Węgorczyca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Węgorek jelitowy)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Węgorczyca [strongyloidoza]
strongyloidosis
ICD-10 B78
B78.0 Węgorczyca jelitowa
B78.1 Węgorczyca skórna
B78.7 Węgorczyca rozsiana
B78.9 Węgorczyca, nieokreślona
Larwa Strongyloides stercoralis

Węgorczyca (strongyloidoza, łac. strongyloidosis, ang. strongyloidiasis) – choroba pasożytnicza wywołana przez nicienia węgorka jelitowego (Strongyloides stercoralis), który cały cykl rozwojowy może odbyć w organizmie człowieka, może więc wskutek autozakażenia doprowadzać do wieloletniego przebiegu choroby.

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Strongyloides stercoralis występuje w strefie tropikalnej, szczególnie na obszarach Azji Południowo-Wschodniej, Afryki subsaharyjskiej i Brazylii.

Charakterystyka pasożyta i cykl życiowy[edytuj | edytuj kod]

Cykl życiowy węgorka jelitowego.

Larwy mogą żyć w glebie jako larwy filariopodobne. Do organizmu człowieka mogą wnikać poprzez skórę lub błony śluzowe. Następnie drogą krwi przedostają się do płuc, następnie przez oskrzela do jamy ustnej. Następnie po połknięciu, przedostają się do jelita cienkiego, gdzie dojrzewają. Samice wytwarzają na drodze partenogenezy jaja, z których powstają larwy rabditopodobne, które bądź zostają wydalone z kałem na zewnątrz lub przez błonę śluzową okrężnicy lub skórę okolicy odbytu, mogą ponownie przedostać się do krwi i powtórzyć swój cykl życiowy.

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Niepowikłana węgorczyca ma przebieg bezobjawowy lub przebiega z bólami brzucha i objawami skórnymi, które są najbardziej charakterystyczne dla tej choroby. W skórze, wzdłuż drogi wędrówki larw, pojawiają się linijne, rumieniowe, swędzące zmiany, szerzące się z szybkością 10 cm/godzinę[potrzebne źródło]. W przypadkach powikłanych występują: biegunka, wymioty, nudności, zapalenie jelita grubego, objawy krwawienia z przewodu pokarmowego. Wszystkie one mogą prowadzić do utraty masy ciała i wyniszczenia. Objawy ze strony układu oddechowego są rzadkie. U osób z obniżoną odpornością może doprowadzić do śmierci .

Rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

Jeśli nie obserwuje się charakterystycznych objawów skórnych na obszarze endemicznym, podejrzenie choroby może sugerować występowanie znacznej eozynofilii. Ostateczne rozpoznanie może postawić po stwierdzeniu larw (jaja nie występują wskutek wewnątrzjelitowego rozwoju larw rabditopodobnych) w kale. Larwy filariopodobne mogą być stwierdzone w bioptatach z dwunastnicy lub jelit, a w przypadku masywnych infekcji, także w ślinie, popłuczynach oskrzelowo-pęcherzykowych. Istnieją też metody immunoenzymatyczne wykrywające przeciwciała przeciwko antygenom węgorka.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Obowiązuje leczenie nawet bezobjawowych postaci choroby.

Zakażenie Strongyloides fulleborni[edytuj | edytuj kod]

Występuje w Afryce i Papui-Nowej Gwinei. Chorują noworodki i niemowlęta, które ulegają zakażeniu bezpośredniemu podczas karmienia piersią. Choroba powoduje bóle brzucha, wymioty i nudności i zaburzenia oddychania[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Strongyloidosis. CDC Division of Parasitic Diseases. [dostęp 13 października 2007].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.