Vincent Price

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy aktora. Zobacz też: utwór Vincent Price zespołu Deep Purple.
Vincent Price
Vincent Price w filmie Laura z 1944 roku.
Vincent Price w filmie Laura z 1944 roku.
Imię i nazwisko Vincent Leonard
Price Jr
Data
i miejsce urodzenia
27 maja 1911
Stany Zjednoczone Saint Louis
Data
i miejsce śmierci
25 października 1993
Stany Zjednoczone Los Angeles
Zawód aktor
Współmałżonek Edith Barrett
(1938–48)
Mary Grant Price
(1949–73)
Coral Browne
(1974–91)
Lata aktywności 1935–1993
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Vincent Price, właśc. Vincent Leonard Price Jr. (ur. 27 maja 1911 w Saint Louis, zm. 25 października 1993 w Los Angeles) − amerykański aktor filmowy i teatralny, znany głównie z występów w filmach grozy. Użyczył głosu w słynnej piosence Michaela Jacksona "Thriller".

Młodość i początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Price urodził się w Saint Louis (Missouri), jako najmłodszy z czwórki dzieci Vincenta Leonarda Price'a Seniora (prezesa National Candy Company) i jego żony Marguerite Cobb Wilcox[1][2]. Dziadek aktora, Vincent Clarence Price, wymyślił "Dr. Price's Baking Powder", pierwszy proszek do pieczenia na bazie kremu z tartarusu[3], czym zabezpieczył finansowo rodzinę[4].

Price uczęszczał do szkoły Mary Institute and St. Louis Country Day School. W 1933 roku ukończył z dyplomem historię sztuki na uniwersytetecie Yale, gdzie pracował w czasopiśmie satyrycznym kampusu The Yale Record[5]. Po rocznym nauczaniu, rozpoczął studia na Londyńskim Uniwersytecie, w celu uzyskania stopnia magistra sztuk pięknych. Vincenta ciągnęło jednak do teatru, gdzie po raz pierwszy na zawodowej scenie pojawił się w 1934 roku. Jego aktorska kariera rozpoczęła się w Londynie w roku 1935. W drugiej połowie lat 30. Price występował z teatrem repertuarowym Orsona Wellesa, Mercury Theatre[6][7].

W 1936 roku, Price zagrał księcia Alberta Wiktora w amerykańskiej sztuce Laurence'a Housmana Victoria Regina, gdzie w rolę tytułową Wiktorii Hanowerskiej, wcieliła się Helen Hayes[8].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jako pan Manningham w Gasnącym płomieniu (1938)
Fotografia: Carl van Vechten, 1942

Mimo nierozłączności Price'a ze światem filmów grozy, rozpoczął grę jako aktor charakterystyczny. Debiut filmowy miał miejsce w 1938 roku za sprawą Service de Luxe, co pozwoliło mu zagrać później w filmie Laura (1944), wyreżyserowanym przez Otto Premingera, gdzie partnerował Genie Tierney[9]. Vincent wcielił się także w postać proroka Józefa Smitha w filmie Brigham Young (1940). W obrazie Wilson (1944) zagrał adwokata Williama Gibbsa McAdoo. Natomiast w produkcji Klucze królestwa (1944), był odtwórcą roli pretensjonalnego księdza[10].

Po raz pierwszy aktor zetknął się z gatunkiem filmów grozy w roku 1939. W filmie Tower of London wystąpił wspólnie z Anglikiem Borisem Karloffem. Rok później Price wystąpił w roli tytułowej w Powrocie niewidzialnego człowieka. W 1948 roku w parodii horroru Abbott i Costello spotykają Frankensteina odniósł się do wspomnianej kreacji, użyczając swego głosu[11].

Price w filmie Dragonwyck z 1946 r.

