Wąsatka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wąsatka
Panurus biarmicus[1]
(Linnaeus, 1758)
Wąsatka
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina Panuridae
des Murs, 1860
Rodzaj Panurus[2]
Koch, 1816
Gatunek wąsatka
Synonimy
  • [Parus] biarmicus Linnaeus, 1758[3]
Podgatunki
  • P. b. biarmicus (Linnaeus, 1758)
  • P. b. kosswigi Kumerloeve, 1959
  • P. b. russicus (C. L. Brehm, , 1831)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wąsatka (Panurus biarmicus) – gatunek niewielkiego ptaka osiadłego lub koczującego z rodziny wąsatek (Panuridae)[5][6][7], zaliczany wcześniej do ogoniatek (Paradoxornithidae)[8][9][3], pokrzewek (Sylviidae)[1] lub tymaliowatych (Timaliidae)[4]. Takson ten najbliżej spokrewniony jest ze skowronkami (Alaudidae). Zamieszkuje Europę na wschód od Polski na północy i Ukrainy na południu, Azję Środkową, Chiny i Azję Mniejszą. W Polsce nieliczny lub bardzo nieliczny ptak lęgowy niżu, częstszy na zachodzie kraju (tam lokalnie liczny, 1800–2500 par)[10]. Wyróżniono kilka podgatunków P. biarmicus[5][3]:

  • P. biarmicus biarmicus – zachodnia, środkowa i południowa Europa do południowo-zachodniej Rosji, Bałkanów i zachodniej Turcji.
  • P. biarmicus kosswigi – południowo-środkowa Turcja.
  • P. biarmicus russicus – wschodnio-środkowa i wschodnia Europe przez południową Rosję do północno-wschodnich Chin, Mongolii, Kazachstanu i środkowej Turcji.
Cechy gatunku 
Upierzenie ogólnie jasnocynamonowe. Bardzo długi, schodkowato zwężający się ogon i krótkie skrzydła. Dziób ostry, lekko wygięty. U samców głowa i kark jasnoszare, na bokach głowy charakterystyczne, czarne plamy w kształcie "wąsów", które widoczne są z daleka. Grzbiet, ogon i lotki cynamonowordzawe, spód ciała biały z lekkim, różowym odcieniem. Barki rdzawożółte. Skrzydła w podłużne pasy brązowo-czarno-białe. Pokrywy podogonowe czarne. Samice mają głowę cynamonowobrązową bez "wąsów", beżowe pokrywy podogonowe i ogólnie bardziej matowe upierzenie. Młode podobne do samic, lecz z czarnym grzbietem i pokrywami podogonowymi.
Wymiary średnie 
długość ciała: 13 cm
rozpiętość skrzydeł: 16-18 cm
masa ciała: ok. 14 g
Biotop 
Rozległe połacie trzcin na obrzeżach jezior i zarośnięte starorzecza.
Gniazdo 
Umieszczone nisko nad wodą w pałkach lub trzcinach. Jest zbudowane z suchych liści trzciny i wyścielone jej kwiatostanami.
Jaja 
Dwa lęgi w roku - pod koniec kwietnia i w czerwcu. W zniesieniu 5-7 jaj o średnich wymiarach 18x14 mm, białych z rzadkimi ciemnobrązowymi plamkami i żyłkami.
Wysiadywanie 
Od zniesienia ostatniego jaja trwa przez okres 12-13 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po 10-13 dniach.
Pożywienie 
Głównie owady.
Ochrona 
Z uwagi na nieliczne występowanie na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[11]. Zalecana ochrona biotopów lęgowych.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Panurus biarmicus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Panurus. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2 sierpnia 2012]
  3. 3,0 3,1 3,2 Bearded Parrotbill (Panurus biarmicus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 4 sierpnia 2012].
  4. 4,0 4,1 Panurus biarmicus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  5. 5,0 5,1 Frank Gill, Minturn Wright, David Donsker: Family Panuridae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.1. [dostęp 4 sierpnia 2012].
  6. John H. Boyd III: Panuridae: Bearded Reedling (ang.). W: Aves—A Taxonomy in Flux 2.5 Introduction [on-line]. John Boyd's Home Page. [dostęp 4 sierpnia 2012].
  7. Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Panuridae des Murs, 1860 - wąsatki - Bearded Reedling. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 4 sierpnia 2012].
  8. Mały słownik zoologiczny. Ptaki. Busse Przemysław (red.). T. 2. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0563-0.
  9. Ogoniatki (Paradoxornithidae) w: Multimedialna Encyklopedia Powszechna Edycja WIEM 2006, Young Digital Poland, 2006
  10. Ludwik Tomiałojć, Tadeusz Stawarczyk: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. Wrocław: PTPP "pro Natura", 2003, s. 677. ISBN 83-919626-1-X. Wg skali przyjętej przez autorów, dla okresu lęgowego nieliczny oznacza zagęszczenie 1–10 par na 100 km2, a bardzo nieliczny – 0,1–1 par na 100 km2.
  11. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną, Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej G. Kruszewicz: Ptaki Polski. Encyklopedia ilustrowana. Warszawa: MULTICO, 2007, s. 220-221. ISBN 978-83-7073-474-9.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]