Victor Léon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Victor Léon (1894)

Victor Léon, właśc. Victor Hischfeld (ur. 1858, zm. 1940) – austriacki librecista pochodzenia żydowsko-węgierskiego. Wspólnie z Leo Steinem autor libretta Wesołej wdówki.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako Victor Hirschfeld w 1858 roku w Szenitz (Senica) niedaleko Pozsony (Bratysława), wtedy w północnych Węgrzech. Studiował filozofię na uniwersytetach w Augsburgu i Wiedniu. Początkowo pracował jako dziennikarz i pisywał dla teatrów pod pseudonimem "Victor Léon". Po 1880 roku rozpoczął współpracę z kompozytorami Maxem von Weinzierlem, Rudolfem Raimannem i Alfredem Zamarą dostarczając im libretta jednoaktówek, jednak bez powodzenia. W 1887 roku napisał libretto Simplycjusza (Simplicius) dla Jana Straussa. Utwór nie odniósł sukcesu.

Przełomem okazało się napisane w 1898 roku wspólnie z Heinrichem von Waldbergiem dla Ryszarda Heubergera libretto Balu w operze (Der Opernball). Jednocześnie Léon zajął się aranżacją dawnych utworów Jana Straussa do napisanego wspólnie z Leo Steinem libretta Wiedeńskiej krwi, w przyszłości jednej z najpopularniejszych operetek Straussa[1].

W 1902 roku, dzięki córce Lizzy, która zachwycała się słyszanym na ślizgawce marszem Lehára, zainteresował się młodym kompozytorem i napisał dla niego libretto Druciarz. Operetka okazała się sukcesem i w niedalekiej przyszłości miała zaowocować współpracą nad Wesołą wdówką (1905) najsłynniejszą operetką Lehára i jednocześnie największym sukcesem Léona-librecisty[2]. W późniejszych latach z inspiracji swej córki Lizzy, już po jej śmierci napisał libretto na temat miłości chińskiego dyplomaty do wiedeńskiej arystokratki Żółty kaftan. Operetka wystawiona w 1923 roku nie odniosła sukcesu. Libretto stało się jednak podstawą ostatniego operetkowego sukcesu Lehára Krainy uśmiechu.

Libretta[edytuj | edytuj kod]

  • Der Doppelgänger, 1886 (muzyka: Alfred Zamara)
  • Simplizius (Simplycjusz), 1887 (muzyka: Johann Strauss (syn))
  • Der Strike der Schmiede, 1897 (muzyka: Max Josef Beer)
  • Der Opernball (Bal w operze), 1898 (muzyka: Richard Heuberger)
  • Wiener Blut (Wiedeńska krew), 1899 (muzyka: Johann Strauss (syn))
  • Der Rastelbinder (Druciarz), 1902 (muzyka: Franz Lehár)
  • Die Schönen von Fogaras, 1903 (muzyka: Alfred Grünfeld)
  • Barfüßele, 1904, (muzyka: Richard Heuberger)
  • Die lustige Witwe (Wesoła wdówka), 1905 (muzyka: Franz Lehár)
  • Der fidele Bauer (Wesoły chłop), 1907 (muzyka: Leo Fall)
  • Die geschiedene Frau (Rozwódka), 1908 (muzyka: Leo Fall)
  • Gold gab ich für Eisen, 1914 (muzyka: Imre Kálmán)
  • Wiener Volkssänger, 1919 (muzyka: Robert Mahler)
  • Die gelbe Jacke (Żółty kaftan), 1923 (muzyka: Franz Lehár)

Przypisy

  1. Bernard Grun: Dzieje operetki. s. 259-260 i 267-268.
  2. Lucjan Kydryński: Usta milczą dusza śpiewa. s. 47 i 68.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bernard Grun: Dzieje operetki. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1974.
  • Lucjan Kydryński: Przewodnik operetkowy. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1984. ISBN 83-224-0316-X.
  • Lucjan Kydryński: Usta milczą dusza śpiewa. Opowieść o życiu i twórczości Franciszka Lehára. Warszawa: Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1992. ISBN 83-212-0621-2.