W latach 19451946, Amerykanin ponownie towarzyszył aktorce Tierney w dwóch godnych uwagi tytułach, Dragonwyck[12] i Zostaw ją niebiosom[13]. Price zagrał także role nikczemnych ludzi w dreszczowcach kina czarnego, jak Pajęczyna[14] (1947), Długa noc[15] (1947), Rogues' Regiment[16] (1948) oraz Łapówka (1949), gdzie towarzyszył Robertowi Taylorowi, Avie Gardner i Charlesowi Laughtonowi. Pierwszą główną rolą Vincenta była postać oszusta Jamesa Reavisa w biopicu The Baron of Arizona[17] z 1950 roku. Natomiast w komedii Champagne for Caesar[18] (1950), gdzie zagrał potentata Burnbridge'a Watersa, występując wspólnie z Ronaldem Colmanem. Była to jedna z jego ulubionych kreacji[6]. Aktor nie stronił od radia, portretując w słuchowisku Święty Simona Templara (postać inspirowaną Robin Hoodem), który emitowany był w latach 1947–1951[19].

W latach 50. Price stał się rozpoznawalny jako aktor horrorów, głównie dzięki słynnemu Gabinetowi figur woskowych z 1953[20], gdzie wcielił się w rolę profesora Henry'ego Jarroda – rzeźbiarza figur woskowych. Był to pierwszy film 3D, który znalazł się w pierwszej dziesiątce podsumowującej rok Północnoamerykańskiego box office'u[21][22]. Obecnie obraz nadal jest jednym z najlepiej zarabiających w historii kina, biorąc pod uwagę telewizję. Uwzględniając inflację, premiera przyniosła ponad 400 mln dolarów, co zaowocowało znalezieniem się na liście 100 najbardziej dochodowych produkcji wszech czasów[23].

W roku 1954 Price wziął udział w realizacji nagrania dzieł Edgara Allana Poego. Wspólnie z brytyjskim aktorem Basilem Rathbonem czytał krótkie historie oraz poematy autorstwa amerykańskiego pisarza[24]. Później aktor wziął udział w realizacji The Mad Magician (1954), Muchy[25] (1958), a także sequelu Powrót muchy[26] (1959). Aktor zagrał także w oryginale Domu na Przeklętym Wzgórzu[27] (1959), jako ekscentryczny milioner Fredrick Loren. W tym samym roku wcielił się w rolę doktora Warrena Chapina, w filmie The Tingler[28], horrorze amerykańskiego producenta i reżysera Williama Castle'a. Price ponownie wziął udział w słuchowisku radiowym "Three Skeleton Key", gdzie akcja toczy się w latarni morskiej obleganej przez armię szczurów[29]. Po raz pierwszy zajął się narracją produkcji, w roku 1950 w audycji radiowej Escape, powracając dwukrotnie kilka lat później dla Suspense[30].

Poza niszą filmów grozy, Price zagrał Bakę (głównego budowniczego) w obrazie biblijnym Dziesięcioro przykazań[31]. W zbliżonym okresie pojawił się także w widowisku telewizyjnym stacji NBC, The Martha Raye Show[32].

W sezonach telewizyjnych 1955–1956, trzykrotnie wziął udział w serialu religijnym Crossroads, w którym uczestniczyli duchowni różnych wyznań[33]. W odcinku "Cleanup" z 1955 roku, Price sportretował kapłana Roberta Russella[34]. W roku 1956, został obsadzony jako Rabin Gershom Mendes Seixas w "The Rebel"[35], a także jako ksiądz Alfred W. Price w "God's Healing"[36].

Lata 60.[edytuj | edytuj kod]

Aktor grał wtedy głównie w filmach niskobudżetowych. Na tym polu odnosił wielokrotne sukcesy, dzięki współpracy z reżyserem Rogerem Cormanem i wytwórnią filmową American International Pictures[24]. Pierwsze powodzenie przyszło wraz z Zagłada domu Usherów (1960), który zarobił 2 mln USD w amerykańskim box offisie[37], co pozwoliło na kolejne realizacje adaptacji poezji Edgara Allana Poe. Były to Studnia i wahadło (1961)[38], Opowieści niesamowite (1962)[39], Poskromienie złoczyńcy (1963)[40], Kruk (1963)[41], Maska Czerwonego Moru (1964)[42], oraz Grobowiec Ligei (1965)[43]. Price wystąpił w Ostatni człowiek na Ziemi (1964), będącym pierwszą ekranizacją powieści Richarda Mathesona, Jestem legendą. W roku 1968 sportretował polującego na czarownice Matthew Hopkinsa w Pogromcy czarownic[44]. Aktor wystąpił także filmach komediowych, gdzie można wyróżnić tytuł Dr. Goldfoot and the Bikini Machine (1965)[45], a także jego sequel Dr. Goldfoot and the Girl Bombs (1966)[46]. W roku 1968 zagrał ekscentrycznego artystę w Broadwayowskim musicalu Darling of the Day, który stał się komercyjną wpadką, choć otrzymał pozytywne recenzje[47][48]. Był to jego pierwszy i ostatni występ w tego typu produkcji[49].

