Vincent Long Van Nguyen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Vincent Long Van Nguyen
Nguyễn Văn Long
biskup tytularny Thala
Herb Vincent Long Van Nguyen Duc in altum
Kraj działania  Australia
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1961
prowincja Đồng Nai
Biskup pomocniczy Melbourne
Okres sprawowania od 23 czerwca 2011
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół łaciński
Inkardynacja Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych
Śluby zakonne 8 grudnia 1984
Prezbiterat 30 grudnia 1989
Nominacja biskupia 20 maja 2011
Sakra biskupia 23 czerwca 2011
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 23 czerwca 2011
Konsekrator Denis Hart
Współkonsekratorzy George Pell
Giuseppe Lazzarotto

Vincent Long Van Nguyen (wiet. Nguyễn Văn Long; ur. 3 grudnia 1961 w prowincji Đồng Nai) – australijski duchowny rzymskokatolicki wietnamskiego pochodzenia, franciszkanin konwentualny. Od 2011 jest biskupem pomocniczym Melbourne.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i wychował w Wietnamie, do Australii przybył jako osiemnastolatek jako jeden z tzw. boat people - nielegalnych imigrantów docierających do wybrzeży Australii na prowizorycznych tratwach lub łódkach, z poważnym narażeniem życia. W 1983 wstąpił do klasztoru franciszkanów konwentualnych w Melbourne. 8 grudnia 1984 złożył śluby zakonne, zaś 30 grudnia 1989 otrzymał święcenia kapłańskie, których udzielił mu ówczesny biskup pomocniczy Melbourne George Pell, późniejszy kardynał. Następnie studiował w Rzymie na Papieskim Wydziale Teologicznym św. Bonawentury, a po powrocie do Australii przez 11 lat posługiwał we franciszkańskich parafiach w Nowej Południowej Walii i Wiktorii.

W 2005 został wybrany prowincjałem swojego zakonu w Australii. W 2008 wyjechał do pracy w domu generalnym zakonu w Rzymie, gdzie pełnił funkcję zastępcy przełożonego generalnego, odpowiedzialnego za prowincje w Azji, Australii i Oceanii. 20 maja 2011 papież Benedykt XVI mianował go biskupem pomocniczym Melbourne ze stolicą tytularną Thala. Sakry udzielił mu 23 czerwca 2011 Denis Hart, arcybiskup metropolita Melbourne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]