Wędrówki ludów
Wędrówki ludów – masowe przemieszczania się ludności, obejmujące całe społeczeństwa lub ich duże części. Metryka wędrówek sięga okresu paleolitu (kiedy miały miejsce prehistoryczne wędrówki ludzkości), a ich przyczyn należy dopatrywać w poszukiwaniach wyżywienia w obliczu wzrostu liczby ludności oraz zmian ekologicznych[1] (zmian klimatu, wyjałowienia gleby[2]).
Na pierwsze wędrówki ludów, które odbyły się w epoce łowiectwa-zbieractwa i koczownictwa, przed rewolucją neolityczną i przejściem na osiadły tryb życia, miały także wpływ zmiany pór roku oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa[2].
Z okresu starożytności znane są wędrówki Ludów Morza w XV–XIII stuleciach p.n.e., najeżdżające obszary położone wzdłuż wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, czy migracje w VII wieku p.n.e.–IV wieku n.e. Celtów, którzy znad Renu prowadzili ekspansję na zachód, wschód i południe. W IV–VII wieku miały miejsce masowe przemieszczania się ludności, określane w historiografii mianem wielkiej wędrówki ludów. Były spowodowane ekspansją do Europy w IV–V wieku ludów tureckich, napływających ze Wschodu Awarów, Hunów i Protobułgarów. Po upadku państwa Gotów na skutek wtargnięcia Hunów plemiona germańskie napłynęły do zachodniej Europy, gdzie przyczyniły się do upadku imperium zachodniorzymskiego. Do tych plemion należały zachodniogermańscy Wizygoci, Frankowie i Longobardowie oraz wschodniogermańscy Ostrogoci i Wandalowie. W VI–VII wieku z północy trwała ekspansja plemion słowiańskich na Półwysep Bałkański[1].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Wędrówki ludów. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2012-11-20].
- ↑ 2,0 2,1 T. Stryjakiewicz, s. 436.
Bibliografia[edytuj]
- Encyklopedia szkolna PWN. Historia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003. ISBN 83-01-13725-8.
- Tadeusz Stryjakiewicz: Ziemia – liczby, fakty, ilustracje. Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, 2001. ISBN 83-88841-27-0.
