VII symfonia Beethovena

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

VII Symfonia A-dur (op. 92) Ludwiga van Beethovena powstawała w latach 1811-1812. Zadedykowana hrabiemu Moritzowi von Friesowi.

Premiera odbyła się 8 grudnia 1813 roku w wiedeńskiej Wielkiej Sali Uniwersyteckiej.

VII Symfonia składa się z czterech części:

  1. Poco sostenutoVivace
  2. Allegretto
  3. Presto
  4. Allegro con brio

Czas trwania: około 34 minuty.

Przez Richarda Wagnera z racji swojego muzycznego klimatu ochrzczona mianem "Apoteozy tańca". Interpretacja samego Beethovena zawiera odniesienia do bachanaliów[1]: "Muzyka jest winem które inspiruje nas do tworzenia, ja jestem Bachusem, który daje to wspaniałe wino, aby uczynić ludzi duchowo pijanymi".

Do najwybitniejszych interpretatorów tej symfonii zaliczają się Arturo Toscanini, Herbert von Karajan oraz Carlos Kleiber.

Przypisy

  1. Richard Osborne, Beethoven: The Nine Symphonies.