Vought SB2U Vindicator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Vought SB2U Vindicator
SB2U Vindicator z lotniskowca USS Ranger nad konwojem atlantyckim, listopad 1941 r.
SB2U Vindicator z lotniskowca USS Ranger nad konwojem atlantyckim, listopad 1941 r.
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Chance Vought
Typ pokładowy bombowiec nurkujący
Konstrukcja metalowa
Załoga 2 osoby
Historia
Data oblotu 1934
Lata produkcji 1936-1937
Wycofanie ze służby 1942
Egzemplarze 260
Dane techniczne
Napęd Silnik tłokowy, gwiazdowy Pratt & Whitney R-1535-96 Twin Wasp Jr
Moc 616 kW (826 KM)
Wymiary
Rozpiętość 12,80 m
Długość 10,36 m
Wysokość 3,12 m
Powierzchnia nośna 28 m²
Masa
Własna 2138 kg
Startowa 3326 kg
Osiągi
Prędkość maks. 404 km/h
Zasięg 1000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 karabiny maszynowe 7,62 mm (12,6 mm w wersji SB2U-3) oraz do 500 kg bomb
Użytkownicy
USA, Francja, Wielka Brytania

Vought SB2U Vindicatorpokładowy bombowiec nurkujący zaprojektowany dla US Navy w zakładach Vought w latach 30. Był to pierwszy amerykański jednopłatowiec tego typu. W momencie wybuchu II wojny światowej była to już konstrukcja przestarzała, ale pozostała na wyposażeniu jednostek amerykańskich do czasu bitwy o Midway.

Historia[edytuj | edytuj kod]

SB2U startujące z Midway 2 czerwca 1942 r.

W 1934 US Navy ogłosiła konkurs na nowe samoloty rozpoznawczo-bombowe (scout bomber) jedno- i dwupłatowe, na który odpowiedziało sześć firm lotniczych. Firma Vought zgłosił projekty w obu kategoriach (drugim projektem był Vought XSB3U). Do konkursu stanęły wówczas samoloty Brewster XSBA-1, Curtiss XSBC-3, Great Lakes XB2G-1, Grumman XSBF-1 i Northrop XBT-1, z wyjątkiem samolotów Grummana i Great Lakes do produkcji weszły wszystkie pozostałe konstrukcje.

Łącznie zbudowano około 170 sztuk Vindicatora, z czego do czasów dzisiejszych przetrwał jeden egzemplarz obecnie znajdujący się w National Museum of Naval Aviation w Pensacoli.

Historia operacyjna[edytuj | edytuj kod]

US Navy[edytuj | edytuj kod]

Vindicatory służyły na czterech lotniskowcach Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych – USS "Lexington", USS "Saratoga", USS "Ranger", i USS "Wasp" od grudnia 1937 do września 1942.

US Marine Corps[edytuj | edytuj kod]

Dwa dywizjony należące do sił Piechoty Morskiej zostały wyposażone w samoloty tego typu od marca 1941 do września 1943, dywizjon VMSB-241 wziął udział w czasie bitwy o Midway.

Marine Nationale[edytuj | edytuj kod]

SB2U na pokładzie lotniskowca USS Wasp w San Diego, czerwiec 1942 r.

Wersja francuska, V-156-F, bazowała na modelu SB2U-2 i została wyposażona we francuskie oprzyrządowanie. Samoloty zostały dostarczone w lipcu 1939 i przeprowadzono wówczas testy na francuskim lotniskowcu "Béarn", ale po wybuchu wojny zdecydowano, że ten stary okręt jest zbyt powolny i dwie jednostki wyposażone w te samoloty escadrilles AB 1 i AB 3 zostały przeniesione na lotniska lądowe.

Eskadra AB 1 wzięła udział w walkach w północnej Francji, gdzie poniosła bardzo wysokie straty, AB 3 walczyła przeciwko wojskom włoskim.

Royal Navy[edytuj | edytuj kod]

Siły powietrzne Królewskiej Marynarki Wojennej, Fleet Air Arm, zakupiły 50 samolotów tego typu w czerwcu 1941, sformowano z tych samolotów Dywizjon 811. W nomenklaturze angielskiej samoloty te otrzymały nazwę "Chesapeake", a popularnie znane były jako "cheesecake" (sernik). Początkowo założono, że "serniki" zostaną przeznaczone do patroli przeciwko okrętom podwodnym, a Dywizjon 811 będzie stacjonował na lotniskowcu eskortowym HMS "Archer". Po pierwszych próbach w październiku zdecydowano, że samoloty te mają zbyt małą moc aby mogły się wzbić ze stosunkowo małego pokładu lotniskowca eskortowego z pełnym uzbrojeniem i zostały one zastąpione przez angielskie Fairey Swordfish.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

SB2U był dolnopłatem o konstrukcji klasycznej z kołem ogonowym, kabina pilota i tylnego strzelca przykryta dużą, przeszkloną owiewką. Jedyną niezwykłą cechą tej konstrukcji było śmigło o możliwości odwrócenia ciągu co było wykorzystywane do spowalniania samolotu w czasie nurkowego ataku bombowego.

Wersje produkcyjne[edytuj | edytuj kod]

  • XSB2U-1 – prototyp (1)
    • SB2U-1 – Pierwsza wersja produkcyjna) (54)
  • SB2U-2 – Druga wersja produkcyjna (58)
  • XSB2U-3 – Prototyp wersji o większym zasięgu, zmodyfikowany SB2U-1 (1)
    • SB2U-3 – Trzecia wersja produkcyjna (57)
  • V-156B – Wersja eksportowa dla francuskiej marynarki wojennej (24)
    • V-156B-1 – Wersja eksportowa dla Royal Navy, Chesapeake Mk.I (50)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]