Virginia Oldoini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Virginia Oldoini
Virginia Elisabetta Carlotta Luisa Maria Teresa Antonietta Oldoini

Hrabina de Castiglione
Virginia Oldoini (1863)
Virginia Oldoini (1863)
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1837
Florencja
Data śmierci 28 listopada 1899
Miejsce spoczynku Cmentarz Père-Lachaise
Zawód kurtyzana
Rodzice Fillip Oldoini Rapallini
Isabell Lamporecchi
Małżeństwo Francesco Verasa
Dzieci Georgio
Odznaczenia
Dama Orderu Królowej Marii Luizy (Hiszpania)

Virginia Oldoini (ur. 22 marca 1837, zm. 28 listopada 1899) – wpływowa kurtyzana, znana jako hrabina de Castiglione. Była nazywana jedną z najpiękniejszych kobiet swojej epoki, osiągnęła sławę jako kochanka cesarza Napoleona III, tajny agent króla Wiktora Emanuela II i postać z początków fotografii.

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako Virginia Elisabetta Carlotta Luisa Maria Teresa Antonietta Oldoini 22 marca 1837 r. we Florencji, jako córka markiza Filippa Oldoini Rapalliniego i jego kuzynki Isabelli Lamporecchi. W wieku 16 lat wyszła za mąż za, 12 lat starszego, Francesca Verasa hrabiego de Castiglione, z którym miała syna Georgia (1855–1879).

Jej kuzyn Camillo, hrabia di Cavour był ministrem króla Sardynii Wiktora Emanuela II. Hrabina, kilka tygodni po porodzie, została poproszona o służenie tajnym interesom króla, który pragnął zjednoczyć Włochy przy pomocy cesarza Francuzów. W tym celu wkrótce wyjechała do Paryża i została kochanką, starszego o 29 lat, cesarza Napoleona III. Skandal z tym związany, zmusił jej męża do żądania separacji. Podczas, trwającego dwa lata, związku z francuskim cesarzem, weszła do kręgu europejskich rodzin królewskich. Spotkała m.in. Augusta von Sachsen-Weimara, Ottona von Bismarcka, Adolpha Thiersa i wiele innych znaczących postaci tamtego okresu. Krążyły plotki, że 22 września 1862, została matką nieślubnego syna cesarza, późniejszego dentysty Arthura Hugenschmidta.

Hrabina znana była ze swej niezwykłej urody i oryginalnych, wyszukanych strojów. Jednym najbardziej ekstrawaganckich był kostium "Damy Pik", w którym w 1857 namalował ją portrecista George Frederic Watts, wywołując skandal na dworze cesarskim. Hrabina de Castiglione była opisana jako posiadająca długie, falowane blond włosy, jasną cerę, delikatny owal twarzy i oczy, które często zmieniały kolor z zielonego na niebiesko-fioletowy.

Zjednoczenie Włoch[edytuj | edytuj kod]

Hrabina powróciła do Włoch w 1857, po zakończeniu romansu z Napoleonem III. Cztery lata później, Włochy zostały ogłoszone Zjednoczonym Królestwem, dzięki wpływowi, jaki wywarła ona na cesarza Francji, który zdecydował się w 1859 poprowadzić 100 tys. armię na pomoc Królestwu Sardynii (Piemontu), zaatakowanemu przez wojska austriackie. Zostały one pobite przez Francuzów pod Magentą (4 czerwca 1859) i Solferino (24 czerwca 1859) w Lombardii, po czym Napoleon III zawarł z Austrią rozejm, anektując prowincję lombardzką do Francji, a następnie wymieniając ją z Piemontem na przygraniczne tereny Sabaudii i Nicei. Klęska Austrii stała się asumptem do powstań narodowościowych w Toskanii, Parmie, Modenie i Państwie Kościelnym. Wszystkie te, dotąd odrębne państewka, przyłączyły się wraz z Królestwem Obojga Sycylii, ale bez Państwa Kościelnego, do Królestwa Sardynii (Piemontu), które uosabiało wówczas idee risorgimento, to jest wskrzeszenia jednego państwa włoskiego.

W 1861 powróciła do Francji i zamieszkała w Passy, obecnie XVI dzielnicy Paryża. W 1871, tuż po klęsce Francji w wojnie francusko-pruskiej, na prośbę schorowanego cesarza Napoleona III, spotkała się z kanclerzem Prus Ottonem von Bismarckiem, aby przekonać go, że okupacja pruska w Paryżu może mieć fatalne skutki dla jego interesów. Dzięki jej wstawiennictwu u Bismarcka, Paryż uniknął upokorzenia, jakim byłaby okupacja obcego wojska.

Lata późniejsze[edytuj | edytuj kod]

Po upadku imperium francuskiego i ogłoszeniu III Republiki, hrabina stała się bezużyteczna jako dyplomatka. Straciwszy przedwcześnie syna z małżeństwa z de Castiglione, zamieszkała w Paryżu przy Placu Vendome 26. Ostatnie lata swojego życia spędziła samotnie w swoim mieszkaniu, w pokojach ustrojonych żałobną czernią, przy wiecznie opuszczonych roletach. Nie mogąc pogodzić się z przemijaniem i utratą piękna, wyrzuciła z domu wszystkie lustra. Apartament opuszczała jedynie w nocy.

W 1890 rozpoczęła na krótko współpracę z fotografem Pierre-Luisem Piersonem, który stał się autorem jej licznych fotografii. Wystawę swoich fotografii chciała otworzyć podczas Światowej Wystawy w 1900 r. Nie doczekała jednak tej chwili, umierając 28 listopada 1899 r., wieku 62 lat. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.