Valencia CF

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Football pictogram.svg Valencia CF
Valencia CF
Pełna nazwa Valencia Club de Fútbol
Przydomek Los Che, Blanquinegros, Valencia, w Polsce także Nietoperze
Barwy biało-pomarańczowo-czarne
Data założenia 18 marca 1919
Liga Primera División
Debiut w najwyższej lidze 22 listopada 1931
Adres Antigua Senda de Senent 11,9,46023 Walencja, Hiszpania
Stadion Estadio Mestalla,
Walencja, Nou Mestalla,
Walencja
Właściciel Peter Lim
Prezes Amadeo Salvo
Trener Nuno Espirito Santo
Asystent trenera Ray Henric-Coll
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Valencia Club de Fútbol (wym. [baˈlenθja] lub [baˈlensja]) znany również jako Valencia lub Los Chehiszpański klub piłkarski, grający obecnie w Primera División z siedzibą w Walencji, założony w 1919 roku. Obok FC Barcelony i Realu Madryt najbardziej znany klub hiszpański. Swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Estadio Mestalla o pojemności 55 tys. widzów. W budowie jest nowy stadion Valencii, Nou Mestalla, który pomieści 75 tys. widzów. Zespół Valencii należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii. Sześciokrotnie wywalczył mistrzostwo Hiszpanii oraz 7 razy Puchar Hiszpanii, a także raz udało się Valencii zdobyć Superpuchar Hiszpanii. Osiągał także sukcesy w europejskich pucharach: w 1962, 1963 oraz 2004 roku wygrał Puchar UEFA, a w 1980 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów. W tabeli wszech czasów ligi hiszpańskiej Valencia zajmuje 3. miejsce za Realem Madryt i FC Barceloną[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Klub piłkarski Valencia został założony przez grupę mieszkańców Walencji w 1919 roku w barze Torino. Głównymi inicjatorami powstania klubu byli Gonzalo Medina Pernas i Octavio Augusto Milego. 18 marca 1919 roku klubowi nadano nazwę Valencia Club Football.

Pierwszym prezesem Valencia Club Football był Octavio Augusto Milego, a jego zastępcą Gonzalo Medina Pernas. Jako barwy klubowe obrano czarny i biały, choć w latach 1924–1996 za barwy hiszpańskiego klubu uznawano tylko kolor biały. Pierwszy mecz Los Ches, rozegrali z lokalnym rywalem Gimnastico de Castellon. Zakończył się on porażką 0:1. W 1923 roku do użytku został oddany obecny stadion klubowy Estadio Mestalla, który wówczas był w stanie pomieścić 19 tys. kibiców.

Pierwsze sukcesy[edytuj | edytuj kod]

„Złoty wiek” w historii klubu zaczyna się w 1940 r. dzięki prezesowi klubu Luisowi Casanova. Casanova ściągał zawodników i inwestował w cały klub. W tym czasie drużyna zdobyła trzy mistrzostwa ligi i dwa krajowe puchary. Wówczas w drużynie grali: Epi, Amadeo, Asensi i Gorostiza.

Lata 50. i Antonio Puchades[edytuj | edytuj kod]

Lata 50. w historii klubu łączą się nierozerwalnie z ikoną drużyny Los Ches, Antonio Puchades. W tym czasie zarząd podjął decyzję o rozbudowie i modernizacji Estadio Mestalla. 10 lipca 1950 roku rozpoczęto prace pod kierownictwem architekta D. Savior Pasquala oraz odpowiadającego za wykonanie D. Chose Tormo. Mestalla stał się wtedy obiektem, który mógł pomieścić 45 000 widzów. Mimo że Valencia w owym czasie posiadała drużynę składającą się z wyróżniających graczy, z Puchadesem na czele, wyniki w sezonie 50/51 nie były zadowalające dla kibiców. Valencianistas grali bardzo nieregularnie, zaskakując swoich kibiców porażkami ze słabymi drużynami. Louis Casanova chciał odejść z klubu, jednak pod presją współpracowników, zawodników i mieszkańców miasta został do 1959 roku.

