Virginia Oldoini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Virginia Oldoini
Virginia Elisabetta Carlotta Luisa Maria Teresa Antonietta Oldoini

Hrabina de Castiglione
Virginia Oldoini (1863)
Virginia Oldoini (1863)
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1837
Florencja
Data śmierci 28 listopada 1899
Miejsce spoczynku Cmentarz Père-Lachaise
Zawód kurtyzana
Rodzice Fillip Oldoini Rapallini
Isabell Lamporecchi
Małżeństwo Francesco Verasa
Dzieci Georgio
Odznaczenia
Dama Orderu Królowej Marii Luizy (Hiszpania)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Virginia Oldoini (ur. 22 marca 1837, zm. 28 listopada 1899) – wpływowa kurtyzana, znana jako hrabina de Castiglione. Była nazywana jedną z najpiękniejszych kobiet swojej epoki, osiągnęła sławę jako kochanka cesarza Napoleona III, tajny agent króla Wiktora Emanuela II i postać z początków fotografii.

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako Virginia Elisabetta Carlotta Luisa Maria Teresa Antonietta Oldoini 22 marca 1837 r. we Florencji, jako córka markiza Filippa Oldoini Rapalliniego i jego kuzynki Isabelli Lamporecchi. W wieku 16 lat wyszła za mąż za, 12 lat starszego, Francesca Verasa hrabiego de Castiglione, z którym miała syna Georgia (1855–1879).

Jej kuzyn Camillo, hrabia di Cavour był ministrem króla Sardynii Wiktora Emanuela II. Hrabina, kilka tygodni po porodzie, została poproszona o służenie tajnym interesom króla, który pragnął zjednoczyć Włochy przy pomocy cesarza Francuzów. W tym celu wkrótce wyjechała do Paryża i została kochanką, starszego o 29 lat, cesarza Napoleona III. Skandal z tym związany, zmusił jej męża do żądania separacji. Podczas, trwającego dwa lata, związku z francuskim cesarzem, weszła do kręgu europejskich rodzin królewskich. Spotkała m.in. Augusta von Sachsen-Weimara, Ottona von Bismarcka, Adolpha Thiersa i wiele innych znaczących postaci tamtego okresu. Krążyły plotki, że 22 września 1862, została matką nieślubnego syna cesarza, późniejszego dentysty Arthura Hugenschmidta.

Hrabina znana była ze swej niezwykłej urody i oryginalnych, wyszukanych strojów. Jednym najbardziej ekstrawaganckich był kostium "Damy Pik", w którym w 1857 namalował ją portrecista George Frederic Watts, wywołując skandal na dworze cesarskim. Hrabina de Castiglione była opisana jako posiadająca długie, falowane blond włosy, jasną cerę, delikatny owal twarzy i oczy, które często zmieniały kolor z zielonego na niebiesko-fioletowy.

Zjednoczenie Włoch[edytuj | edytuj kod]

Hrabina powróciła do Włoch w 1857, po zakończeniu romansu z Napoleonem III. Cztery lata później, Włochy zostały ogłoszone Zjednoczonym Królestwem, dzięki wpływowi, jaki wywarła ona na cesarza Francji, który zdecydował się w 1859 poprowadzić 100 tys. armię na pomoc Królestwu Sardynii (Piemontu), zaatakowanemu przez wojska austriackie. Zostały one pobite przez Francuzów pod Magentą (4 czerwca 1859) i Solferino (24 czerwca 1859) w Lombardii, po czym Napoleon III zawarł z Austrią rozejm, anektując prowincję lombardzką do Francji, a następnie wymieniając ją z Piemontem na przygraniczne tereny Sabaudii i Nicei. Klęska Austrii stała się asumptem do powstań narodowościowych w Toskanii, Parmie, Modenie i Państwie Kościelnym. Wszystkie te, dotąd odrębne państewka, przyłączyły się wraz z Królestwem Obojga Sycylii, ale bez Państwa Kościelnego, do Królestwa Sardynii (Piemontu), które uosabiało wówczas idee risorgimento, to jest wskrzeszenia jednego państwa włoskiego.

W 1861 powróciła do Francji i zamieszkała w Passy, obecnie XVI dzielnicy Paryża. W 1871, tuż po klęsce Francji w wojnie francusko-pruskiej, na prośbę schorowanego cesarza Napoleona III, spotkała się z kanclerzem Prus Ottonem von Bismarckiem, aby przekonać go, że okupacja pruska w Paryżu może mieć fatalne skutki dla jego interesów. Dzięki jej wstawiennictwu u Bismarcka, Paryż uniknął upokorzenia, jakim byłaby okupacja obcego wojska.

Lata późniejsze[edytuj | edytuj kod]

Po upadku imperium francuskiego i ogłoszeniu III Republiki, hrabina stała się bezużyteczna jako dyplomatka. Straciwszy przedwcześnie syna z małżeństwa z de Castiglione, zamieszkała w Paryżu przy Placu Vendome 26. Ostatnie lata swojego życia spędziła samotnie w swoim mieszkaniu, w pokojach ustrojonych żałobną czernią, przy wiecznie opuszczonych roletach. Nie mogąc pogodzić się z przemijaniem i utratą piękna, wyrzuciła z domu wszystkie lustra. Apartament opuszczała jedynie w nocy.

W 1890 rozpoczęła na krótko współpracę z fotografem Pierre-Luisem Piersonem, który stał się autorem jej licznych fotografii. Wystawę swoich fotografii chciała otworzyć podczas Światowej Wystawy w 1900 r. Nie doczekała jednak tej chwili, umierając 28 listopada 1899 r., wieku 62 lat. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.