Vince Edwards

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Vincent Edwards
Vincent Edwards w 1966 (Ben Casey)
Vincent Edwards w 1966 (Ben Casey)
Imię i nazwisko Vincent Edward Zoine
Data
i miejsce urodzenia
9 lipca 1928
Nowy Jork
Data
i miejsce śmierci
11 marca 1996
Los Angeles
Zawód aktor, reżyser, piosenkarz
Współmałżonek Kathy Kersh (1965-1965), Linda Foster (1967-1972), Cassandra Edwards
(1980 -?)
Janet Friedman (1994-1996)
Lata aktywności 1947-1995
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Vince Edwards (właść. Vincent Edward Zoine), ur. 9 lipca 1928, zm. 11 marca 1996 – amerykański aktor, reżyser i piosenkarz.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Vince Edwards (właściwie Vincent Edward Zoine) urodził się w nowojorskim Brooklynie w niezamożnej, robotniczej rodzinie włoskich imigrantów Julii i Vincento Zoino. Był najmłodszym z siedmiorga rodzeństwa. Początkowo studiował mechanikę lotniczą na East New York High School, jednak dzięki sukcesom w pływaniu otrzymał stypendium sportowe Uniwersytetu Stanowego Ohio. Po dwóch latach studiów przeniósł się na Uniwersytet Hawajski, gdzie miał przygotowywać się do udziału w igrzyskach olimpijskich, jednak już wtedy coraz bardziej pociągało go aktorstwo. Studiował je na prestiżowej American Academy of Dramatic Arts w Nowym Jorku[1]. Zadebiutował w 1947 roku epizodem w kryminale Mroczne przejście. Chociaż nawet nie został wymieniony w napisach, wystąpił u boku tak znanych gwiazd jak Humphrey Bogart i Lauren Bacall. W 1950 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Paramount Pictures, a w 1951 pod pseudonimem Vincent Edwards (w następnych filmach już jako Vince Edwards) zagrał pierwszą, poważniejszą rolę w filmie. Był to Mister Universe. Rok później Kurt Neumann powierzył mu główną rolę w filmie przygodowym Hiawatha. Pomimo, że później jeszcze kilkakrotnie grywał główne role lub pojawiał się w głośnych i kasowych filmach, aż do początku lat 60. pozostawał stosunkowo mało znanym aktorem.

Ben Casey[edytuj | edytuj kod]

Popularność i sławę Edwardsowi przyniósł dopiero występ w głównej roli chirurga dra Casey'a w serialu medycznym pt. Ben Casey. Emitowany w latach 1961-1966 przez ABC film przyniósł aktorowi nominację do nagrody Emmy oraz sporą popularność, porównywalną do kreacji Richarda Chamberlainea z konkurencyjnego Dr. Kildera nadawanego w tym samym czasie przez NBC[1]. Edwards stworzył w tym serialu postać przystojnego idealisty o trudnym charakterze ale o dobrym sercu, zawsze gotowego walczyć z konformizmem medycznego establishmentu. Po latach pisano, że swoją rolą wyznaczył standardy dla wielu innych podobnych kreacji w późniejszych serialach medycznych na świecie. "Był George Clooney'em tamtych dni" - powiedział po jego śmierci jego agent TJ Castronovo, porównując kreację Edwardsa do postaci dra Rossa z serialu Ostry dyżur[2].

Występ w serialu spowodował jednak, że aktor porzucił na kilka lat występy na dużym ekranie. Do ról filmowych powrócił po zakończeniu emisji Ben Casey pod koniec dekady filmem Brygada diabła z 1968. Były to szczytowe lata jego kariery aktorskiej, a popularności jaką przyniosła mu rola dra Casey'a nigdy później już nie odzyskał[1]. Zaowocowała ona również piosenkarskim epizodem w jego karierze – w 1962 roku ukazał się longplay (Vincent Edwards Sings), na którym Edwards zaśpiewał kilkanaście popularnych szlagierów z lat 40. i 50.[3].

W latach 70. grywał rzadko, głównie w nisko budżetowych produkcjach. W latach 80. ponownie zaczął pojawiać się w serialach TV, min. w pilotażowym odcinku serialu Nieustraszony (1982). Jego role z tego okresu to głównie podrzędne horrory i filmy s-f. W 1988 roku, po latach powrócił do roli dr. Casey'a w filmie telewizyjnym The Return of Ben Casey. Jego ostatnim filmem był horror Strach z 1995 roku.

W ciągu 38 lat swojej aktorskiej kariery wystąpił w ponad 40 filmach i blisko 30 serialach telewizyjnych. Kilka z nich, m.in. swój najsłynniejszy serial TV Ben Casey, współreżyserował. Partnerował tak znanym gwiazdom jak: Humphrey Bogart, Lauren Bacall, Telly Savalas, George Clooney, Chevy Chase, Sigourney Weaver, David Hasselhoff, George Lazenby, Chuck Connors, William Holden, Cliff Robertson, Tony Curtis, Henry Fonda, Alfred Hitchcock, Joanne Woodward, Sterling Hayden, Robert Taylor, Dean Martin, u tak znanych reżyserów jak: Delmer Daves, William Friedkin, Stanley Kubrick, Andrew V. McLaglen, Delbert Mann, Anthony Mann i in.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po zakończeniu zdjęć do Strachu u aktora zdiagnozowano raka trzustki. Zmarł rok później po 11 dniach hospitalizacji w szpitalu University of California Medical Center w Los Angeles w wieku 67 lat[2]. Został pochowany na cmentarzu rzymsko-katolickim Holy Cross Cemetery w Culver City w Kalifornii[4].

W swojej życiowej roli dra Casey'a w serialu Ben Casey (1961-1966)
Jako Val Cannon w Zabójstwo Stanleya Kubricka (1956)

Filmografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Vince Edwards był czterokrotnie żonaty. Pierwszy związek małżeński zawarł w 1965 roku z Kathy Kersh z którą się rozwiódł w tym samym roku. Ze związku tego miał córkę Nicol. Drugą jego żoną była Linda Foster, którą poślubił w 1967. Związek ten przetrwał do 1972 i również zakończył się rozwodem. Jego owocem było dwoje dzieci (córki: Angela i Devera). Trzecią żoną Edwardsa była Cassandra Edwards, poślubiona w 1980 roku. Związek ten również zakończył się rozwodem. Ostatnią żoną aktora była Janet Friedman, którą poślubił w listopadzie 1994 roku i z którą pozostawał w związku aż do swojej śmierci (1996).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 William Grimes: Vince Edwards, 67, the Doctor In the Hit TV Series 'Ben Casey' (ang.). W: The New York Times [on-line]. 1996-03-13. [dostęp 22 września 2013].
  2. 2,0 2,1 Eric Slater: Vince Edwards, TV's Dr. Ben Casey, Dies at 67 (ang.). W: Los Angeles Times [on-line]. [dostęp 22 września 2013].
  3. Vince Edwards Sings (ang.). W: Discogs [on-line]. [dostęp 22 września 2013].
  4. Vince Edwards (ang.). W: Find A Grave [on-line]. [dostęp 22 września 2013].

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]