Virginia Capes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 37°01′44″N 76°04′05″W/37,028889 -76,068056

Helikopter Boeing CH-47 Chinook podczas ćwiczeń w pobliżu Virginia Capes

Virginia Capes to dwa przylądki wyznaczające wejście do Zatoki Chesapeake, Cape Charles od północy i Cape Henry od południa, na wschodnim wybrzeżu Ameryki Północnej. Odległość między przylądkani wynosi 37 kilometrów.

W historii Stanów Zjednoczonych Zatoka Chesapeake, a wraz z nią oba przylądki, odgrywała ważną rolę strategiczną, szczególnie w czasie zmagań z Brytyjczykami podczas amerykańskiej wojny rewolucyjnej, kiedy to stoczona została decydująca dla losów 13 kolonii morska bitwa w Zatoce Chesapeake.

W okresie późniejszym, ze względu pa położenie wielkich stoczni US Navy w miejscowościach Norfolk i Newport News, okolice przylądków były (i są) wykorzystywane jako obszar pierwszych prób morskich nowo zbudowanych statków i okrętów. Przed wybuchem I wojny światowej tereny obu przylądków zostały wykupione przez US Army celem umieszczenia tam dział obrony wybrzeża, dla zapobiegania wdzieraniu się w głąb zatoki nieprzyjacielskich okrętów[1].

Klimat przybrzeżnych wód Wirginii jest zdecydowanie ciepły. Średnie temperatury dzienne w zimie rzadko spadają poniżej 10 stopni Celsjusza, a w nocy 3 °C, jednak zimne wiatry wiejące z ujść licznych rzek wpadających do zatoki powodują, że odczuwalne temperatury są znacznie niższe. Letnie temperatury wahają się od 30 °C w ciągu dnia do 20 °C nocą. Obszar między przylądkami, szczególnie w lecie, charakteryzuje znaczne nawilgocenie, co powoduje częste zamglenia.

Przypisy

  1. J. Langellier, s.355.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Curtis J. Badger: A Naturalist's Guide to the Virginia Coast. University of Virginia Press, 1996. ISBN 0-8139-2281-X.
  • John Langellier: Army of Empire 1898-1913. W: U.S. Army: A Complete History. col. Raymond K. Bluhm Jr.. Arlington, VA: The Army Historical Foundation, 2011. ISBN 978-0-88363-640-4.