Price w serialu Get Smart

Price chętnie wcielał się gościnnie w rolę Jajogłowego w amerykańskim serialu przygodowym Batman[50]. Yvonne Craig, partnerująca w produkcji, odtwarzająca postać Batgirl przyznała, że Vincent Price był jej ulubionym złoczyńcą w serii[51]. Po zakończeniu zdjęć do odcinka "The Yegg Foes In Gotham", Price zaczął rzucać jajkami w odtwórcę RobinaBurta Warda. W momencie kiedy ekipa miała dosyć Warda, nakazali Vincentowi obrzucić aktora dwoma tuzinami jaj[52]. Ten incydent został odtworzony w zakulisowym filmie TV Powrót do jaskini Batmana - przypadki Adama i Burta[53]. W latach 60., Price występował jako gość w teleturnieju Hollywood Squares, będąc później regularnym bywalcem programu w latach 70., uczestnicząc nawet w finale w roku 1980[54].

Oprócz udziału w Batmanie w tym dziesięcioleciu, Price gościnnie zagrał także w wielu produkcjach telewizyjnych, np. Get Smart[55], The Man from U.N.C.L.E.[56], i Voyage to the Bottom of the Sea[57].

Lata 70. i 80.[edytuj | edytuj kod]

W latach 1962–1971, właściciele amerykańskiej sieci centrów handlowych Sears-Roebuck oferowali w sprzedaży kolekcje reprodukowanych dzieł sztuki, promowanych nazwiskiem aktora. Obrazy rekomendowane przez "Vincent Price Collection of Fine Art" sprzedały się w liczbie blisko 50 tysięcy sztuk, które nabywali mieszkańcy klasy średniej. Zjawisko to było bezprecedensowe, ponieważ ludzie mniej zamożni wcześniej nie nabywali malarskich dzieł na podobną skalę[58]. Price dobierał i zlecał wykonanie prac do kolekcji, wśród których znalazły się dzieła mistrzów pędzla, takich jak Rembrandt, Pablo Picasso, czy Salvador Dalí[59].

Na początku lat 70., aktor prowadził i występował w kryminalnym słuchowisku grozy – The Price of Fear – produkcji brytyjskiej rozgłośni radiowej BBC Radio[60]. W 1971 roku Price przyjął rolę narratora w kanadyjskim dziecięcym programie telewizyjnym The Hilarious House of Frightenstein, który emitowany był na lokalnym kanale CHCH[61]. W tym samym roku zagrał samego siebie w filmie telewizyjnym Mooch Goes to Hollywood, opartym na scenariuszu Jima Backusa[62]. W tym czasie zagrał jeszcze w filmie Odrażający Dr Phibes (1971)[63], następnie w jego sequelu Dr Phibes powraca (1972)[64], a rok później w kultowym Krwawym teatrze (1973), w którym sportretował jednego z seryjnych morderców[65].

W połowie lat 70., kiedy filmy grozy przeżywały kryzys, kariera aktorska Price'a wyraźnie przyhamowała. Wtedy też zaczął systematycznie pracować jako narrator, użyczał głosu, a także wziął udział w promocji produktu firmy Milton Bradley, którym był zestaw do tworzenia tzw. „pomarszczonych jabłkowych głów” (Vincent Price Shrunken Head Apple Sculpture Set)[66][67][68] – popularnej zabawy w Stanach[69]. Na debiutanckim albumie solowym amerykańskiego muzyka rockowego Alice'a CooperaWelcome to My Nightmare (1975) – można usłyszeć głos aktora[70]. Pojawił się także w telewizyjnym programie Alice Cooper: The Nightmare, promującym płytę[71]. Na początku dekady Price przez rok czasu brał udział w nagrywaniu codziennego przedstawienia radiowego, Tales of the Unexplained (Niewyjaśnione opowieści)[72][73]. W 1970 roku pojawił się gościnnie w jednym z odcinków sitcomu Here's Lucy, gdzie zaprezentował swoją wiedzę o sztuce[74]. W 1972 r. zagrał w epizodzie serialu The Brady Bunch stacji ABC, gdzie wcielił się w postać obłąkanego archeologa[75].

