Władimir Osokin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władimir Osokin
Bundesarchiv Bild 183-S0513-0027, Wladimir Osokin, Juri Zajak.jpg
Osokin po lewej
Data i miejsce urodzenia 8 stycznia 1954
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Leningrad, ZSRR
Dyscypliny kolarstwo torowe i szosowe
Dorobek medalowy
Reprezentacja  ZSRR
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Moskwa 1980 kolarstwo
(Druż. na dochodzenie)
Srebro
Montreal 1976 kolarstwo
(Druż. na dochodzenie)
Mistrzostwa świata w kolarstwie torowym
Srebro
Liège 1975 Ind. na dochodzenie (A)
Srebro
Liège 1975 Druż. na dochodzenie
Srebro
Monachium 1978 Druż. na dochodzenie
Srebro
Amsterdam 1979 Druż. na dochodzenie
Srebro
Brno 1981 Druż. na dochodzenie

Władimir Jurjewicz Osokin (ros. Владимир Юрьевич Осокин, ur. 8 stycznia 1954 w Leningradzie) – radziecki kolarz torowy i szosowy, dwukrotny medalista olimpijski oraz pięciokrotny medalista torowych mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sukces w karierze Władimir Osokin osiągnął w 1975 roku, kiedy zdobył srebrny medal w indywidualnym wyścigu na dochodzenie amatorów podczas torowych mistrzostw świata w Liège, ulegając jedynie Thomasowi Huschke z NRD. Na tych samych mistrzostwach wspólnie z kolegami zajął również drugie miejsce w drużynowym wyścigu na dochodzenie. Drużynowo srebrne medale zdobył także podczas mistrzostw świata w Monachium (1978), mistrzostw w Amsterdamie (1979) oraz mistrzostw w Brnie (1981). W 1976 roku Osokin wystartował na igrzyskach olimpijskich w Montrealu, gdzie razem z Aleksandrem Pierowem, Witalijem Pietrakowem i Wiktorem Sokołowem zdobył srebrny medal, a indywidualnie był czwarty, przegrywając walkę o brąz z Thomasem Huschke. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Moskwie reprezentanci ZSRR w składzie: Walerij Mowczan, Władimir Osokin, Witalij Pietrakow, Aleksandr Krasnow i Wiktor Manakow zdobyli złoty medal drużynowo, a indywidualnie Osokin był tym razem piąty. Startował także w wyścigach szosowych, zajmując między innymi drugie miejsce w klasyfikacji generalnej Wyścigu Pokoju w 1977 roku, przy czym wygrał trzy etapy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]