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

2 lipca 1961 r. po tragicznej śmierci Brazylijczyka Waltera, który zginął w wypadku samochodowym, na prezydenta klubu został wybrany Julio Miguel. W Pucharze Miast Targowych Valencia zdobyła puchar pokonując 6:2 w finale Barcelonę. Miguel zaczął sprowadzać nowych graczy, m.in. brazylijskiego bramkostrzelnego napastnika, Waldo Machado. Strzelecką parę wraz z Waldo stworzył Vicente Guillot, którego kariera przebiegała podobnie. Razem strzelili wiele bramek, a Waldo jest do tej pory najlepszym strzelcem Los Ches.

Era Di Stéfano[edytuj | edytuj kod]

Alfredo Di Stéfano przybył do klubu w kwietniu 1970 r., zastępując parę trenerską Enrique Boque i Savior Artigas. Di Stéfano stworzył solidną drużynę z dobrze poukładaną obroną z takim nazwiskami jak Sol, Anibal, Jesus Martinez, Anton, Abelardo. W środku pola grali Pepe i Claramunt, w ataku Forment, Valdez, Sergio i Pellicer. W sezonie 1970/71 Los Ches i Valencia pod wodzą Di Stéfano zdobyła tytuł mistrza ligi. Obserwatorzy i recenzenci byli zgodni, że głównym autorem tego sukcesu był Abelardo, który przykuwał uwagę Hiszpanów swoją grą.

Czas finałów[edytuj | edytuj kod]

W roku 1992 kierownictwu na czele z prezesem Arturo Tuzonem Gilem udaje się wyjść z kryzysu finansowego i doprowadzają klub do dawnej świetności. Zatrudniono holenderskiego szkoleniowca Guuss Hiddinka. Holender nie doprowadził jednak VCF do tytułu i klub zajął dwa razy z rzędu 4 miejsce w lidze. W sezonie 1993/94 do drużyny przybył ceniony zawodnik, Predrag Mijatovic. Valencia jednak nadal nie uzyskiwała wyników, a z posadą musieli się kolejno pożegnać Paco Real, Héctor Núñez i Jose Manuel Rielo.

W kolejnym sezonie 1994/95, z Mijatovicem i Gaizką Mendietą w składzie, Valencia zajęła 10. miejsce w lidze. Do drużyny dołączali tacy piłkarze jak Ilie, Vlaovic, Claudio Lopez, Romario; nie wiązało to się jednak z sukcesami. W sezonie 1998/99 Valencia tryumfowała w Pucharze Hiszpanii pokonując w dwumeczu Barcelonę. W roku 1999 trenerem klubu zostaje argentyński trener Hector Raul Cuper, który w pierwszym swym sezonie zdobywa z Valencianistas Superpuchar Hiszpanii i doprowadza drużynę do finału Ligi Mistrzów. Valencia przegrała w finale z Realem Madryt 0:3. Rok później w walce o Puchar Ligi Mistrzów Los Ches ulegli Bayernowi Monachium w serii rzutów karnych. Po tym wydarzeniu z klubu odeszli trener Raul Cuper i zawodnik Gaizka Mendieta.

Mistrzostwo ligi 2002[edytuj | edytuj kod]

Nowy trener Rafael Benítez stworzył silną drużynę i 5 maja 2002 roku na stadionie La Rosaleda, Valencia pokonała Malagę 2:0 i została mistrzem ligi. Zwycięski skład tworzyli: Angloma, Ayala, Carboni, Curro Torres, Djukic, Fabio Aurelio, Garrido, Marchena, Navarro, Pellegrino, Aimar, Albelda, Angulo, Baraja, De los Santos, Jandro, Kily Gonzalez, Rufete, Serban, Vicente, Carew, Ilie, Juan Sanchez, Mista i Salva.