Wiosną 1976 roku, Price nagrał singiel "The Monster Mash", będącego coverem amerykańskiego wokalisty Bobbyego "Borisa" Picketta. Aktor przekazał zarejestrowany głos jako podkład, który nagrany został w Londynie przez dwóch producentów muzycznych – Bobiego Newby'a i Kena Burgessa[76][77][78]. W październiku tego samego roku, Price gościnnie pojawił się w odcinku The Muppet Show, gdzie w ramach uznania dla przybysza, plan przedstawienia wypełnił się upiorami, duchami i wampirami[79].

W 1978 roku, wcielił się w rolę Oscara Wilde’a w jednoosobowym przedstawieniu Diversions and Delights napisanym przez Johna Gaya, wyreżyserowanym przez Josepha Hardy’ego[80]. Akcja sztuki rozgrywa się nocą w paryskim teatrze, blisko rok przed śmiercią Wilde’a. Produkcja okazała się sukcesem wszędzie gdzie była wystawiana, z wyjątkiem Nowego Jorku. W połowie 1979 roku, Price zagrał postać Wilde’a w Tabor Opera House w Leadville w stanie Kolorado. W tym samym miejscu blisko 100 lat wcześniej poeta przemawiał do górników na temat sztuki[81]. Ostatecznie Price występował w Diversions… na całym świecie. W biografii aktora, napisanej przez jego córkę Victorię napisano, że członkowie rodziny i przyjaciele Price’a uważali, że była to jego najlepsza rola[4]. Wiosną 1979 r., Price wystąpił ze swoją żoną Coral Browne w niedługo emitowanym serialu telewizji CBS Time Express[82]. W tym samym roku, aktor był gospodarzem godzinnego programu rozrywkowego „America Screams”, sprzedanym na całym świecie, gdzie sam jeździł kolejką górską i przedstawiał jej historię[83].

W roku 1982 Price wziął udział w trwającej kilka minut produkcji Vincent. W filmie wyreżyserowanym przez Tima Burtona aktor wcielił się w rolę narratora, użyczając swojego charakterystycznego głosu[84]. Animacja przedstawia młodego chłopca, który przenosi się ze świata realnego do świata fantazji, gdzie staje się Vincentem Price’em[85]. W tym samym roku Price odegrał mroczny monolog na tytułowej ścieżce albumu Michaela Jacksona, Thriller[86]. Także w 1982 roku Price zagrał w telewizyjnym filmie Ruddigore (na podstawie opery komicznej Gilberta i Sullivana), gdzie wcielił się w postać sir Desparda Murgatroyda[87]. W roku 1983 aktor zinterpretował rolę ponurego bohatera w brytyjskiej parodii horroru pt. Krwawa łaźnia w domu śmierci[88]. W tym czasie Price pojawił się także w filmie Dom długich cieni, gdzie zagrał obok Christophera Lee, Petera Cushinga, oraz Johna Carradine’a[89]. Chociaż Price współpracował z każdym z wymienionych aktorów przynajmniej raz w poprzednich latach, to Dom długich cieni był pierwszym obrazem, w którym cała czwórka pojawiła się wspólnie na ekranie. Jedną z jego ostatnich głównych ról – będącą jedną z ulubionych aktora – była ta w produkcji Walta Disneya Wielki mysi detektyw (1986), gdzie Price użyczył swego głosu postaci profesora Ratigana[90].

