Velites

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Welita w walce

Welici, velites (łac. l. poj. veles) – w rzymskim legionie republikańskim piechota lekkozbrojna, prowadząca działania przed linią manipułów.

Byli to najmłodsi, najruchliwsi i najmniej doświadczeni spośród żołnierzy wchodzących w skład legionu. Formacja ta wywodziła się z wcześniejszych leves. Na ich uzbrojenie składało się kilka krótkich oszczepów (iaculum) o długości ok. 1,2 m, krótkie miecze i niekiedy okrągłe tarcze (parma), o średnicy poniżej 1 m. Rzadko używali lekkich skórzanych hełmów. Często za to nosili skóry drapieżników (np. wilków), które miały być źródłem mocy.

Grupę zbliżoną do nich wiekiem i wyszkoleniem bojowym (jednak ze sporą różnicą w uzbrojeniu) stanowili legionowi hastati. Podczas bitwy welici, wysunięci przed pierwszą linię ciężkozbrojnej piechoty, występowali w charakterze pieszych harcowników, staczając potyczki i nękając przeciwnika pociskami. Po uzyskaniu przez cały legion gotowości bojowej wycofywali się na tyły przez przerwy między manipułami. Wydaje się, że zanikli wraz z wprowadzeniem reformy Mariusza.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]