Władimir Toporow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Władimir Nikołajewicz Toporow (ros. Влади́мир Никола́евич Топоро́в, ur. 5 lipca 1928 - zm. 5 grudnia 2005) - rosyjski filolog, indoeuropeista, semiotyk kultury.

Jeden z czołowych przedstawicieli moskiewskiego skrzydła Tartusko-Moskiewskiej Szkoły Semiotyki. Przewodniczył Szkole po śmierci Jurija Łotmana. Pracował w Instytucie Słowianoznawstwa Rosyjskiej Akademii Nauk i w Rosyjskim Państwowym Uniwersytecie Humanistycznym.

Jeden z najbardziej uniwersalnych humanistów współczesności, autor ok. 1500 prac (w tym kilkunastu obszernych monografii), odnoszących się do wielu dyscyplin naukowych: językoznawstwa, literaturoznawstwa, folklorystyki, religioznawstwa, mitologii.

Od 1990 roku członek Rosyjskiej Akademii Nauk. Pierwszy laureat nagrody fundacji Aleksandra Sołżenicyna, przyznanej mu za wielki wkład w dzieło „samopoznania Rosji”.

W roku 1990 otrzymał nagrodę państwową ZSSR. Odmówił jednak jej przyjęcia, by w ten sposób zaprotestować przeciwko represyjnej polityce administracji ZSRR prowadzonej na terenie Litwy.

Tłumaczenia publikacji na język polski[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]