Władimir Bojarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Władimir Iljicz Bojarski, ros. Владимир Ильич Боярский (ur. w 1901 r. w kijowskiej guberni w Rosji, zm. 7 maja 1945 r. w rejonie Pragi) – pułkownik Armii Czerwonej, dowódca Rosyjskiej Narodowej Armii Ludowej, a następnie zastępca szefa sztabu Sił Zbrojnych KONR podczas II wojny światowej

W okresie międzywojennym służył w Armii Czerwonej, dochodząc do stopnia pułkownika. Od marca 1941 r. był szefem sztabu XXXI Korpusu Strzeleckiego. W styczniu 1942 r. został dowódcą 41 Dywizji Strzeleckiej, walczącej na froncie południowo-zachodnim. W czerwcu tego roku dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w oflagu. Wkrótce podjął kolaborację z Niemcami. 3 sierpnia wraz z gen. Andriejem Własowem podpisał list otwarty do dowództwa niemieckiego o konieczności sformowania rosyjskiej armii narodowej do walki ze stalinizmem. Od 1 września do października 1942 r. dowodził Rosyjską Narodową Armią Ludową (RNNA), mającą stanowić zalążek nowej armii rosyjskiej. Pod koniec 1944 r. przystąpił do Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR), aktywnie uczestnicząc w tworzeniu jego politycznego programu, a następnie w organizacji Sił Zbrojnych KONR. Na początku 1945 r. został zastępcą szefa sztabu Sił Zbrojnych KONR w stopniu generała majora. W pierwszych dniach maja tego roku został schwytany w rejonie Pragi przez czechosłowackich partyzantów komunistycznych i powieszony.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Biografia płk. Władimira I. Bojarskiego (jęz. rosyjski)