Visions of Johanna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Visions of Johanna
Utwór z repertuaru Boba Dylana
z albumu Blonde on Blonde
Wydany 16 maja 1966
Nagrywany 14 lutego 1966
Gatunek blues
Długość 7:27
Twórca Bob Dylan
Producent Bob Johnston
Utwór po utworze

Visions of Johanna – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w lutym i wydana na albumie Blonde on Blonde w maju 1966 r.

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

Piosenka "Visions of Johanna" zaliczana jest przez krytyków do arcydzieł Dylana[1]. Clinton Helin uważa ją za najlepiej zrealizowaną w studiu kompozycję ze wszystkich nagranych do tej pory[2]. Należy ona także do utworów wywodzących się z głębin jego podświadomości czy też "podziemia", które przecież sam stworzył.

W tym okresie twórczości Dylan w stosunkowo długich kompozycjach łączył obrazy i postacie w surrealistycznych wersach zderzających się z innymi surrealistycznymi wersami w tajemniczych, trudnych nieraz do jasnego zrozumienia zwrotkach, wywołujących jednak w słuchaczach i czytelnikach wrażenie nieodpartego piękna[3]. Koresponduje z tym rozmazana, nieostra okładka albumu.

Utwór napisany jest z punktu widzenia narratora, schwytanego w ciasny, wręcz klaustrofobiczny związek z kobietą noszącą imię Louise. Wolny pozostaje jedynie jego umysł, który ściga nieosiągalne wyobrażenie Johanny. Podążając za tą wizją czytelnik/słuchacz przenosi się z miejsca na miejsce; z loftów nocnego Manhattanu do podziemi metra, do pustych placów, do tajemniczego muzeum, w którym "sądzona jest nieskończoność" (ang. oryg. "infinity goes up on trial"). Za narratorem czytelnik/słuchacz wychwytuje strzępki rozmów, spotyka dziwne postacie (m.in. zagubionego małego chłopca, który może być lustrzanym odbiciem narratora; "całonocne" dziewczyny w kolejce D; strażnika nocnego) i jest ścigany przez ducha elektryczności. Wszystkie te historie, które się mu przydarzają, stopniowo rozluźniają jego pojęcie rzeczywistości i w halucynacyjnym zakończeniu utworu pozostają już ostatecznie jedynie "wizje Johanny".

Utwór ten jest jednym z ulubionych utworów "twardych" fanów Dylana. Tacy znawcy twórczości i życia Dylana jak np. Andy Gill (autor książki Don't Think Twice, It's All Right) i Robert Shelton (autor No Direction Home: The Life and Music of Bob Dylan) uważają "Visions of Johanna" za jeden z głównych utworów Dylana.

W 1982 r. czytelnicy The Telegraph wybrali ten utwór "najbardziej ulubioną piosenką Dylana", pozostawiając "Like a Rolling Stone" i "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)" zdecydowanie ex aequo na drugim miejscu.

Tajemniczość, wizyjność i niejasność treści kontrastuje z prostotą samej muzyki zbudowanej na czterech akordach. Przez cztery zwrotki schemat rymów to AAA BBBB CC. Ostatnia zwrotka to dramatyczne crescendo z rozciągniętym schematem rymów AAA BBBBBBB CC.

Wykonanie wokalne utworu jest na najwyższym poziomie[4]. Niezwykłe i zaskakujące nieraz frazowanie Dylana, dodaje utworowi nowych znaczeń.

Chociaż zespołowe wykonanie piosenki na albumie Blonde on Blonde jest mistrzowskie, to jej solowa, akustyczna wersja z Manchesteru w Anglii, zarejestrowana na albumie The Bootleg Series Vol. 4 całkowicie dorównuje oryginałowi. Zapowiadając ten utwór Dylan odrzuca oskarżenie, że jest to "piosenka narkotyczna". Dla niego myślenie o tej piosence w ten sposób jest po prostu prostactwem.

Nie jest jasne, czy kompozycja ta ma jakiekolwiek źródła w biografii Dylana. Została napisana w pół roku po rozstaniu z Joan Baez i właściwie w okresie ślubu muzyka z Sarą Noznisky (Lownds), ale próżno tu szukać jakiś powiązań.

Sesje i koncerty Dylana, na których wykonywał ten utwór[edytuj | edytuj kod]

1965[edytuj | edytuj kod]

Sesje do albumu

1966[edytuj | edytuj kod]

Tournée po Australii i Europie (pocz. 13 kwietnia 1966)

1974[edytuj | edytuj kod]

Tournée po Ameryce z The Band (pocz. 3 stycznia 1974)

1976[edytuj | edytuj kod]

Rolling Thunder Revue 2 (pocz. 18 kwietnia 1976)

1988[edytuj | edytuj kod]

Nigdy nie kończące się tournée (pocz. 7 czerwca 1988)
Interstate 88 II
Część druga: Letnie tournée po Północnej Ameryce (pocz. 18 sierpnia 1988)

1989[edytuj | edytuj kod]

Część szósta: Jesienne tournée po USA (pocz. 10 października 1989)

Dyskografia i wideografia[edytuj | edytuj kod]

Wersje innych artystów[edytuj | edytuj kod]

  • Quinaimes Band - Quinaimes Band (1971)
  • Marianne Faithfull - Rich Kid Blues (1988)
  • Austine Delone - Delone at Last (1991)
  • Peter Laughner - Take the Guitar Player for a Ride (1994)
  • Lee Renaldo na albumie różnych wykonawców Outlaw Blues, Volume 2 (1995)
  • The Zimmermen - The Dungeon Tapes (1996)
  • The Grateful Dead - Fallout from the Phil Zone (1997)
  • Michael Moore - Jewels and Binoculars (2000)
  • Robyn Hitchcock - Robyn Sings (2002)
  • Gerry Murphy - Gerry Murphy Sings Bob Dylan (2002)
  • Anders Osborne na albumie różnych wykonawców Blues on Blonde on Blonde (2003)

Przypisy

  1. Oliver Trager. Keys to the Rain. Str. 653
  2. Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. Str. 48
  3. Oliver Trager. Op. cit. Str. 654
  4. Ibid. Str. 654

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]