Voor een verloren soldaat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Voor een verloren soldaat
Gatunek dramat,
film obyczajowy
Rok produkcji 1992
Data premiery 22 maja 1992 r.
Kraj produkcji  Holandia
Język holenderski, angielski, zachodniofryzyjski
Czas trwania 92 minuty
Reżyseria Roeland Kerbosch
Scenariusz Don Bloch,
Roeland Kerbosch
Główne role Maarten Smit,
Andrew Kelley,
Jeroen Krabbé
Muzyka Joop Stokkermans
Zdjęcia Nils Post
Scenografia Vincent de Pater,
Wendy Valentijn,
Jorit van der Vliet
Kostiumy Jany Temime
Montaż August Verschueren
Produkcja Matthijs van Heijningen
Wytwórnia AVRO Television,
Sigma Film Productions
Dystrybucja Holandia Sigma Filmproducties,
AVRO

Voor een verloren soldaat (znany też pod międzynar. tytułem For a Lost Soldier, a w Polsce nieoficjalnie jako Dla zapomnianego żołnierza oraz Zagubionemu żołnierzowi) to holenderski dramat filmowy z 1992 roku, wyreżyserowany przez Roelanda Kerboscha, oparty na autobiograficznej powieści choreografa i tancerza baletu Rudiego van Dantziga pod tym samym tytułem. Film uznany został za kontrowersyjny, ponieważ poruszył temat tabu − traktuje o emocjonalno-seksualnym związku pomiędzy nastolatkiem (w tej roli Maarten Smit) a dwudziestoparoletnim żołnierzem (Andrew Kelley) w czasie nazistowskiej okupacji Holandii w trakcie II wojny światowej.

Film nie był szeroko dystrybuowany i nie stał się przebojem box office'u, został jednak uniwersalnie doceniony przez krytykę i spotkał się z sukcesem artystycznym.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Choreograf prowadzący lekcje baletu, Jeroen Boman, wspomina okres schyłku wojny, kiedy to on i inne dzieci z Amsterdamu, odebrane rodzicom, zostały odesłane do rodzin z odległej holenderskiej wsi z powodu kończących się pod niemiecką okupacją zasobów pożywienia. Jeroen trafia do rodziny zajmującej się łowieniem węgorzy. Mimo dobrych warunków do życia i troski rodziny, do której został przydzielony, chłopiec jest nękany przez tęsknotę do matki.

Po roku, w 1945, życie dwunastoletniego wtedy Jeroena odmienia się. Holenderska wioska staje się przystankiem dla postępującej kampanii wojsk amerykańskich i kanadyjskich. Podczas jednej z imprez, urządzanych dla wojskowych, Jeroen poznaje dwudziestoparolatka Walta Cooka, żołnierza z Kanady, który do armii zaciągnął się dla przygody. Oboje spędzają ze sobą mnóstwo czasu, podobnie jak inni żołnierze romansują z lokalnymi dziewczętami. Również między nimi, pomimo barier wiekowych i językowych, nawiązuje się uczucie silniejsze niż przyjaźń. Rozkwita romantyczny związek, a między bohaterami dochodzi do zbliżeń seksualnych. Wszystko to przypada na okres dorastania i eksploracji własnej seksualności przez młodego Jeroena. Związek żołnierza i jego młodszego przyjaciela zdaje się być jawny w otoczeniu obydwu, a przede wszystkim uszczęśliwia bohaterów, dając im poczucie bliskości, bezpieczeństwa i spełnienia − wszystko to mimo pederastycznego podłoża.

Po pewnym czasie armia kanadyjska otrzymuje rozkaz wymarszu z osady. Walt opuszcza zakochanego w nim z wzajemnością chłopaka bez pożegnania, a jedyną pamiątką, jaka pozostaje Jeroenowi po szczęśliwie spędzonych z żołnierzem dniach, jest fotografia ukochanego. Po zakończeniu wojny dwunastolatek powraca do Amsterdamu, do domu rodzinnego.

W ostatniej scenie filmu dorosły Jeroen Boman wspomina niniejsze wydarzenia oraz trenuje młodych tancerzy, którzy w balecie wyrażają opowiedzianą historię. Otrzymuje także dwie powiększone fotografie z okresu swojego dojrzewania: jedną stanowiącą fragment jego zdjęcia z przybraną rodziną oraz drugą, która jest zbliżeniem zdjęcia z nieśmiertelnikiem Walta. Przed bohaterem otwiera się możliwość odnalezienia, po identyfikacji, tytułowego zagubionego żołnierza.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

  • Maarten Smit − Jeroen Boman jako nastolatek
  • Jeroen Krabbé − dorosły Jeroen Boman
  • Andrew Kelley − Walt Cook
  • Freark Smink − Hait
  • Elsje de Wijn − Mem
  • Derk-Jan Kroon − Jan
  • Wiendelt Hooijer − Henk
  • Iris Misset − Bonden
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Voor een verloren soldaat
  • Gineke de Jager − Elly
  • Tatum Dagelet − Gertie
  • Marie-José Kouwenhoven − Renske
  • Valerie Valentine − Laura
  • William Sutton − Chuck
  • Andrew Butling − Buikspreker
  • Andrew Cassani − Winslow
  • Monique Kramer − pani Boman, matka Jeroena

Wydanie filmu[edytuj | edytuj kod]

Światowa premiera dzieła przypadła na wiosnę, 22 maja 1992 roku; wówczas film wszedł na ekrany kin w rodzimej Holandii. Film nie spotkał się z szeroką dystrybucją przez wzgląd na kontrowersyjną tematykę. Pół roku później, 18 września, został zaprezentowany widzom 17. Dorocznego Festiwalu Filmowego w Toronto, a w 1993 został częścią Torino International Gay & Lesbian Film Festival we Włoszech. Na początku maja 1993 Voor een verloren soldaat, pod tytułem For a Lost Soldier, zadebiutował w kinach w Stanach Zjednoczonych. Spotykając się z limitowaną dystrybucją, film zarobił 386,329 dolarów. W ciągu kolejnych lat projekt wydany został w Australii, Nowej Zelandii (z kategorią wiekową uniemożliwiającą projekcję filmu widzom poniżej osiemnastego roku życia), Niemczech, Danii i na Węgrzech, a w marcu 2004 był wyświetlany w trakcie Johannesburg Pride South Africa Gay and Lesbian Film Festival w Republice Południowej Afryki.[1]

W 2010 odbył się 25. z kolei Torino International Gay & Lesbian Film Festival. Voor een verloren soldaat został uwzględniony na stworzonej przez organizatorów imprezy liście dwudziestu pięciu najważniejszych filmów o tematyce LGBT minionych lat.

Przyjęcie[edytuj | edytuj kod]

Film zyskał pozytywne recenzje krytyków.

Stephen Holden, pamflecista dziennika The New York Times, pisał w swojej recenzji: "Kreacje aktorskie są pociągająco piękne. Afekt, który nawiązuje się między dwoma aktorami, jest tym bardziej poruszający, że prawie całkowicie nieopisywany przez nich słowami."[2]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 1993, Torino International Gay & Lesbian Film Festival:
    • nagroda dla "najlepszego filmu fabularnego" (nagrodzony: Roeland Kerbosch; ex aequo z filmem Hessed Mufla Amosa Guttmana)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy