Władimir Antonow-Owsiejenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Władimir Antonow-Owsiejenko
Antonow-Ovseenko.jpg
Data i miejsce urodzenia 9 marca 1884
Czernihów
Data i miejsce śmierci 10 lutego 1938
Moskwa
Poseł ZSRR w Polsce
Okres urzędowania od 30 stycznia 1930
do marzec 1934
Poprzednik Dmitrij Bogomołow
Następca Jakow Dawtian
Władimir Antonow-Owsiejenko 1919

Władimir Antonow-Owsiejenko, właściwe nazwisko Owsiejenko ros. Владимир Александрович Антонов-Овсеенко (ur. 9 marca 1884 w Czernihowie, według innych źródeł 21 marca 1883, rozstrzelany 10 lutego 1938 w Moskwie) - sowiecki dowódca, polityk komunistyczny, dziennikarz; pseudonim partyjny - Sztyk, pseudonim literacki - A. Galskij.

Urodził się w rodzinie porucznika armii carskiej. W latach 1902-1904 kształcił sie w Woroneskim Korpusie Kadetów, następnie w junkierskiej szkole oficerskiej w Petersburgu. Brał udział w ruchu rewolucyjnym od 1901. Od 1903 w Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji. Carski oficer, za udział w rewolucji 1905, zwłaszcza za organizację buntu w Puławach, a potem w 1906 w Sewastopolu skazany na karę śmierci, zamienioną na 20 lat zesłania, z którego zbiegł. Jako przedstawicie wojskowej organizacji SDPRR wchodził w skład petersburskiego komitetu partii. Później prowadził konspiracyjną pracę w Rosji i Finlandii. Od 1910 na emigracji we Francji, gdzie współpracował z mienszewikami. W 1914 zerwał współprace z mienszewikami. W latach I wojny światowej w ruchu internacjonalistycznym. Przed wybuchem rewolucji październikowej w maju 1917 wstąpił do partii bolszewickiej. W październiku 1917 sekretarz Piotrogrodzkiego Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego. Był jednym z organizatorów ataku na Pałac Zimowy w Petersburgu (dowódca oddziałów, które zajęły Pałac, aresztował Rząd Tymczasowy. 8 listopada 1917 wybrany do pierwszej Rady Komisarzy Ludowych jako członek Komitetu Wojskowego i Morskiego. Od końca 1917 do początku 1918 dowodził wojskami rewolucyjnymi przeciw kozackiemu atamanowi Aleksiejowi Kaledinowi i frontem bolszewickim przeciw wojskom Ukraińskiej Republiki Ludowej. Od marca do maja 1918 naczelny dowódca Wojsk Południa Rosji.

Brał udział w opracowaniu planów wojennych przeciw Ukraińskiej Republice Ludowej. 26 grudnia 1917 na czele wojsk bolszewickich opanował Charków, który stał się siedzibą marionetkowego rządu bolszewickiego. W 1918 dowodził atakiem bolszewickim na Ukrainę, wiosną został mianowany głównodowodzącym wojsk radzieckiej Ukrainy. Od stycznia do czerwca 1919 dowodził Frontem Zachodnim. W l. 1919 - 1920 przewodniczący komitetu guberni tambowskiej. W 1921 przedstawiciel pełnomocny Komisji Wszechrosyjskiego Komitetu Wykonawczego do zwalczania powstania tambowskiego. 1922-1924 szef Zarządu Politycznego Rewolucyjnej Rady Wojennej ZSRR. W l. 1923 - 1927 współpracował z Lewicową Opozycją. W 1928 zerwał z nią.

Od 1924 przedstawiciel handlowy (ros. Torgpred) ZSRR w Czechosłowacji, od 1928 na Litwie, w latach 1930-1934 poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny ZSRR w Polsce. W latach 1934-1935 był prokuratorem generalnym ZSRR. W czasie wojny domowej w Hiszpanii był generalnym konsulem ZSRR w Barcelonie. W czasie wielkiej czystki odwołany do Moskwy i 13 października 1937, aresztowany przez NKWD pod zarzutem szpiegostwa i trockizmu, skazany na karę śmierci i stracony.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Dmitrij Bogomołow
Flag of the Soviet Union.svg Posłowie i ambasadorowie ZSRR w Polsce
1930–1934
Flag of the Soviet Union.svg Następca
Jakow Dawtian