Władysław Powierza

Władysław Paweł Powierza
generał brygady
Data i miejsce urodzenia	11 sierpnia 1891 Wilkowo
Data i miejsce śmierci	17 grudnia 1975 Penrhos
Przebieg służby
Lata służby	1914-1975
Siły zbrojne	Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Jednostki	81 pp, 85 pp, 62 pp, 23 DP
Stanowiska	dowódca batalionu piechoty zastępca dowódcy pułku piechoty dowódca pułku piechoty dowódca piechoty dywizyjnej dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia

Władysław Paweł Powierza (ur. 11 sierpnia 1891, w majątku Wilkowo pod Wysokiem Mazowieckiem, zm. 17 grudnia 1975, w Penrhos, Walia) - oficer piechoty armii rosyjskiej, generał brygady Wojska Polskiego.

Biografia

Studiował rolnictwo w Warszawie. Wcielony do armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej walczył na froncie niemieckim. W latach 1917-1918 służył w 3 Dywizji Strzelców Polskich w Rosji.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Początkowo w sztabie Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Od kwietnia do grudnia 1919 był słuchaczem I Kursu Wojennego Szkoły Sztabu Generalnego. W okresie grudzień 1919 - kwiecień 1920 służył w Sekcji "Wschód" Oddziału III Sztabu Generalnego WP, kwiecień - czerwiec 1920 oficer łącznikowy w Sztabie Naczelnego Wodza, czerwiec - sierpień 1920 szef sztabu 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, październik 1920 - marzec 1921 pełniący obowiązki szefa sztabu, a następnie szefa Oddziału IV i kwatermistrza I Korpusu Wojsk Litwy Środkowej.

W okresie marzec - maj 1921 szef sztabu 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Maj 1921 - październik 1922 szef sztabu 29 Dywizji Piechoty w Grodnie, a następnie dowódca batalionu 81 Pułku Piechoty w Grodnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 364. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1922-1923 był słuchaczem Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1923, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został szefem sztabu Obozu Warownego „Wilno”. Na tym stanowisku współpracował z gen. bryg. Hugonem Griebsch, ówczesnym komendantem obozu i jego zastępcą, płk Stefanem Pasławskim. 1 grudnia 1924 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 105. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

We wrześniu 1926 został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych i wyznaczony na stanowisko I oficera sztabu Inspektoratu Armii w Wilnie. W latach 1928-1930 zastępca dowódcy 85 Pułku Piechoty w Nowej Wilejce, 1930 - październik 1936 dowódca 62 Pułku Piechoty w Bydgoszczy. 10 grudnia 1931 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 12. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Październik 1936 - wrzesień 1939 dowódca piechoty dywizyjnej 23 Dywizji Piechoty w Katowicach, we wrześniu 1939 dowódca 23 Dywizji Piechoty. Walczył w składzie Grupy Operacyjnej "Śląsk".

Po kampanii wrześniowej w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w lipcu 1945, do 1947 II zastępca dowódcy 3 Dywizji Strzelców Karpackich w II Korpusie Polskim we Włoszech, potem w Wielkiej Brytanii.

Po demobilizacji osiadł w Walii, gdzie zmarł. Pracował nad dokumentowaniem udziału Polaków w II wojnie światowej. Pochowany w Pwllheli.

1 stycznia 1964 Naczelny Wódz, gen. broni Michał Tokarzewski-Karaszewicz awansował go stopnia generała brygady.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych – czterokrotnie
• Medal Niepodległości
• Złoty Krzyż Zasługi
• Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Zobacz też

• Garnizon Grodno

Bibliografia

• T. Kryska Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991.
• H. P Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001.