Vittorio Sgarbi
Vittorio Sgarbi, właściwie Vittorio Umberto Antonio Maria Sgarbi (ur. 8 maja 1952 w Ferrarze) – włoski polityk, krytyk sztuki, prezenter telewizyjny, skandalista, były parlamentarzysta i eurodeputowany.
Spis treści |
Działalność zawodowa[edytuj]
Ukończył studia z zakresu historii sztuki na Uniwersytecie Bolońskim.
Jest autorem licznych prac naukowych i popularnonaukowych poświęconych głównie włoskiej kulturze i historii sztuki, a także twórcą katalogów. Od lat 90. uznawany za najsłynniejszego włoskiego współczesnego krytyka sztuki[1][2]. W 1990 za książkę Davanti all'immagine otrzymał prestiżową nagrodę Premio Bancarella[3].
Prowadził też własny program telewizyjny w jednej z należących do Silvia Berlusconiego stacji, zatytułowany "Codzienne niegrzeczności" (Sgarbi quotidiani). Stał się bohaterem licznych skandali obyczajowych, m.in. w 1996 potwierdził fakt utrzymywania stosunków seksualnych z licznymi kandydatkami do pracy w telewizji[4]. Wytaczano także przeciwko niemu różne sprawy sądowe za publiczne zniesławienia, wdawał się w bójki na wizji, dopuścił się też pobicia reportera programu satyrycznego próbującego mu wręczyć "Złotego Tapira", nagrodę dla negatywnie odbieranych osób publicznych[5].
Działalność polityczna[edytuj]
Na początku lat 90. Vittorio Sgarbi rozpoczął działalność polityczną jako kandydat Partii Komunistycznej na burmistrza Pesaro. Od tego czasu wielokrotnie zmieniał swoją partyjną przynależność; był radnym w San Severino Marche z listy Włoskiej Partii Socjalistycznej, w 1992, 1994 i 1996 wybierano go do Izby Deputowanych XI, XII i XIII kadencji, odpowiednio z ramienia Partii Liberalnej, Forza Italia i własnej listy stowarzyszonej z radykałami.
W 1999 powołał nowe personalistyczne marginalne ugrupowanie o profilu libertariańskim, sygnowane jego nazwiskiem – I Liberal Sgarbi-I Libertari, które wkrótce stowarzyszyło się z Forza Italia. W tym samym roku uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego, z którego zrezygnował w 2001[6]. Został wówczas wybrany do Izby Deputowanych XIV kadencji, a w czerwcu 2001 powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury w drugim rządzie Silvia Berlusconiego. Funkcję wiceministra pełnił do czerwca 2002, odwołano go za publiczne dywagacje o życiu osobistym swojego przełożonego[5].
W 2004 w wyborach do PE organizował wspólną listę z Włoską Partią Republikańską, która uzyskała 0,7% głosów. Rok później został posłem niezrzeszonym, chciał też ubiegać się o przywództwo w opozycyjnej centrolewicowej koalicji L'Unione, jednak nie został dopuszczony do prawyborów. W 2006 bez powodzenia kandydował do parlamentu z Listy Konsumentów, wchodzącej w skład Unii. Jednocześnie zarejestrował się jako pretendent do urzędu burmistrza Mediolanu, rezygnując ostatecznie na rzecz prawicowej kandydatki Letizii Moratti. W zamian za udzielone poparcie po jej zwycięstwie otrzymał w magistracie kierownicze stanowisko do spraw kulturalnych, które zajmował do 2008.
W tym samym roku wybrano go merem miasta Salemi, w wyborach tych startował z poparciem m.in. UDC. W 2009 został kandydatem Bieguna Autonomii do Parlamentu Europejskiego[7].
Przypisy
- ↑ Dla Kantora warto przyjechać nawet z Nowej Zelandii, "Rzeczpospolita" z 13 stycznia 1997
- ↑ Jacek Pałasiński, Kolejowy Dom Kultury, "Wprost" Nr 37/2002
- ↑ Informacje na stronie premiobancarella.info (wł.)
- ↑ Lolitki oskarżają, "Rzeczpospolita" z 23 lipca 1996 (tekst zarchiwizowany)
- ↑ 5,0 5,1 Sylwia Wysocka, Pyskówka italiana, polityka.pl z 13 stycznia 2005
- ↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego
- ↑ Lista kandydatów Bieguna Autonomii na stronie partii La Destra (wł.)