W latach 19811989, Price był gospodarzem serialu telewizyjnego Mystery!, nadawanego przez amerykański kanał PBS[91]. W roku 1985 aktor zapewnił głos w serialu animowanym Hanna-Barbery13 demonów Scooby Doo – gdzie wcielił się w postać czarodzieja Vincenta Van Ghoula (będącego karykaturą Pricea), który pomógł Scooby-Doo, Kudłatemu, jak i pozostałym członkom bandy w ujęciu tytułowych 13. demonów[92]. Jako zagorzały wielbiciel rollercoasterów, w 1987 roku aktor zajął się narracją w 30-minutowym dokumencie, który poruszał historię kolejki górskiej, oraz parków rozrywki[93]. W tym czasie (1985–1989), Price pojawił się w reklamach telewizyjnych nawiązujących charakterem do filmów grozy[94]. W roku 1984 wziął udział w produkcji dwóch odcinków telewizyjnego cyklu Faerie Tale Theatre, który opowiadał o popularnych baśniach[95][96]. Trzy lata później Price wystąpił u boku Bette Davis w filmie Sierpniowe wieloryby, którego fabuła traktowała o dwóch owdowiałych siostrach żyjących w amerykańskim stanie Maine, gdzie spędzają ostatnie dni swojego życia[97]. Występ aktora w tym filmie był jedynym w dorobku artysty, gdzie doceniono jego grę nominacją (Independent Spirit Awards, Najlepsza drugoplanowa rola męska)[98][99]. W roku 1989 Price’a wprowadzono do alei sław ludzi zasłużonych dla miasta Saint Louis[100]. Ostatnią rolą filmową aktora była postać wynalazcy w obrazie z gatunku dark fantasy Edward Nożycoręki z roku 1990, którego reżyserem był Tim Burton[101].

Price jako dowcipny gawędziarz był częstym gościem programu talk-show The Tonight Show Starring Johnny Carson, gdzie aktor raz zademonstrował jak upolować rybę w zmywarce do naczyń. Price był także uznanym kucharzem-smakoszem, a także kolekcjonerem sztuki. Był on również autorem kilku książek kucharskich, zwłaszcza „A Treasury of Great Recipes” (1965)[102]. Prowadził on także kulinarne show telewizyjne Cooking Price-Wise (1971)[103].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Vincent Price żonaty był trzykrotnie. Ze swoją pierwszą żoną – amerykańską aktorką Edith Barrett – aktor miał syna, Vincenta Barretta „V.B.” Price’a[104]. Rok po rozstaniu się z Edith, Price wyszedł za Mary Grant Price. Z tego związku pochodzi Mary Victoria Price, która przyszła na świat 27 kwietnia 1962 roku[105]. Drugie imię córka „odziedziczyła” po pierwszym głównym sukcesie ojca, którym był występ w sztuce Victoria Regina[106]. Na początku lat 60. Price wspólnie z żoną Mary Grant ofiarowali setki dzieł sztuki, a także sporą sumę pieniędzy na rzecz uczelni East Los Angeles College, gdzie ufundowali oni „Vincent Price Art Museum”[107]. Trzecim i ostatnim formalnym związkiem aktora było małżeństwo z australijską aktorką Coral Browne, która zagrała z nim (jako jedna z jego ofiar) w brytyjskim filmie Krwawy teatr z 1973 roku. Dla przyszłej żony Price przeszedł na katolicyzm, ona natomiast zmieniła dla niego obywatelstwo na amerykańskie[108].

Price, po ukończeniu studiów na kierunku historii sztuki na uniwersytecie Yale, był uznanym jej miłośnikiem, a także kolekcjonerem obrazów[109]. Oprócz utworzenia Muzeum Sztuki imienia Vincenta Price’a na kalifornijskiej uczelni East Los Angeles College, na początku lat 60. Price udzielał się jako konsultant sztuki dla amerykańskiej sieci domów handlowych Sears[110]. Dostęp powszechny do sztuk pięknych był dla aktora niebagatelny, co było powodem jego współpracy z firmą Sears. Według córki Price’a „była to sposobność ojca na przekucie jego przekonań w praktykę, gdzie Amerykanie mieli sztukę na wyciągnięcie ręki[111].

