Władysław Bartkowiak
| Władysław Bartkowiak | |
 |
|
 sierżant pilot |
|
| Data i miejsce urodzenia | 13 czerwca 1900 Nochowo, Królestwo Prus, II Rzesza Niemiecka |
| Data i miejsce śmierci | 14 maja 1920 Krupki, II Rzeczpospolita |
| Przebieg służby | |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka |
| Odznaczenia | |
  |
|
Władysław Bartkowiak (ur. 13 czerwca 1900 w Nochowie, w pow. śremskim, zm. 14 maja 1920) – sierżant pilot Wojska Polskiego.
Syn Stanisława i Antoniny z Olejniczaków. Ukończył szkołę powszechną i średnią mechaniczną w Poznaniu. W wielu 17 lat wstąpił do niemieckiego lotnictwa. Przydzielony został do eskadry w Poznaniu, gdzie pracował w warsztacie mechanicznym. Pod koniec 1917 roku razem z eskadrą został wysłany na front wschodni. Po zakończeniu wojny wraca do Poznania i wkrótce wziął czynny udział w powstaniu wielkopolskim. Po zajęciu lotniska w Ławicy przydzielony do 3 Wielkopolskiej Eskadry Lotniczej i na własną prośbę został skierowany do szkoły pilotów. Był jednym z najzdolniejszych kadetów. Wkrótce stał się najlepszym pilotem szkoły, w uznaniu czego otrzymuje od gen. Dowbor-Muśnickiego złoty zegarek.
We wrześniu 1919 roku wraz z Eskadrą Władysław Bartkowiak udał się na front bolszewicki. Wraz z podporucznikiem Józefem Klicze brał udział w wielu lotach bojowych. Kilkakrotnie z powodu awarii samolotu zmuszony był do lądowania za liniami wroga. Jednak dzięki wręcz mistrzowskim zdolnościom mechanicznym sam naprawiał uszkodzony samolot i szczęśliwie wracał do bazy.
14 maja 1920 roku, pełniąc misję wywiadowczą nad frontem polsko-bolszewickim, stoczył długą walkę powietrzną z samolotem sowieckim pilotowanym przez A.D. Szyrynkina. Samolot Klicze i Bartkowiaka, który miał wówczas niespełna 20 lat, został zestrzelony pod Borysowem, grzebiąc załogę. Obaj polscy piloci zostali z honorami pochowani przez lotników bolszewickich.
Pośmiertnie za wybitne zasługi dla lotnictwa polskiego został odznaczony Virtuti Militari, Polową Odznaką Pilota i Obserwatora.
