Vought XSB3U

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Vought XSB3U-1
Vought XSB3U-1 w NACA w 1938
Vought XSB3U-1 w NACA w 1938
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Chance Vought Division of United Aircraft Corporation
Typ pokładowy samolot rozpoznawczo-bombowy
Konstrukcja jednosilnikowy dwupłat o konstrukcji metalowej
Załoga 2 (pilot i obserwator)
Historia
Data oblotu 1936
Wycofanie ze służby 1939
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd 1 x Pratt & Whitney R-1535-82
Moc 750 KM każdy
Wymiary
Rozpiętość 10,13 m
Długość 8,59 m
Powierzchnia nośna 30,4 m2
Masa
Własna 1758 kg
Startowa 2648 kg
Osiągi
Prędkość maks. 346 km/h na wysokości 2700 m
Prędkość minimalna 106 km/h
Pułap 6218 m
Zasięg 950 km z ładunkiem bomb 230 kg
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 km 7,62 mm, 1 km 12,7 mm, do 230 kg bomb
Użytkownicy
United States Navy

Vought XSB3U – amerykański dwupłatowy samolot rozpoznawczo-bombowy zaprojektowany w zakładach Chance Vought dla United States Navy w latach 30. XX wieku. Samolot został zaprojektowany jako alternatywa dla powstałego w tym samym czasie jednopłatu Vought SB2U Vindicator, jego osiągi nie były zadowalające i poprzestano na zbudowaniu jednego prototypu.

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

W marcu 1934 Bureau of Aeronautics (BuAer, dyrektorat USN ds. lotnictwa morskiego) rozpisało szereg konkursów na nowe samoloty, między innymi na samolot rozpoznawczo-bombowy (scout bomber), torpedowo-bombowy (torpedo bomber) i wodnosamolot torpedowy[1][2][3][4]. Do konkursów stanęło osiem firm. Zaprojektowano łącznie dziesięć samolotów, pięć jedno- i pięć dwupłatowców: Brewster SBA, Curtiss SBC, Douglas XTBD, Great Lakes XB2G, Great Lakes XTBG, Grumman XSBF, Hall XPTBH, Northrop BT (późniejszy SBD Dauntless), Vought SB2U i Vought XSB3U[5].

W ówczesnym czasie kierownictwo BuAer nie było jeszcze całkowicie przekonane do pełnego przezbrojenia lotniskowców USN na samoloty jednopłatowe[6][7]. Wraz z nowoczesnym jednopłatem XSB2U-1 zamówiono także dwupłatowy XSB3U jako bardziej konwencjonalna i sprawdzona alternatywa[6][7]. XSB3U powstał w wyniku przebudowy ostatniego seryjnie zbudowanego egzemplarza wcześniejszego samolotu SBU Corsair[5]. XSB3U miał prawie niezmienioną konstrukcję kadłuba i skrzydeł i ten sam silnik[6][7]. Dokonano jedynie niewielkich zmian polepszających aerodynamikę samolotu i zmieniono owiewkę silnika[6][7], samolot został także wyposażony we wciągane podwozie[6][7].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Vought XSB3U[a] był dwupłatowym, jednosilnikowym samolotem rozpoznawczo-bombowym o klasycznej konstrukcji[6][7]. Załogę samolotu stanowiły dwie osoby (pilot i obserwator) siedzące w zamkniętej kabinie w układzie tandem[6][7]. Samolot miał podwozie w układzie klasycznym z kołem ogonowym, podwozie główne było chowane w locie[6][7].

Napęd samolotu stanowił silnik gwiazdowy typu Pratt & Whitney R-1535 o mocy 750 KM z dwupłatowym śmigłem typu Hamilton Standard o zmiennym skoku[6][7].