W lipcu 1950 roku, podczas podsumowania jednego z odcinków słuchowiska radiowego The Saint – Price bez ogródek przedstawił swoje poglądy polityczne[112]. Aktor otwarcie potępił uprzedzenia na tle rasowym i religijnym, które uznał jako formę trucizny, żądając jednocześnie od swoich rodaków by aktywnie przeciwstawiali się przejawom nietolerancji. Według niego tego typu dyskryminacja na terenie Stanów Zjednoczonych, napędza wrogość do narodu amerykańskiego[113]. W roku 1957 Price – pod jurysdykcją prezydenta Dwighta Eisenhowera – został członkiem „Rady Indiańskiej Sztuki i Rzemiosła” (Indian Arts and Crafts Board)[114]. Aktor uznał mianowanie za „pewną niespodziankę, od momentu kiedy został demokratą[115].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Price cierpiał na rozedmę płuc, co było rezultatem jego uzależnienia od palenia papierosów. Aktor niedomagał także z powodu postępującej choroby Parkinsona. Symptomy tego schorzenia były szczególnie widoczne podczas realizacji obrazu Edward Nożycoręki[116]. Konieczne wówczas było skrócenie czasu pracy aktora na planie filmu, przez co rola Price’a w produkcji Tima Burtona została zmniejszona, względem pierwotnych planów reżysera[117].

Poważny stan zdrowia Price’a przyczynił się także do jego rezygnacji z roli gospodarza serialu Mystery![118]. Aktor zmarł na raka płuca 25 października 1993 roku w Los Angeles (w wieku 82. lat)[119]. Ciało Price’a zostało skremowane, a jego prochy zostały rozrzucone do Pacyfiku, ze wzniesienia Point Dume w kalifornijskim Malibu[120].