Dublet 2004[edytuj | edytuj kod]

W roku 2004 pod wodzą Rafaela Beniteza klub zdobył Mistrzostwo Ligi i Puchar UEFA, pokonując w meczu finałowym na stadionie w Goeteborgu Olympique Marsylia.

Rafael Benítez ostatecznie odszedł z klubu przed wygaśnięciem kontraktu, obejmując angielski klub Liverpool F.C. Jego następcą został Włoch Claudio Ranieri.

Ostatnie lata[edytuj | edytuj kod]

Zespół Valencii w 2012 roku.

Ostatnim trofeum, po jakie sięgnęła Valencia to Puchar Króla sezonu 2007/2008. Valencia wyeliminowała Real Unión Irún, Real Betis, Atlético Madryt i w półfinale zmierzyła się Barceloną. W rewanżu rozgrywanym na Mestalla, Nietoperze zwyciężyły 3:2[2].

Finał rozegrano 16 kwietnia 2008 na Vicente Calderón. Blanquinegros wygrali 3:1. Alexis i Mata strzelili w pierwszych dziesięciu minutach meczu, a na siedem minut przed końcem trzecie trafienie dołożył Morientes i kibice zgromadzeni na trybunach madryckiego obiektu mogli rozpocząć świętowanie zdobycia 7. pucharu w historii-[3].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 2 września 2014
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Brazylia Diego Alves
2 OB Portugalia João Cancelo (wypożyczony z Benfiki)
3 OB Portugalia Rúben Vezo
4 PO Brazylia Filipe Augusto (wypożyczony z Rio Ave)
5 OB Niemcy Shkodran Mustafi
6 OB Argentyna Lucas Orbán
7 NA Hiszpania Álvaro Negredo (wypożyczony z Manchesteru City)
8 PO Algieria Sofiane Feghouli
9 NA Hiszpania Francisco Alcácer
10 PO Hiszpania Dani Parejo
11 NA Argentyna Pablo Piatti
12 OB Portugalia João Pereira
Nr Poz. Piłkarz
13 BR Hiszpania Yoel Rodríguez (wypożyczony z Celty)
16 PO Argentyna Bruno Zuculini (wypożyczony z Manchesteru City)
17 PO Hiszpania Rodrigo Moreno (wypożyczony z Benfici)
18 PO Hiszpania Javi Fuego
19 OB Hiszpania Antonio Barragán
20 PO Argentyna Rodrigo De Paul
21 PO Portugalia André Gomes (wypożyczony z Benfici)
22 PO Hiszpania Carles Gil
23 OB Argentyna Nicolás Otamendi
26 BR Hiszpania Jaume Domenech
27 PO Hiszpania Robert Ibañez
31 OB Hiszpania José Luis Gayà

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
NA Brazylia Vinícius Araújo (w Standard Liège)
OB Hiszpania Víctor Ruiz Torre (w Villarrealu)
PO Argentyna Federico Cartabia (w Córdobie)
Nr Poz. Piłkarz
OB Argentyna Miguel Herrero Javaloyas (w Getafe)
PO Meksyk Andrés Guardado (w Eindhoven)

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Stan na 30 stycznia 2014
Trener Nuno Espírito Santo
Asystent trenera Rui Silva
Trener bramkarzy José Manuel Ochotorena
Trener przygotowania fizycznego António Dias
Delegat Salvador González Marco
Szef służb medycznych Juan Albors Baga
Lekarz pierwszego zespołu Álvaro Sala Lajo
José Luis Silvestre
Analityk Pablo Rodríguez

