Viktor Lutze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Viktor Lutze (1938)

Viktor Lutze (ur. 28 grudnia 1890 w Bevergern w Westfalii, zm. 2 maja 1943 w Poczdamie) – czołowy działacz ruchu hitlerowskiego.

W czasie I wojny światowej służył najpierw w 369 Pułku Piechoty, a następnie w 15 Rezerwowym Pułku Piechoty. W 1922 wstąpił do NSDAP. W 1933 Adolf Hitler mianował go szefem policji w Hanowerze. Po zamordowaniu Ernsta Röhma 30 czerwca 1934 w czasie Nocy długich noży został szefem sztabu SA. Był deputowanym do Reichstagu.

Kontrowersje wokół śmierci Lutzego[edytuj | edytuj kod]

Według oficjalnej wersji Viktor Lutze, ciężko ranny wraz z córką - Ingą (zmarła na miejscu) w wypadku samochodu kierowanego przez jego syna - Viktora juniora dnia 1 maja 1943 na autostradzie pod Poczdamem, zmarł następnego dnia - 2 maja 1943 r. po operacji w szpitalu miejskim w Poczdamie o godz. 20.30. Następcą Viktora Lutze został Wilhelm Scheppmann.

Natomiast UPA ogłosiła, że zginął on w zasadzce podczas podróży inspekcyjnej na Wołyniu[1].

Historycy ukraińscy Anatilij Rusnaczenko, Łew Szankowśkyj, Wołodymyr Kosyk twierdzą, że Lutze zginął wraz z czterema członkami jego sztabu na Wołyniu koło Kortelisów w zasadzce sotni UPA Tychona Zinczuka "Kubika". Per Anders Rudling uważa tę wersję śmierci Lutzego za propagandową mistyfikację ukraińskich nacjonalistów[2], Grzegorz Motyka nie rozstrzyga tej kwestii:

Jeśli wierzyć tej wersji, Niemcy ze względów propagandowych nigdy się nie przyznali, że Lutze zginął z rąk UPA Trudno rozstrzygnąć jak było – prawdopodobna jest przecież wersja odwrotna: Dowódca SA faktycznie zginął w wypadku. Na wieść o tym, ze względów propagandowych, Ukraińcy ogłosili, że to oni zorganizowali zasadzkę. Gdyby jednak Lutze faktycznie został zlikwidowany przez partyzantów, byłby to niewątpliwie największy sukces UPA w walce z Niemcami.
— Grzegorz Motyka, Ukraińska partyzantka 1942-1960[3].

Przypisy

  1. Grzegorz Motyka, Ukraińska partyzantka 1942-1960, Warszawa 2006, ISBN 83-88490-58-3, s. 203.
  2. Per A. Rudling, The OUN, the UPA and the Holocaust: A Study in the Manufacturing of Historical Myths, The Carl Beck Papers in Russian & East European Studies, No. 2107, November 2011, ISSN 0889-275X, s. 17.
  3. Grzegorz Motyka, Ukraińska partyzantka 1942-1960, Warszawa 2006, ISBN 83-88490-58-3, s. 202-203.
Wikimedia Commons