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Biografia Vincenta Price'a (1911–) (ang.). Filmreference.com. [dostęp 2014-04-27].
  2. Peter B. Flint: Vincent Price – układna, lecz groźna osobowość filmu, umiera w wieku 82 lat (ang.). nytimes.com, 26 października 1993. [dostęp 2014-04-27].
  3. Biografia doktora Vincenta Clarence'a Price'a – Findagrave [dostęp 2014-04-27]
  4. 4,0 4,1 Victoria Price: Vincent Price: Biografia córki. New York: St. Martin's Griffin, 1999. ISBN 0312267894.
  5. Victoria Price: Vincent Price: Biografia córki. New York: St. Martin's Griffin, 1999, s. 40. ISBN 0312267894.
  6. 6,0 6,1 Vincent Price (ang.). Biography.com. [dostęp 2014-04-27].
  7. Vincent Price (ang.). britannica.com. [dostęp 2014-08-22].
  8. 'Victoria Regina' Playbill Facsimile (ang.). Performingartsarchive.com. [dostęp 2014-04-27].
  9. Laura – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  10. Klucze królestwa – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  11. Abbott i Costello spotykają Frankensteina – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  12. Dragonwyck – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  13. Zostaw ją niebiosom – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  14. Pajęczyna – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  15. Długa noc – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  16. Rogues' Regiment – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  17. The Baron of Arizona – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  18. Champagne for Caesar – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  19. Święty – archive.org (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  20. Ikona filmów grozy – nytimes.com (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  21. Gabinet figur woskowych – blu-ray.com (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  22. Box office – filmschoolrejects.com (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  23. Rekordowa produkcja – securityandsound.com (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  24. 24,0 24,1 The Edgar Allan Poe Audio Collection (ang.). W: Library Journal [on-line]. barnesandnoble.com. [dostęp 2014-05-24].
  25. Mucha – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  26. Powrót muchy – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  27. Dom na Przeklętym Wzgórzu – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  28. The Tingler – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  29. Wyspa Three Skeleton Key – ask.com (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  30. Słuchowisko Three Skeleton Key – escape-suspense.com (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  31. Dziesięcioro przykazań – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  32. Vincent Price w programie TV – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  33. Crossroads – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  34. Crossroads Cleanup – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  35. Crossroads The Rebel – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  36. Crossroads God's Healing – IMDb (ang.) [dostęp 2014-04-28]
  37. Kate Egan, Sarah Thomas: Cult Film Stardom: Offbeat Attractions and Processes of Cultification. Palgrave Macmillan, 2012, s. 112. ISBN 978-0230293694.
  38. Pit and the Pendulum (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-08].
  39. Tales of Terror (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-08].
  40. Poskromienie zloczyncy (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-08].
  41. Kruk (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-08].
  42. Maska Czerwonego Moru (pol.). FilmWeb. [dostęp 2014-05-08].
  43. Grobowiec Ligei (pol.). FilmWeb. [dostęp 2014-05-08].
  44. Pogromca czarownic (pol.). FilmWeb. [dostęp 2014-05-08].
  45. Dr. Goldfoot and the Bikini Machine (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2014-05-08].
  46. Spie vengono dal semifreddo (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2014-05-08].
  47. Ken Mandelbaum: Not Since Carrie: Forty Years of Broadway Musical Flops. Nowy Jork: 1991, s. 114. ISBN 0-312-06428-4.
  48. ‘Darling of the Day’ – The Union Theatre (ang.). theatreaficionado.com. [dostęp 2014-05-08].
  49. Vincent Price – TCM (ang.) [dostęp 2014-05-08]
  50. Batman – pełna obsada (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2014-05-08].
  51. Vincent Price (ang.). lordkayoss.com. [dostęp 2014-05-08].
  52. Egghead (ang.). W: Vincent Price [on-line]. bat-mania.co.uk. [dostęp 2014-05-08].
  53. RETURN TO THE BATCAVE: THE MISADVENTURES OF ADAM AND BURT (ang.). oocities.org. [dostęp 2014-05-08].
  54. Episode dated 20 June 1980 (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-08].
  55. Is This Trip Necessary? (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-08].
  56. The Man from U.N.C.L.E. (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2014-05-08].
  57. Voyage to the Bottom of the Sea (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2014-05-08].
  58. Sears and Fine Art (ang.). searsarchives.com, 2012-03-21. [dostęp 2014-05-24].
  59. Vincent Price instructs Sears Roebuck employees on the sale of fine art (ang.). dangerousminds.net, 2012-11-20. [dostęp 2014-05-24].
  60. The Price of Fear (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2014-05-24].
