Władysław Korsak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Władysław Korsak
WKorsak.jpg
Data i miejsce urodzenia 23 grudnia 1890
Sławuta, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1949
Nowy Jork, USA
Wojewoda stanisławowski
Okres urzędowania od 18 grudnia 1926
do 12 września 1927
Poprzednik Aleksander Des Loges
Następca Aleksander Morawski
Wojewoda kielecki
Okres urzędowania od 21 października 1927
do 28 lutego 1930
Poprzednik Ignacy Manteuffel
Następca Jerzy Paciorkowski

Władysław Korsak (ur. 23 grudnia 1890 w Sławucie na Wołyniu, zm. 30 grudnia 1949 w Nowym Jorku) – polski działacz państwowy, wojewoda stanisławowski i kielecki, wiceminister spraw wewnętrznych, wolnomularz[1].

Uczęszczał do gimnazjum realnego w Równem, następnie studiował w Kijowie, w Instytucie Leśnym i Instytucie Politechnicznym. W czasie studiów działał w polskich organizacjach młodzieżowych Kijowa ("Korporacja", Młodzież Postępowo-Niepodległościowa "Filarecja", Związek Walki Czynnej). W 1908 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej - Frakcji Rewolucyjnej. W 1913 został aresztowany i zesłany do Witebska. Od 1917 pracował w polskich instytucjach przy Ukraińskiej Centralnej Radzie w Kijowie, opowiadając się za współpracą z bolszewikami. Był radnym Kijowa.

Od 1918 pracował w polskiej administracji państwowej. Był starostą w Radzyminie, naczelnikiem wydziału samorządowego w Urzędzie Wojewódzkim Warszawskim, wicewojewodą warszawskim (1926). Po przewrocie majowym został wojewodą stanisławowskim (1926–1927), a następnie kieleckim (1927–1930). W lutym 1930 przeszedł na stanowisko dyrektora departamentu samorządowego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, a w grudniu t.r. został podsekretarzem stanu (wiceministrem) w tym resorcie, gdzie nadzorował sprawy samorządowe. Funkcję wiceministra pełnił do 1939.

Był prezesem Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej w Warszawie, członkiem zarządu Polskiego Banku Komunalnego, członkiem rady nadzorczej Banku Gospodarstwa Krajowego. Od 1939 na emigracji, w 1941 osiadł na stałe w USA, gdzie działał w środowisku uchodźców.

W 1936 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury za zasługi dla dobra literatury[2]. Odznaczony m.in. Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Był żonaty (żona Halina Gołębiowska).

Przypisy

  1. Ludwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Warszawa 1984, s. 232.
  2. Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 263.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]