Vitor Belfort

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Vítor Vieira Belfort
{{{nazwa}}}
Pseudonim The Phenom (Fenomen)
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1977
Rio de Janeiro
Obywatelstwo  Brazylia
Wzrost 183 cm
Masa ciała 84 (2012) kg
Styl walki boks, brazylijskie jiu-jitsu
Klub Blackzilians
Zwycięstwa 23
Przez nokauty 16
Przez poddania 3
Przez decyzje 4
Porażki 10
Remisy 0
Nieodbyte 0

Vítor Vieira Belfort (ur. 1 kwietnia 1977 w Rio de Janeiro) – brazylijski zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Były mistrz UFC i Cage Rage w wadze półciężkiej (do 93 kg). Od 2008 roku walczy w wadze średniej (do 84 kg).

Kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

W zawodowym MMA zadebiutował w 1996 roku.

31 stycznia 2004 roku zdobył mistrzostwo UFC w wadze półciężkiej, pokonując przez TKO dotychczasowego mistrza Randy'ego Couture'a. Pas stracił niecałe osiem miesięcy później, gdy podczas UFC 49 przegrał w rewanżu z Couture'em.

W lipcu 2008 roku na gali Affliction: Banned pokonał przez KO Terry'ego Martina. Pół roku później walczył dla tej samej organizacji na gali Affliction: Day of Reckoning z z Mattem Lindlandem, którego znokautował już w 37. sekundzie 1. rundy. Po rozwiązaniu Affliction powrócił do UFC, gdzie w sierpniu 2009 roku zmierzył się z byłym mistrzem tej organizacji w wadze średniej, Richem Franklinem. Pokonał go w 3. minucie 1. rundy przez KO. Walka była w limicie 195 funtów.

Dzięki wygranym nad Martinem, Lindlandem i Franklinem otrzymał szansę walki o pas z mistrzem UFC w wadze średniej, Andersonem Silvą. Była ona początkowo planowana na UFC 108, później przełożona na UFC 112 i po raz kolejny odwołana ponieważ Belfort doznał podczas treningu kontuzji barku, która wymagała operacji. Ostatecznie termin pojedynku został ustalony na 5 lutego 2011 (UFC 126). Belfort przegrał przez nokaut w pierwszej rundzie[1]. 6 sierpnia 2011 roku znokautował Japończyka Yoshihiro Akiyamę ciosami w parterze na gali UFC 133. Kolejne zwycięstwo zanotował w rodzimej Brazylii, gdy na gali UFC 142 pokonał Amerykanina Anthony'ego Johnsona przez poddanie (duszenie zza pleców). Następna jego walka planowana była na 29 czerwca 2012 roku w Brazylii przeciw byłemu mistrzowi PRIDE, Wanderleiowi Silvie. Miał to być ich drugi pojedynek - pierwszy odbył się w 1998 roku na UFC 17. Zwyciężył wtedy Belfort nokautując Silvę w 44 sekundy. Ostatecznie do walki jednak nie doszło z powodu złamania ręki na treningu przez Belforta[2].

Na początku września miała się odbyć gala UFC 151 ale została odwołana z powodu kontuzji Dana Hendersona na kilka dni przed jej rozpoczęciem oraz nieprzyjęcie przez Jon Jonesa oferty Chaela Sonnena jako zastępstwo za kontuzjowanego Hendersona. Pojedynek mistrzowski został przeniesiony na UFC 152, a Jones przyjął ofertę walki którą zaproponował mu Belfort. Ostatecznie Brazylijczyk przegrał przez poddanie (klucz na ręke - americana) w 4. rundzie, chociaż już w 1. rundzie miał szanse na poddanie Jonesa gdy założył mu dźwignie prostą na staw łokciowy.

Po przegranej walce o tytuł postanowił wrócić do kategorii niżej czyli do -84 kg. Pierwszym rywalem w wadze średniej został Brytyjczyk Michael Bisping dla którego zwycięstwo nad Belfortem było by przepustką do walki o tytuł z Andersonem Silvą. Walkę zaplanowano na styczeń 2013 roku w Brazylii, ale wcześniej Panowie spotkali się na konferencji prasowej na której doszło do przepychanek i słownych utarczek w której Belfort nazwał Brytyjczyka m.in. "chuliganem" chociaż paradoksalnie to Belfort był prowokatorem tego zamieszania. Do walki doszło 19 stycznia na gali UFC on FX. Całą pierwszą rundę zawodnicy walczyli asekuracyjnie, Belfort zadawał kopnięcia na korpus, a Bisping skoncentrował się na biciu pojedynczych ciosów, dopiero pod koniec rundy walka nabrała dynamiki gdy Belfort trafił kilkukrotnie mocnymi ciosami Brytyjczyka. Druga runda zaczęła się dość spokojnie, Belfort kontynuował taktykę z 1. rundy czyli kopnięcia na korpus. Po tych kilku kopnięciach Brytyjczyk zaczął obniżać ręce by chronić korpus, co Brazylijczyk fenomenalnie wykorzystał zadając wysokie kopnięcie w głowę które powaliło na ziemię oszołomionego Brytyjczyka który przyjął jeszcze kilka ciosów pięściami w parterze po czym sędzia był zmuszony do przerwania pojedynku.

18 maja 2013 roku zmierzył się w swojej rodzinnej Brazylii z byłym mistrzem Strikeforce Lukiem Rockholdem który tak jak Bisping padł ofiarą efektownego skończenia ze strony Belforta - nokautując obrotowym kopnięciem w głowę i serią ciosów na już półprzytomnym rywalu.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

  • 2007-2008: Mistrz Cage Rage w wadze półciężkiej
  • 2004: Mistrz UFC w wadze półciężkiej
  • 1997: UFC 12 – 1. miejsce

Przypisy

  1. Brian Knapp: Silva Front Kick KOs Belfort at UFC 126 (ang.). sherdog.com, 6 lutego 2011. [dostęp 6 lutego 2011].
  2. Belfort wypada z walki z Wanderleiem Silva (pol.). fightcard.pl, 27 maja 2012. [dostęp 27 maja 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]