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

  • Juan Armet Kinké – 1921–1922
  • Agustín Sancho – 1922–1923
  • Anton Fivber – 1923–1927
  • James Herriot – 1927–1929
  • Anton Fivber – 1929–1931
  • Rodolfo Galloway – 1931–1933
  • Jack Greenwell – 1933–1934
  • Anton Fivber – 1934–1935
  • Andrés Balsa – 1935–1936
  • Ramon Encinas – 1939–1942
  • Leopoldo Costa Rino – 1942–1943
  • Eduardo Cubells – 1943–1946
  • Luis Casas Pasarín – 1946–1948
  • Jacinto Quincoces – 1948–1954
  • Carlos Iturraspe – 1954–1956
  • Luis Miró – 1956–1958
  • Jacinto Quincoces – 1958–1959
  • Pedro Otto Bumbel – 1959–1960
  • Domingo Balmanya – 1960–1962
  • Alejandro Scopelli – 1962–1963
  • Bernardino Pérez Pasieguito – 1963–1964
  • Edmundo Suárez Mundo – 1964–1965
  • Sabino Barinaga – 1965–1966
  • Edmundo Suárez Mundo – 1966–1968
  • José Iglesias Joseíto – 1968–1969
  • Enrique Buqué – 1969–1970
  • Salvador Artigas – 1969–1970
  • Alfredo di Stéfano – 1970–1974
  • Milovan Ćirić – 1974–1975
  • Dragoljub Milosević – 1975
  • Manuel Mestre – 1975–1976
  • Heriberto Herrera – 1976–1977
  • Manuel Mestre – 1977
  • Marcel Domingo – 1977–1979

Prezesi[edytuj | edytuj kod]

  • Octavio Augusto Milego Díaz – 1919–1922
  • Alfredo Aigües Ponce – 1922
  • Francisco Vidal Muñoz – 1922
  • Ramón Leonarte Ribera – 1922–1924
  • Francisco Romeu Zarandieta – 1924
  • Pablo Verdeguer Comes – 1924–1925
  • Facundo Pascual Quilis – 1925–1929
  • Juan Giménez Cánovas – 1929–1932
  • Manuel García del Moral – 1932–1933
  • Adolfo Royo Soriano – 1933–1935
  • Francisco Almenar Quinzá – 1935–1936
  • Luis Casanova Giner – 1936
  • Alfredo Giménez Buesa – 1939–1940
  • Luis Casanova Giner – 1940–1959
  • Vicente Iborra Gil – 1959–1961
  • Julio de Miguel i Martínez de Bujanda – 1961–1973
  • Francisco Ros Casares – 1973–1975
  • Alfredo Corral Cervera – 1976
  • José Ramos Costa – 1976–1983
  • José Barrachina – 1983
  • Vicente Tormo Alfonso – 1983–1986
  • Pedro Cortés García – 1986
  • Arturo Tuzón Gil – 1986–1993
  • José Domingo – 1990
  • Melchor Hoyos Pérez – 1993–1994
  • Francisco Roig Alfonso – 1994–1997
  • Pedro Cortés García – 1997–2001
  • Jaime Ortí Ruiz – 2001–2004
  • Juan Bautista Soler – 2004–2008
  • Agustín Morera – 2008
  • Vicente Soriano – 2008–2009
  • Manuel Llorente – 2009-2013
  • Amadeo Salvo – od 2013

Hymn klubu[edytuj | edytuj kod]

¡Amunt València!

És un equip de primera
nostre València Club de Futbol
que lluita per a defendre
en totes bandes nostres colors
En el Camp de l'Algirós
ja començàrem a demostrar
que era una bona manera
per a València representar

Amunt València, Visca el València,
és el millor
Amunt València, Visca el València
del nostre cor
Units com sempre
els valencianistes et seguirem
en cada estadi per a què triomfes
t'animarem

En la capital del Túria
és el València qui vist de blanc
i defén la camiseta
ple de coratge per a guanyar
En Mestalla continuarem
sempre esforçant-se
per a triomfar
i les glòries arribaren
i en competència continuaran

Amunt València, Visca el València,
és el millor
Amunt València, Visca el València,
del nostre cor.
Units com sempre
els valencianistes et seguirem,
en cada estadi perquè triomfes
t'animarem

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Joma, Jinko Solar, Coca-Cola, Mahou

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]