Video CD
Video Compact Disc (VCD) – format zapisu cyfrowego strumienia audio-wideo na płycie kompaktowej. Format ten jest poprzednikiem DVD. Został stworzony w 1993 roku, dwa lata przed DVD.
Spis treści |
Specyfikacja techniczna [edytuj]
Video [edytuj]
- Kodek: MPEG-1
- Rozdzielczość:
- Wymiary (Format):
- Ilość pełnych klatek na sekundę:
- Bitrate: 1150 kilobitów na sekundę
- Zmienność bitrate'u: CBR (stały)
Ogólna jakość obrazu miała być podobna do VHS, ale ze względu na artefakty i niższą rozdzielczość obrazu (zwłaszcza pionową) jest zazwyczaj niższa, niż na dobrej jakości niezużytej kasecie VHS. Z drugiej strony jakość VCD nie spada przy kolejnych odtworzeniach. Na źle skompresowanych VCD, z szybkim ruchem mogą występować artefakty blokowe ("pikseloza"). Szczególnie niskiej jakości można się spodziewać przy nagraniach konwertowanych z formatu VHS – niedoskonałości tych dwóch sposobów przechowywania nagrań w takiej sytuacji się sumują, a szum pochodzący z nagrania VHS dodatkowo wzmaga artefakty występujące w nagraniu VCD.
Video CD jest pod większością względów kompatybilne z DVD-Video, poza video nagranymi z częstotliwością klatek równą 23,976 na sekundę. Standard DVD-Video wymaga, by każdy strumień wideo MPEG-1 był skompresowany z częstotliwością 25 lub 29,97 klatek na sekundę.
Audio [edytuj]
- Kodek: MPEG-1 Audio Layer II
- Częstotliwość próbkowania: 44 100 herców (44,1 kHz)
- Kanały: Dwa kanały mono, lub jeden stereo
- Bitrate: 224 kilobitów na sekundę
- Zmienność bitrate'u: CBR (stały)
Jak większość opartych na CD standardów, audio VCD jest niekompatybilne ze standardem DVD-Video ze względu na różnicę w częstotliwości próbkowania; DVD wymagają 48 kHz, natomiast VCD używają 44.1 kHz.
Inne informacje [edytuj]
Płyta VCD nagrywana jest na zwykłej płycie CD w przynajmniej dwóch sesjach. Na pierwszej sesji znajdują się dane sterujące, informacje służące do korekcji błędów i czasem inne pliki (np. trailery, zdjęcia reklamowe itp.). Na drugiej sesji umieszcza się właściwe pliki filmu. Może to być jeden lub więcej plików. Ponieważ w tej sesji nie zawarto danych z informacjami potrzebnymi do korekcji błędów wolna przestrzeń może zostać zagospodarowana na plik o wielkości np. 770 MB (na płycie 700 MB). Bitrate nagrywanego plików z video odpowiada temu stosowanemu podczas zapisu CD-Audio, by umożliwić odczyt tak nagranych płyt czytnikom 1x , które w chwili wdrażania standardu były jeszcze w użyciu. Pojedyncza płyta VCD może więc przechowywać dokładnie tyle minut video (po odliczeniu niewielkiej części pojemności zużytej na pierwszą sesję), ile płyta o tej samej pojemności mogłaby audio, co w porównaniu do kompresji MPEG-4 część 2 przy tej jakości jest wartością wyjątkowo niską. Płyty VCD mogą być odtwarzane przez komputerowe napędy CD-ROM oraz stacjonarne (podłączane do telewizora) odtwarzacze VCD. Również niektóre odtwarzacze DVD potrafią odtwarzać VCD.
Video CD zostało wprowadzone przez koncerny Philips i Sony w roku 1993. Był to standard VCD 1.1.
W 1995 roku rozwinął się standard do VCD 2.0. Dodano obsługę: MPEG Segmented Play Items (SPI), zdjęć, strumieni muzyki (bez obrazu), interaktywnej kontroli odtwarzania (PBC), łączenia możliwości odtwarzania zarówno zawartości w standardzie NTSC, jak i PAL, wyższej jakości muzyki (bitrate 384 kbps) oraz kilka pomniejszych rzeczy.
Udoskonaloną wersją VCD jest standard SVCD, który pozwala zapisać na standardowej płycie CD film skompresowany kodekiem MPEG-2 – tym samym, co w DVD, ale z mniejszą rozdzielczością obrazu.
Istnieje wiele wariacji standardu VCD, między innymi XVCD, który pozwala na uzyskanie większej jakości kosztem krótszego czasu nagrania. Tylko niektóre urządzenia odtwarzające VCD radzą sobie z tymi modyfikacjami.
Najefektywniejszą metodą nagrania filmu na płycie CD-R jest jednak użycie jednego z nowoczesnych kodeków, takiego jak XviD, zgodny z MPEG-4 część 2, wspierany przez większość nowszych odtwarzaczy.