  61. The Hilarious House of Frightenstein (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-24].
  62. Mooch Goes to Hollywood (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2014-05-24].
  63. The Abominable Dr. Phibes (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-24].
  64. Dr. Phibes Rises Again (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-24].
  65. Krwawy teatr (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2014-05-24].
  66. Karen Bofinger: Wicked!: Design on the Edge of Bad Taste (ang.). books.google.pl. [dostęp 2014-05-28]. s. 16.
  67. 1975: Vincent Price’s Shrunken Head Apple Sculpture (ang.). retronaut.com. [dostęp 2014-05-28].
  68. Shrunken Head Apple Sculpture (ang.). feelingretro.com. [dostęp 2014-05-28].
  69. Shrunken Apple Heads (ang.). marthastewart.com, 2007. [dostęp 2014-05-29].
  70. Welcome to my Nightmare (ang.). sputnikmusic.com, 2010-04-04. [dostęp 2014-05-29].
  71. Alice Cooper: The Nightmare (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-29].
  72. Ten fun facts about Vincent Price (ang.). 10-facts-about.com. [dostęp 2014-05-29].
  73. C. W. Cooke: Vincent Price: His Life Story: Biography (ang.). books.google.pl, 2011. [dostęp 2014-05-29].
  74. Lucy Cuts Vincent's Price (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-29].
  75. The Tiki Caves (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-29].
  76. Record Details (ang.). 45cat.com. [dostęp 2014-05-29].
  77. VINCENT SINGS (ang.). hesoundofvincentprice.com. [dostęp 2014-05-29].
  78. The Monster Mash / The Bard's Own Recipe (ang.). discogs.com. [dostęp 2014-05-29].
  79. The Muppet Show (ang.). IMDb. [dostęp 2014-05-29].
  80. Other works for Vincent Price (ang.). IMDb. [dostęp 2014-08-04].
  81. The Play (ang.). thesoundofvincentprice.com. [dostęp 2014-08-04].
  82. Time Express (ang.). IMDb. [dostęp 2014-08-04].
  83. America Screams (ang.). IMDb. [dostęp 2014-08-04].
  84. Vincent (1982) Full Cast & Crew (ang.). IMDb. [dostęp 2014-08-05].
  85. Vincent (1982) - synopsis (ang.). allmovie.com. [dostęp 2014-08-05].
  86. Thriller by Michael Jackson (ang.). songfacts.com. [dostęp 2014-08-05].
  87. Ruddigore (1982) (ang.). IMDb. [dostęp 2014-08-05].
  88. Krwawa łaźnia w domu śmierci (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2014-08-05].
  89. Dom długich cieni (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2014-08-05].
  90. Wielki mysi detektyw (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2014-08-05].
  91. Hosts and Producers (Mystery! Hosts) (ang.). pbs.org. [dostęp 2014-08-22].
  92. The 13 Ghosts of Scooby Doo (ang.). tv.com. [dostęp 2014-08-22].
  93. Mary Braswell: Looking Back: Oct. 13, 2013 (ang.). albanyherald.com, 2013-10-11. [dostęp 2014-08-22].
  94. The Creepy Commercials Countdown! (ang.). dinosaurdracula.com, 2012-10-13. [dostęp 2014-08-22].
  95. Snow White and the Seven Dwarfs (16 Jul. 1984) (ang.). IMDb. [dostęp 2014-08-22].
  96. The Boy Who Left Home to Find Out About the Shivers (17 Sep. 1984) (ang.). IMDb. [dostęp 2014-08-22].
  97. Sierpniowe wieloryby (1987) (ang.). IMDb. [dostęp 2014-08-22].
  98. Vincent Price - Win Nominations (ang.). nytimes.com. [dostęp 2014-08-22].
  99. Vincent Price Awards (ang.). IMDb. [dostęp 2014-08-22].
  100. St. Louis Walk of Fame Inductees (ang.). stlouiswalkoffame.org. [dostęp 2014-08-22].
  101. Vincent Price (ang.). findadeath.com. [dostęp 2014-08-22].
  102. A Treasury of Great Recipes 1965 - 2015 (ang.). cookingvincent.com. [dostęp 2014-08-22].
  103. Cooking Price-Wise (1971– ) (ang.). IMDb. [dostęp 2014-08-22].
  104. Edith Price (Barrett) (ang.). geni.com. [dostęp 2014-08-27].
  105. Victoria Price: Vincent Price: A Daughter's Biography. St. Martins Press, 1999, s. 235. ISBN 978-0312242732.
  106. Victoria Price (Leonard Hughes): Victoria’s Secrets – Leonard Hughes (ang.). bmonster.com. [dostęp 2014-08-27].
  107. Vincent Price Art Museum: All Under One Magnificent Roof (ang.). vincentpriceartmuseum.org. [dostęp 2014-08-27].
  108. The Price of Fear Radio Program Biographies (ang.). digitaldeliftp.com. [dostęp 2014-08-28].
  109. Vincent Price Biography (ang.). biography.com. [dostęp 2014-08-28].
  110. Vincent Price Biography (Film Career) (ang.). biography.com. [dostęp 2014-08-28].
  111. Victoria Price: Vincent Price: A Daughter's Biography. St. Martins Press, 1999, s. 223. ISBN 978-0312242732.
  112. The Saint on Old-Time Radio (1950, NBC Radio Network) (ang.). saint.org. [dostęp 2014-08-28].
  113. Vincent Price on Racism and Religious Prejudice (ang.). matthewnewton.us. [dostęp 2014-08-28].
  114. Vincent Price Renamed to Indian Arts Board (ang.). bia.gov. [dostęp 2014-08-28].
  115. A Collection of Unexpected Cookbook Authors: Vincent Price (ang.). lizzyoungbookseller.wordpress.com. [dostęp 2014-08-28].
  116. Vincent Price (Vincent Price and Parkinson's disease) (ang.). theparkinsonhub.com. [dostęp 2014-08-28].
  117. Michael Viers: 10 Great Vincent Price Films Every Horror Fan Should See (ang.). tasteofcinema.com, 2014-03-13. [dostęp 2014-08-28].
  118. 100 years of Vincent Price (ang.). slashingthrough.com, 2011-05-28. [dostęp 2014-08-28].
  119. Today in History - October 25 (ang.). timelines.ws. [dostęp 2014-08-28].
  120. Vincent Price – Memorial (ang.). findagrave.com. [dostęp 2014-08-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]