Víctor Púa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Víctor Púa
Imię i nazwisko Víctor Púa
Data i miejsce
urodzenia
31 marca 1956
Paso de los Toros, Urugwaj
Pozycja obrońca
Informacje klubowe
Obecny klub brak
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1970–1974
1975
1976–1977
1978–1981
1982
1983
1984
1985
1986
1987
1988
1989
Liverpool Montevideo
Colón Montevideo
Bella Vista Montevideo
Defensor Sporting Montevideo
Olimpia Asunción
Defensor Sporting Montevideo
Rampla Juniors Montevideo
River Plate Montevideo
Bella Vista Montevideo
Deportivo Mandiyú Corrientes
Sportivo Italiano Buenos Aires
Cerrito Montevideo
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1990–1993
1994–1997
1997–1999
1999–2001
2001–2002
2004
2007–2009
2009
River Plate Montevideo
Urugwaj U-17 i U-21
 Urugwaj
 Urugwaj, asystent
 Urugwaj
Rosario Central
Peñarol Montevideo, działacz
Peñarol Montevideo (tymczasowo)

Víctor Haroldo Púa Sosa (ur. 31 marca 1956 roku w Paso de los Toros) – były urugwajski piłkarz, a obecnie trener.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Jest wychowankiem klubu Liverpool Montevideo. Przez całe lata 70. grywał w zespołach z Montevideo, chociaż nigdy nie był zawodnikiem żadnego z najbardziej utytułowanych, Nacionalu i Peñarolu. Później próbował także swoich sił w drużynach zagranicznych: z Paragwaju (mistrzostwo tego kraju z Olimpią Asunción) i Argentyny.

Nigdy nie zagrał w dorosłej reprezentacji, jednak zaliczył kilka występów w kadrze U-20. Jako jeden ze starszych graczy znalazł się w składzie reprezentacji młodzieżowej, prowadzonej wówczas przez Oscara Tabáreza, która zdobyła złoty medal podczas igrzysk panamerykańskich w 1983[1].

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

1990–1993: praca w klubie[edytuj | edytuj kod]

Pracę szkoleniową rozpoczął na początku lat 90. w River Plate Montevideo. Już w pierwszym sezonie zanotował spadek do II ligi, jednak mimo to nie stracił stanowiska. Pracował w River Plate jeszcze przez trzy sezony; w drugim wywalczył awans do ekstraklasy, a w kolejnym – jako beniaminek ligi – jego drużyna sięgnęła po wicemistrzostwo kraju. Do dziś jest to największe osiągnięcie w historii tego klubu.

1993–1997: w reprezentacji juniorskiej i młodzieżowej[edytuj | edytuj kod]

W 1993 zrezygnował nie tylko z pracy w River Plate, ale w ogóle z zajęć w piłce klubowej; został pracownikiem Urugwajskiego Związku Piłki Nożnej i jako selekcjoner reprezentacji juniorskiej i młodzieżowej rozpoczął nowy etap w swojej szkoleniowej karierze. Spełnieniem jego pracy w tym charakterze były młodzieżowe Mistrzostwa Świata 1997, na których jego podopieczni – po ograniu rówieśników z Belgii, Malezji, Stanów Zjednoczonych, Francji i Ghany – zdobyli srebrny medal. W meczu finałowym ulegli 1:2 Argentynie, w której składzie grali wówczas m.in. Walter Samuel, Esteban Cambiasso, Juan Román Riquelme i Leo Franco. W drużynie Urugwaju wystąpili natomiast inni przyszli reprezentanci kraju, m.in. Marcelo Zalayeta, Gustavo Munúa, Fabián Héctor Carini, Pablo García, Christian Callejas, Mario Regueiro, Alejandro Lembo, Nicolás Olivera i Fabián Coelho[2]. Kilku z nich (Munúa, Carini, Lembo, Regueiro i Olivera) pięć lat później wzięło udział w Mundialu 2002.

Dwa lata później Púa ponownie poprowadził reprezentację U-20 na młodzieżowych mistrzostwach świata. Tym razem jego podopieczni (m.in. Diego Pérez i Diego Forlán) zajęli czwarte miejsce; w fazie pucharowej pokonali Paragwaj i Brazylię, ale w półfinale nie sprostali Japończykom. W meczu o trzeciej miejsce ulegli 0:1 Mali.

