Video8

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Video8 – standard wideo określający format zapisu obrazu i dźwięku, wykorzystujący taśmę magnetyczną o szerokości 8 mm..

Historia[edytuj | edytuj kod]

Amatorski kamkorder Video8 z wczesnych lat 90.

Standard Video8 został opracowany głównie przez firmy japońskie przy współpracy z IEC. W marcu 1983 roku na Międzynarodowej Konferencji ustalono zasadnicze parametry tego systemu, przyjęte przez 127 wytwórców sprzętu wideo. W roku 1987 prace nad urządzeniami tego systemu prowadziło 17 firm, m. in. Kodak, Canon, Polaroid i Olympus. System Video8 był rozwijany z myślą o lekkich, poręcznych kamerach z wbudowanym magnetowidem (tzw. kamkordery). Dzięki dobrym parametrom technicznym i eksploatacyjnym stanowił poważną konkurencję dla amatorskiego sprzętu filmowego[1].

W latach 80. XX wieku na rynek wprowadzono magnetowidy Video8 z funkcją magnetofonu cyfrowego. W trybie LP na kasiecie 90-minutowej można było zapisać 18 godzin 6-ścieżkowego dźwięku stereo PCM (częstotliwość próbkowania 31 kHz, kwantyzacja 14 bitowa nieliniowa).

Rozwinięciem standardu Video8 jest Hi8, który posiada wyższą rozdzielczość (400 linii) oraz pozwala na oddzielne wyprowadzenie sygnałów luminancji i chrominancji. Urządzenia Hi8 posiadają kompatybilność wsteczną pozwalając na odtwarzanie i zapis taśm systemu Video 8 z jakością im właściwą.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Rozdzielczość systemu Video8 wynosi około 260 linii.

Kasety[edytuj | edytuj kod]

Kasety wideo standardu Video 8

W systemie Video8 stosowana jest Taśma magnetyczna o szerokości 8 mm, umieszczona w kasecie z tworzywa sztucznego, o rozmiarach: 95 mm długości, 65,5 mm szerokości, 15 mm wysokości i wadze 45 gramów. Są to rozmiary porównywalne z rozmiarami kasety magnetofonowej, a znacznie mniejsza niż kasety systemu VHS czy Betamax[1].

W kasetach systemu Video8 stosowane są taśmy metalowe, tj. pokryte warstwą drobin czystego metalu. Grubość taśmy wynosi: 13 μm, 10 μm, 7 μm, w zależności od czasu zapisu. Przy zastosowaniu dwóch zasadniczych prędkości: pracy "standard" – 20,051 mm/s oraz pracy "long play" – 10,058 mm/s, otrzymuje się odpowiednio czasy zapisu: 60/120, 90/180 i 130/260 minut. Stosuje się również kasety o czasach zapisu 30/60 minut[1].

Commons in image icon.svg

Sposób zapisu[edytuj | edytuj kod]

Standard Video8 wykorzystuje zapis helikalny (ukośnie do krawędzi taśmy). Względna prędkość głowicy wizyjnej w stosunku do taśmy wynosi 3,1 m/s. Kształt drogi wyprowadzania taśmy z kasety jest podobny jak w systemie VHS i przypomina literę M. Całkowity kąt opasania bębna z wirującymi głowicami (o średnicy 40 mm) wynosi 216°[1].

Ścieżki wizyjne są nachylone do krawędzi taśmy pod bardzo małym kątem – 4°54'58,8". Szerokość ukośnej ścieżki zapisywanej przez każdą z dwu głowic umieszczonych na wirującym bębnie wynosi 34,4 μm. Każda ścieżka składa się z dwóch części[1]:

  • śladu wizyjnego jednej ramki, zapisanego na połowie zwoju helisy, tj. 180° kąta opasania
  • śladu fonicznego sygnału stereo, zapisanego w systemie PCM; do zapisywania fonii jest wykorzystane 30° kąta opasania.

Na skrajach taśmy magnetycznej znajduje się ponadto ścieżka analogowego sygnału fonicznego i ścieżka kodu czasowego (timecode) – obydwie o szerokości 0,6 mm[1].

Zapis sygnału foniczego[edytuj | edytuj kod]

System Video 8 mm przewiduje trzy możliwe metody zapisywania sygnału fonicznego[1]:

  • konwencjonalny, jednokanałowy na ścieżce umieszczonej wzdłuż taśmy;
  • z modulacją FM, zapisywany razem z sygnałem wizyjnym na wspólnej ścieżce;
  • stereofoniczny zapis wysokiej jakości z zastosowaniem modulacji PCM. Rejestracja PCM jest również realizowana przy użyciu wirujących głowic stosowanych do zapisywania wizji.

Przy zapisywaniu sygnału fonicznego z modulacją FM stosuje się układy redukcji szumów m.in. z wykorzystaniem preemfazy i deemfazy, układy pamięciowe i układy liniowej interpolacji zakłóceń[1].

System zapisywania sygnału stereofonicznego z modulacją PCM jest znacznie bardziej skomplikowany. Stosuje się w nim 10-bitowe przetwarzanie analogowo-cyfrowe i cyfrowo-analogowe. Przed kwantyzacją przy zapisywaniu i po filtracji przy odczytywaniu sygnał przechodzi przez układ redukcji szumów. Sygnał foniczny w postaci cyfrowej jest poddawany przetwarzaniu metodami cyfrowymi w specjalnym układzie procesora fonicznego z pamięcią RAM o pojemności 2 kB. Procesor realizuje: kompresję z 10 na 8 bitów i ekspansję z 8 do 10 bitów, detekcję i eliminację błędów metodą interpolacji, modulację i demodulację PCM oraz kontrolę czasową. Częstotliwość próbkowania sygnału fonicznego wynosi 31,5 kHz, pasmo przenoszenia 20-15000 kHz, dynamika – 88 dB, zniekształcenia nieliniowe – 0,005%[1].

Zapis sygnału wizyjnego[edytuj | edytuj kod]

W celu uzyskania dokładnego śledzenia ścieżek wizyjnych oraz synchronizacji obrazu telewizyjnego zastosowano cztery częstotliwości pilotujące. Konstruktorzy z firmy Hitachi opracowali nową metodę zapisywania sygnału chrominancji dla systemów NTSC i PAL. W systemie NTSC sygnał chrominancji jest zapisywany na podnośnej o częstotliwości równej 0,743 MHz, a w systemie PAL 0,736 MHz[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 Wojciech Kuleta. System Video 8. „Hi Fi Audio-Video”, s. 4-5, styczeń 1987. 
Wikimedia Commons

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]