Władysław Ślebodziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Władysław Ślebodziński (ur. 6 lutego 1884 w Pysznicy, zm. 3 stycznia 1972 we Wrocławiu) – polski matematyk, profesor Politechniki Wrocławskiej.

Władysław Zygmunt Ślebodziński
Władysław Zygmunt Ślebodziński
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1884
Pysznica
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 1972
Wrocław
Miejsce spoczynku Cmentarz Świętej Rodziny, Wrocław
Zawód matematyk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1903-1908. Doktoryzował się na Uniwersytecie Warszawskim w 1928 pod kierunkiem Prof. Kazimierza Żorawskiego i tam też habilitował się w 1934.

Od 1919 do wybuchy wojny mieszkał i pracował w Poznaniu. Od 1940 przebywał w Bochni, gdzie zaangażował się w tajne nauczanie. Został za to aresztowany i w 1942 uwięziony w Auschwitz-Birkenau. Po ewakuacji tego obozu w 1945 był więźniem obozów Groß-Rosen i w Nordhausen[1].

W sierpniu 1945, wkrótce po zakończeniu wojny, przyjechał do Wrocławia. Motywację tej decyzji podaje Edward Marczewski[2]:

Przyjechał do Wrocławia na kilka dni Władysław Ślebodziński, który przed wojną wykładał w Poznaniu, a teraz pragnął zrealizować zamiar powzięty w Oświęcimiu i zapowiedziany towarzyszom obozowym, że po wojnie będzie profesorem właśnie we Wrocławiu, na polskim uniwersytecie.

Razem z Bronisławem Knasterem, Edwardem Marczewskim i Hugo Steinhausem, był twórcą wrocławskiej szkoły matematycznej. W październiku 1945 przyjęli oni formalne zaproszenia Stanisława Kulczyńskiego do objęcia katedr matematyki na tworzonych we Wrocławiu Uniwersytecie i Politechnice. Roman Duda i Aleksander Weron[3] tak piszą o tej czwórce profesorów:

Łączyły ich pionierski zapał i pewność, że Wrocław jest i pozostanie polski oraz wola pozostania w nim na stałe. Jako matematycy legitymowali się poważnym i znanym w świecie dorobkiem, mieli więc duży i naturalny autorytet naukowy, znali swoją wartość, a nadto cenili się wzajemnie. Wszyscy czterej zamieszkali na ocalałym z pożogi oblężenia Biskupinie (...) co sprzyjało utrzymywaniu bliskich i przyjacielskich stosunków.
Grób rodziny Ślebodzińskich na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu

W 1950 r. grupa ta założyła i później redagowała czasopismo matematyczne Colloquium Mathematicum.

W latach 1961-63 Ślebodziński był prezesem Polskiego Towarzystwa Matematycznego.

Zmarł 3 stycznia 1972 we Wrocławiu, został pochowany na cmentarzu Świętej Rodziny.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Dorobek naukowy i dydaktyczny[edytuj | edytuj kod]

Wprowadził pojęcie pochodnej Liego. Autor ponad 50 publikacji z zakresu geometrii różniczkowej oraz:

  • Pidek-Łopuszańska, H., Ślebodziński, W., Urbanik, K.: Matematyka dla chemików. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1958.
  • Ślebodziński, W.: Formes extérieures et leurs applications. Vol. I.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1954, seria: Monografie Matematyczne, Tom XXXI. Książka jest dostępna z serwisu Biblioteka Wirtualna Nauki.
  • Ślebodziński, W.: Formes extérieures et leurs applications. Vol. II. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1963..

Promotor rozpraw doktorskich Stefana Drobota, Abrahama Goetza, Tadeusza Huskowskiego, Witolda Rotera.

Przypisy

  1. Roman Duda: Początki matematyki w powojennym Wrocławiu. [dostęp 5 maja 2008].
  2. Edward Marczewski. Początki matematyki wrocławskiej. „Wiadomości Matematyczne”. XII, s. 65, 1969. 
  3. Roman Duda, Aleksander Weron. Wrocławska szkoła matematyczna. „Wiadomości Matematyczne”. XLII, s. 75, 2006. 
  4. Janusz Kowalski: Polish Mathematical Society (PTM). [dostęp 5 maja 2008].
  5. Tytuły doktora honoris causa nadane przez Politechnikę Wrocławską. portal.pwr.wroc.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  6. Doktorzy honoris causa Politechniki Poznańskiej. [dostęp 23 lutego 2011].