1997–2002: w reprezentacji seniorów[edytuj | edytuj kod]

Kilka tygodni po pierwszym sukcesie (młodzieżowe wicemistrzostwo świata) Púa zastąpił Roque Máspoliego na stanowisku selekcjonera dorosłej kadry. Pierwszym wyzwaniem, przed jakim stanął, był udział w Puchar Konfederacji 1997, na którym Urugwajczycy startowali jako mistrzowie Ameryki Południowej z 1995. Po zwycięstwach z Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, Czechami i RPA wygrali grupę, a w drugiej rundzie przegrali po dogrywce z Australią. W meczu o trzecie miejsce ulegli Czechom.

Dwa lata później stanęli przed poważniejszym i bardziej prestiżowym zadaniem: Copa América 1999. Urugwaj doszedł do finału, w którym przegrał 0:3 z Brazylią, a selekcjoner coraz częściej stawiał na swoich dawnych podopiecznych z kadry młodzieżowej. To on wprowadził do dorosłej kadry Cariniego, Coelho, Zalayetę, Inti Podestę, Lembo i Callejasa; wszyscy oni byli członkami drużyny, która zdobyła wicemistrzostwo Ameryki Południowej.

Mimo dużych osiągnięć w pracy z dorosłą kadrą po Copa América działacze Urugwajskiego Związku Piłki Nożnej postanowili na stanowisku selekcjonera zatrudnić bardziej znanego Argentyńczyka Daniela Passarellę; Púa natomiast został jego asystentem. Jednak w połowie eliminacji do Mundialu 2002 Passarella ogłosił, że rezygnuje z pracy z reprezentacją; zdaniem niektórych komentatorów nie wierzył w awans do turnieju, inni zaś twierdzili, że nie potrafił porozumieć się z szefami związku co do zwolnień zawodników na dłuższe zgrupowania kadry[3]. W lutym 2001 stanowisko selekcjonera objął ponownie Púa.

Urugwajczyk dokończył eliminacje; jego drużyna zajęła piąte miejsce i o awans do mundialu musiała walczyć w barażach interkontynentalnych z Australią. Po zwycięstwie w dwumeczu (0:1 i 3:0) po raz pierwszy od dwunastu lat Urugwaj mógł przygotowywać się do udziału w mistrzostwach świata. Na samym turnieju podopieczni Púy nie wyszli z grupy; zanotowali jedną porażkę (1:2 z Danią) oraz dwa remisy (0:0 z mistrzami świata Francuzami i 3:3 z Senegalem). Dużo kontrowersji wzbudził szczególnie ten ostatni mecz: sędzia najpierw niesłusznie podyktował rzut karny dla Senegalczyków, a następnie uznał im gola strzelonego ze spalonego[4]. Niezależnie od pomyłek arbitra selekcjonera Urugwaju krytykowano za trzymanie na ławce Diego Forlána, wówczas gracza Manchesteru United, oraz stawianie na wyeksploatowanych i nieskutecznych zawodników (napastnicy Dario Silva i Sebastian Abreu oraz prawy obrońca Gustavo Méndez)[5]. Po mundialu Púa został zastąpiony przez tymczasowego selekcjonera Jorge da Silvę, którego kilka miesięcy później zmienił Juan Ramón Carrasco.

2004–2009: powrót do piłki klubowej i młodzieżowej[edytuj | edytuj kod]

Do pracy szkoleniowej powrócił dopiero w 2004; został trenerem argentyńskiego Rosario Central, jednak zrezygnował już po dwu meczach z powodu różnicy zdań z zarządem klubu oraz porażki ligowej z Newell's Old Boys.

Trzy lata później znalazł zatrudnienie w Peñarolu Montevideo. Był dyrektorem odpowiedzialnym za sprawy juniorów i młodzieży, a także w 2009 tymczasowo prowadził pierwszą drużynę. Kontrakt z Peñarolem rozwiązał w 2009.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Kariera piłkarska


Kariera szkoleniowa

Dorobek medalowy

Przypisy

  1. RSSSF: Przebieg eliminacji i turnieju oraz kadry wszystkich drużyn (Dostęp 18 lipca 2010)
  2. Wikipedia.en: składy drużyn uczestniczących w MMŚ 1997
  3. Zob. Urugwaj, w: "Mistrzostwa Świata 2002. Biblioteczka Piłki Nożnej", s. 24-25.
  4. Zob. relacja z tego meczu: "Piłka Nożna" nr 25, 18 czerwca 2002, s. 18.
  5. Takie zarzuty selekcjonerowi postawił Leszek Orłowski w artykule Ciemne strony finalistów XVII MŚ, "Piłka Nożna" nr 25, 18 czerwca 2002, s. 13.