Verno Phillips

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Verno Phillips
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1969
Belize City
Obywatelstwo Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 55
Zwycięstwa 42
Przez nokauty 21
Porażki 11
Remisy 1
Nieodbyte 1

Verno Phillips (ur. 29 listopada 1969 w Belize City) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBO i IBF (dwukrotnie) w kategorii junior średniej (do 154 funtów).

Zawodową karierę rozpoczął w styczniu 1988. Już w pierwszych dwunastu walkach poniósł cztery porażki, jednak szybko zaczął wygrywać z silnymi rywalami – m.in. w czerwcu 1991 pokonał byłego dwukrotnego mistrza WBA w kategorii junior średniej, Julio Cesara Vasqueza.

30 października 1993 zdobył wakujący tytuł mistrza świata WBO, pokonując przez techniczny nokaut w siódmej rundzie byłego mistrza świata WBC, Lupe Aquino. W następnym roku dwukrotnie obronił swój pas mistrzowski, pokonując Jaime Llanesa (TKO w 7 rundzie) i Santosa Cardonę (na punkty). Z tym ostatnim pięściarzem zmierzył się ponownie 3 lutego 1995, wygrywając na punkty po niejednogłośnej decyzji sędziów. 17 maja przegrał z byłym mistrzem świata WBC i IBF Gianfranco Rosim, jednak walka została uznana za nieodbytą, ponieważ Włoch nie przeszedł testów antydopingowych[1]. Swój tytuł Phillips stracił w listopadzie 1995, przegrywając decyzją większości na punkty z Paulem Jonesem. Phillips leżał na deskach już w pierwszej rundzie, dodatkowo w rundzie dziewiątej odebrano mu jeden punkt za uderzenie głową.

W krótkim czasie Phillips doznał dwóch kolejnych porażek: z Peterem Venancio (w czerwcu 1996) oraz z przyszłym mistrzem IBF w kategorii półciężkiej, Silvio Branco (w lutym 1997). 21 maja 1997 zmierzył się ponownie z Rosim, wygrywając decyzją większości na punkty. 21 stycznia 1998 znokautował w dziewiątej rundzie byłego mistrza świata WBA w kategorii junior średniej i WBC w kategorii średniej, Juliana Jacksona, po czym zaprzestał boksowania na ponad dwa lata.

7 września 2001 przegrał na punkty z przyszłym mistrzem IBF, Kassimem Ouma[2]. Po wygraniu kilku kolejnych pojedynków (m.in. z Bronco McKartem[3]), dostał szansę walki eliminacyjnej IBF, w której jego rywalem był Julio Garcia. 5 marca 2004 pokonał Kubańczyka przez techniczny nokaut już w pierwszej rundzie i został oficjalnym pretendentem do tytułu mistrzowskiego. 5 czerwca w pojedynku o wakujący tytuł mistrza świata IBF pokonał przez techniczny nokaut w szóstej rundzie Carlosa Bojorqueza, który w ostatniej chwili zastąpił kontuzjowanego Kassima Oumę, i zdobył pas mistrzowski[4]. Swój tytuł stracił już w październiku w następnej walce właśnie z Oumą, z którym miał pierwotnie walczyć w czerwcu[2]. Phillips przegrał też następną walkę – 18 czerwca 2005 na punkty z Ike Quarteyem[5].

W 2006 stoczył dwa zwycięskie pojedynki: w kwietniu z Juanem Carlosem Candelo[6] i w sierpniu z Teddym Reidem. W następnym roku walczył tylko jeden raz – 16 lutego pokonał na punkty Eduardo Sancheza. 27 marca 2008 ponownie zdobył tytuł mistrza świata IBF, pokonując na punkty po niejednogłośnej decyzji sędziów Cory Spinksa[7].

Phillips zrezygnował jednak z wywalczonego tytułu, aby móc zmierzyć się z Paulem Williamsem. 29 listopada 2008 roku Phillips przegrał z Williamsem, rezygnując z dalszej walki w przerwie między ósmą i dziewiątą rundą. Stawką pojedynku był tytuł tymczasowego mistrza świata WBO[8]. Była to zarazem jego ostatnia walka w karierze.

Przypisy

  1. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 07.06.2009].
  2. 2,0 2,1 Bernard Fernandez: Ouma fighting memories as child soldier in Uganda (ang.). ESPN Sport. [dostęp 07.06.2009].
  3. Jim Amato: Kelly Pavlik vs. Bronco McKart: Can Kelly Pass The Test? (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 07.06.2009].
  4. Phillips Dominates Late Sub Bojorquez, Lacy-Tsypko Ends in No-Decision (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 07.06.2009].
  5. Frank Gonzalez Jr: Antonio Tarver Ties Up The Series! (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 07.06.2009].
  6. Graham Houston: Verno Phillips W10 J.C. Candelo (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 07.06.2009].
  7. Graham Houston: Verno Phillips W12 (split) Cory Spinks (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 07.06.2009].
  8. Dan Rafael: Williams states his case by punishing Phillips (ang.). ESPN.com, 01.12.2008. [dostęp 2009-06-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]