mieli bramkarz Jonathan Orozco, obrona trzymana w ryzach przez stoperów Duilio Davino i José Maríę Basantę, pomocnicy Walter Ayoví, Luis Ernesto Pérez i Osvaldo Martínez, a także skuteczny duet napastników tworzony przez Humberto Suazo i Aldo de Nigrisa. W styczniu 2010 Vucetich triumfował ze swoją drużyną w rozgrywkach kwalifikacyjnych do Copa Libertadores, InterLidze, lecz w samym Pucharze Wyzwolicieli Monterrey odpadło już w fazie grupowej. Mimo to drużyna wciąż świetnie prezentowała się w lidze, wiosną 2010 notując serię piętnastu spotkań z rzędu bez porażki. Po Mistrzostwach Świata 2010, dzięki dobrym wynikom, Vucetich obok José Manuela de la Torre był najpoważniejszym kandydatem do zastąpienia Javiera Aguirre na stanowisku selekcjonera, lecz mimo negocjacji z federacją piłkarską, z powodów osobistych zrezygnował z ubiegania się o tą posadę.

W jesiennym sezonie Apertura 2010 prowadzona przez Vuceticha drużyna Monterrey, wzmocniona w międzyczasie graczami takimi jak Ricardo Osorio i Neri Cardozo, zdobyła kolejne mistrzostwo Meksyku, piąte w karierze trenera (ponownie wybranego wówczas w plebiscycie związku piłkarskiego na najlepszego szkoleniowca rozgrywek), tym razem wygrywając w dwumeczu z Santos Laguną wynikiem 5:3 (2:3, 3:0). Jednocześnie Vucetich wprowadzał do pierwszego składu młodych i utalentowanych meksykańskich piłkarzy, jak przyszły mistrz olimpijski Hiram Mier czy Jesús Manuel Corona, a także dał szansę regularnych występów przyszłemu reprezentantowi kraju Jesúsowi Zavali. W 2011 roku poprowadził Monterrey do premierowego triumfu w najbardziej prestiżowych rozgrywkach północnoamerykańskiego kontynentu, Ligi Mistrzów CONCACAF, w których dwumeczu finałowym jego podopieczni pokonali amerykański Real Salt Lake wynikiem 3:2 (2:2, 1:0). Dzięki temu zwycięstwu w grudniu 2011 meksykańska drużyna, mająca już w składzie argentyńskiego rozgrywającego Césara Delgado, wzięła udział w Klubowych Mistrzostwach Świata, gdzie jednak zajęła dopiero piąte miejsce. We wiosennych rozgrywkach Clausura 2012 Vucetich zdobył z Monterrey wicemistrzostwo kraju, przegrywając swój pierwszy finał w karierze trenerskiej – jego zawodnicy ulegli w dwumeczu finałowym Santos Lagunie łącznym wynikiem 2:3 (1:1, 1:2).

W 2012 roku podopieczni Vuceticha powtórzyli swój sukces sprzed roku, ponownie triumfując w rozgrywkach Ligi Mistrzów CONCACAF, tym razem po finałowym zwycięstwie 3:2 z Santos Laguną (2:0, 1:2). Wskutek tego piłkarze Monterrey zimą ponownie wyjechali do Japonii na Klubowe Mistrzostwa Świata, gdzie tym razem spisali się lepiej niż poprzednio, odpadając dopiero w półfinale po przegranej konfrontacji z Chelsea (1:3), a następnie wygrywając w spotkaniu o trzecie miejsce, za to César Delgado z trzema bramkami na koncie wywalczył tytuł króla strzelców imprezy. W 2013 roku po raz trzeci z rzędu poprowadził swoją ekipę do zwycięstwa w Lidze Mistrzów CONCACAF, znów pokonując w finale Santos Lagunę (0:0, 4:2). Tym samym Monterrey został dopiero drugim klubem, który trzy razy pod rząd zdobył to trofeum (po osiągnięciu Cruz Azul z lat 1969–1971). W sierpniu 2013, po serii słabych wyników (od początku sezonu tylko jedno zwycięstwo w siedmiu meczach) Vucetich odszedł ze stanowiska trenera Monterrey po okresie ponad czterech lat pracy w tym zespole. Jest uznawany za jedną z największych legend klubu i najlepszego szkoleniowca w jego historii, prowadzona przez niego w latach 2009–2013 drużyna jest również w powszechnej opinii najwybitniejszą w dziejach drużyny z Estadio Tecnológico.

We wrześniu 2013 Vucetich został wybrany na nowego selekcjonera reprezentacji Meksyku, zastępując na tym stanowisku José Manuela de la Torre. Pogrążoną wówczas w głębokim kryzysie kadrę narodową poprowadził jednak tylko w dwóch spotkaniach – z Panamą (2:1) i Kostaryką (1:2) w ramach eliminacji do Mistrzostw Świata 2014, kwalifikując się z nią do interkontynentalnych barażów o udział w mundialu. Po zaledwie miesiącu pracy został zwolniony przez Meksykański Związek Piłki Nożnej.

Vucetich jest wdowcem, razem z żoną Yolandą Montes (1957–2008) ma trójkę dzieci – Dianę (ur. 1985), Víctora Manuela (ur. 1986) oraz Estefaníę (ur. 1994).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]