Vought VE-7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Vought VE-7
Vought VE-7
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Lewis & Vought Corporation
Typ samolot myśliwsko treningowy
Konstrukcja drewniana, kryta płótnem
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1917
Wycofanie ze służby 1928
Dane techniczne
Napęd 1 x Silnik rzędowy Wright-Hispano-Suiza E3
Moc 134 kW
Wymiary
Rozpiętość 10,47 m
Długość 7,45 m
Wysokość 2,63 m
Powierzchnia nośna 26,43 m²
Masa
Własna 631 kg
Startowa 879 kg
Osiągi
Prędkość maks. 171 km/h
Prędkość wznoszenia 225 m/min
Pułap 4 600 m
Zasięg 467 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 lub 2 karabiny maszynowe Vickers kal. 7,62 mm
Użytkownicy
Stany Zjednoczone
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Vought VE-7amerykański samolot myśliwsko-treningowy, zaprojektowany w wytwórni Lewis and Vought Corporation w 1917 roku. Używany przez US Navy oraz United States Army Air Service. VE-7 był pierwszym samolotem, który wystartował z pokładu amerykańskiego lotniskowca.

Historia[edytuj | edytuj kod]

VE-7 pod pokładem startowym lotniskowca USS Langley (CV-1), rok 1920

VE-7 był siódmym samolotem zaprojektowanym przez założyciela wytwórni Chancea Voughta, stąd cyfra siedem w nazwie samolotu, litery VE oznaczały Vought Experimental. Vought swoją wytwórnię założył w miesiąc po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej. W założeniu miał to być samolot treningowy do szkolenia pilotów lotnictwa wojskowego. Samolot został oblatany w 1917 roku i od razu zyskał wysokie uznanie wśród pilotów. W 1918 roku US Army wybrało VE-7 na samolot przeznaczony do zaawansowanego treningu pilotów. Pierwsze zamówienie opiewało na 14 sztuk, drugie już na 1000. Koniec wojny spowodował anulowanie zamówienia przez amerykańską armię, samolotem zainteresowała się jednak marynarka wojenna, która w maju 1920 roku wypożyczyła jeden egzemplarz. Doskonałe oceny, jakie zebrał samolot, skłoniły US Navy do złożenia zamówienia na 128 (niektóre źródła podają 129) sztuk tych maszyn. W służbie marynarki samoloty pozostawały do 1928 roku. W samoloty wyposażone zostały dwa myśliwskie dywizjony lotnicze US Navy, VF-1 oraz VF-2. 17 października 1922 roku porucznik Virgil C. Griffin wystartował samolotem VE-7 z pokładu pierwszego amerykańskiego lotniskowca USS Langley (CV-1) i był to pierwszy start z pokładu tego okrętu.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

VE-7 był dwumiejscowym, dwupłatowym samolotem o drewnianej konstrukcji, krytej płótnem. Samolot napędzany był pojedynczym silnikiem Wright-Hispano-Suiza E3 z dwułopatowym śmigłem o średnicy 2,64 m. Samolot posiadał stałe, nieoprofilowane, dwukołowe podwozie oraz płozę ogonową.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • VE-7S – wersja jednomiejscowa, uzbrojona w karabiny maszynowe Vickers.
  • VE-7SF – wersja z pływakami zamiast kół, umożliwiającymi lądowanie na wodzie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Vought VE-7, "Lotnictwo", nr 24 (1993), s. 45, ISSN 364215.