Władysław Siciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy Władysława Sicińskiego (1615 - 1672) - posła z Upity, który zerwał sejm w 1652. Zobacz też: zobacz inne osoby noszące nazwisko Siciński.
Władysław Siciński
Władysław Siciński
zmumifikowane zwłoki Władysława Sicińskiego, posła z Upity w kościele w Upicie, XIX w.
Prawdzic
Prawdzic
Data urodzenia 1615
Data śmierci 1672
kościół w Upicie z 1878[1], gdzie spoczął Władysław Siciński

Władysław Wiktoryn Siciński (ur. 1615, zm. 1672, lit. Vladislovas Viktorinas Sicinskis, w gwarze Čičinskas) – polski szlachcic, uważany za tego, który pierwszy zerwał sejm wykorzystując liberum veto 9 marca 1652; poseł Siciński nie pozwolił na kontynuowanie obrad ponad czas przewidzianych obrad sejmu, mówiąc "ja nie pozwalam na prolongatę!". Zaraz po tym opuścił salę. Istnieje teoria, że zrobił to na polecenie magnata litewskiego, hetmana Janusza Radziwiłła[2]. Według innego poglądu zrobił to z własnego rozpędu, urażony o dekret królewski w sprawie ekonomii szawelskiej.

Władysław Siciński był podsędkiem upickim, stolnikiem, posłem upickim ziemi trockiej.

Władysław Siciński, który nie zgodził się na przedłużenie obrad sejmu do poniedziałku 11 marca 1652 r. natychmiast po wygłoszeniu sprzeciwu wyszedł z sali. Skonsternowani posłowie uznali, że w takiej sytuacji dalsze obrady są niemożliwe. Postanowiono jednak przedłużyć sesję na poniedziałek pod warunkiem, że poseł Siciński powróci do izby i protest swój cofnie. W poniedziałek 11 marca marszałek dwukrotnie wezwał powiat upicki, jednak Władysława Sicińskiego w sali sejmowej nie było. Gdy marszałek ogłaszał senatorom i królowi rozwiązanie sejmu, wojewoda brzesko-kujawski Jakub Szczawiński miał krzyknąć: "Bodajby przepadł!", na co cała izba senacka odpowiedziała chórem: "Amen"[3][4].

Wokół tej postaci narosło wiele legend, między innymi ta, iż zginął od pioruna. Jeżeli ta anatema miałaby skutkować zesłaniem pioruna - to okazał się on niezbyt celny. Piorun położył bowiem (w Wilnie) trupem rodziców i rodzeństwo Sicińskiego, jemu samemu nic się złego nie stało. Według Aleksandra Brücknera w Upicie pokazywano do końca XIX w. zmumifikowane zwłoki Sicińskiego, którego z powodu jego postępku nie chciała przyjąć ziemia, złożone w białej koszuli w szafie w zakrystii kościelnej[5][4]. Istnieje przekaz, że gubernator wileński gen. Murawiow kazał pochować zwłoki Władysława Sicińskiego pod progiem kościoła w Upicie[1]. Według innej wersji pochówku dokonali miejscowi obywatele[6].

Jako poseł na sejm 1659 roku był deputatem na Trybunał Skarbowy Wielkiego Księstwa Litewskiego[7].

Siciński był też przedmiotem wielu utworów literackich, m.in. pisali o nim:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Władysława Sicińskiego

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Tomasz Krzywicki: LITWA: przewodnik. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2005, s. 174. ISBN 83-89188-40-6. [dostęp 12-08-2010].
  2. Zerwanie sejmu przez Władysława Sicińskiego (wywiad z prof. Janem Dzięgielewskim) (pol.). Muzeum Historii Polski. [dostęp 2010-08-19].
  3. Upicki poseł hasło w Encyklopedii Staropolskiej Zygmunta Glogera
  4. 4,0 4,1 Władysław Maleszewski: Trup upickiego posła (pol.). Tygodnik Ilustrowany, 7-01-1860, nr 15 s. 118-121.
  5. Aleksander Brückner: Encyklopedia Staropolska, t. I, Warszawa 1937, reprint PWN, Warszawa 1990, ISBN 83-01-09328-5, s. 771.
  6. Upita w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XII (Szlurpkiszki – Warłynka) z 1892 r.
  7. Volumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 312.
  8. autor za hasłem Upicki poseł w Encyklopedii Zygmunta Glogera, w Tygodniku Ilustrowanym nr 15 z 7-01-1860 nie podano autora artykułu