Uzbrojenie samolotu stanowił pojedynczy, nieruchomy karabin maszynowy 12,7 mm umieszczony w owiewce silnika i pojedynczy, ruchomy karabin maszynowy 7,62 mm w tylnej kabinie obserwatora, oprócz tego XSB3U mógł przenosić pod kadłubem do 500 funtów (230 kg) bomb[6][7].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jedyny prototyp XSB3U (numer seryjny 9834[8]) został dostarczony do bazy USN Naval Air Station Anacostia w kwietniu 1936[9] razem z jego głównym rywalem, jednopłatowym XSB2U-1[6][7]. Testy porównawcze obydwu samolotów wykazały całkowitą wyższość konstrukcji jednopłatowej[6][7][10]. Obydwa samoloty były napędzane silnikami o tej samej mocy i pomimo, że XSB2U-1 miał większe rozmiary i był o 500 funtów cięższy od XSB3U, był przy tym 24 km/h szybszy od dwupłata, miał dwukrotnie większy udźwig bomb, podobny zasięg i taką samą prędkość minimalną wynoszącą 106 km/h[6][7]. Pomimo kiepskich osiągów samolotu bardzo pozytywnie oceniono jego mechanizm chowania podwozia, który był wyraźnie lepszy niż rozwiązania używane w większości ówczesnych samolotów[11].

Po zakończeniu oblatywania i testów samolot został zatrzymany przez USN gdzie służył do celów doświadczalnych do 1938[6][7]. W sierpniu 1939 samolot został wypożyczony dla National Advisory Committee for Aeronautics, gdzie posłużył do eksperymentów związanych z badaniem obciążenia powierzchni ogonowych, które były przeprowadzane w bazie Langley Field[12][13]. Testy samolotu trwały do stycznia 1939 po czym został on zwrócony USN, gdzie został złomowany[12].

Uwagi

  1. Poszczególne litery oznaczenia XSB3U mają następujące znaczenie: X - prototypowy/eksperymentalny (experimental), S - zwiadowczy/rozpoznawczy (scout), B - bombowy (bomber), 3 - trzeci samolot tego producenta zamówiony przez USN, U - oznaczenie producenta.

Przypisy

  1. Richard S. Dann: Grumman Biplane Fighters in Action. s. 20.
  2. William F. Trimble: Attack From the Sea. s. 13.
  3. E. R. Johnson: United States Naval Aviation, 1919-1941. s. 138.
  4. E. R. Johnson: United States Naval Aviation, 1919-1941. s. 162.
  5. 5,0 5,1 Thomas Doll: SB2U Vindicator in Action. s. 4.
  6. 6,00 6,01 6,02 6,03 6,04 6,05 6,06 6,07 6,08 6,09 6,10 6,11 6,12 6,13 E. R. Johnson: American Attack Aircraft Since 1926. s. 309.
  7. 7,00 7,01 7,02 7,03 7,04 7,05 7,06 7,07 7,08 7,09 7,10 7,11 7,12 7,13 E. R. Johnson: United States Naval Aviation, 1919-1941. s. 49.
  8. Joe Baugher: US Navy and US Marine Corps Aircraft Serial Numbers and Bureau Numbers--1911 to Present (ang.). [dostęp 2012-10-25].
  9. Gordon Swanborough, Peter M. Bowers: United States Navy Aircraft Since 1911. s. 399.
  10. David Herbert Donald: Complete Encyclopedia of World Aircraft. s. 902.
  11. Thomas Doll: SB2U Vindicator in Action. s. 5.
  12. 12,0 12,1 James R. Hansen: Engineer In Charge: A History of the Langley Aeronautical Laboratory, 1917-1958, Appendix E (ang.). NASA. [dostęp 2012-10-25].
  13. Vought XSB3U-1 (ang.). NASA. [dostęp 2012-10-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Richard S. Dann: Grumman Biplane Fighters in Action. Carrollton, TX: Squadron/Signal Publications, 1996. ISBN 978-0-89747-353-8.
  • Thomas Doll, Don Greer, Joe Sewell: SB2U Vindicator in Action. Carrollton, Tex.: Squadron/Signal Publications, 1992. ISBN 0-89747-274-8.
  • David Herbert Donald: Complete Encyclopedia of World Aircraft. Barnes Noble Books. ISBN 0-7607-0592-5.
  • E. R. Johnson: American Attack Aircraft Since 1926. Jefferson, N.C.: McFarland, 2008. ISBN 978-0-7864-3464-0.
  • E. R. Johnson: United States Naval Aviation, 1919-1941: Aircraft, Airships and Ships Between the Wars. Mcfarland, 2011. ISBN 978-0786445509.
  • Gordon Swanborough, Peter M. Bowers: United States Navy Aircraft Since 1911. Naval Institute Press, 1990. ISBN 978-0870217920.
  • William F. Trimble: High Frontier : A History of Aeronautics in Pennsylvania. Pittsburgh, Pa.: University of Pittsburgh Press, 1982. ISBN 978-0-8229-5340-1.