Władysław Skoczylas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Władysław Skoczylas
Władysław Skoczylas.jpg
Władysław Skoczylas
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1883
Wieliczka
Data i miejsce śmierci 8 kwietnia 1934
Warszawa
Dziedzina sztuki grafika (drzeworyt), malarstwo, rzeźba
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Pochód zbójników, drzeworyt, 1916
Grób Skoczylasa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Władysław Skoczylas (ur. 4 kwietnia 1883 w Wieliczce, zm. 8 kwietnia 1934 w Warszawie) – polski malarz, grafik, rzeźbiarz i pedagog, uważany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Teodora Axentowicza i Leona Wyczółkowskiego, rzeźbę w pracowni Konstantego Laszczki. W latach 1910-1913 pobierał naukę rzeźby (u A. Bourdelle`a) i grafiki - w Paryżu oraz drzeworytu - w pracowni Bertholda w Akademie für Graphische Künste und Buchgewerbe w Lipsku (1913). W 1908 roku objął posadę nauczyciela rysunków w Zakopiańskiej Szkole Przemysłu Drzewnego. W 1914 roku otrzymał nagrodę w dziale drzeworytu na II Konkursie im. Henryka Grohmana.W 1918 został docentem grafiki i rysunku na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1922 objął katedrę grafiki w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. W 1928 roku, na olimpijskim konkursie sztuki i literatury w Amsterdamie, uzyskał brązowy medal za cykl akwarel: Łucznik II (stojący), Łucznik II {klęczący), Jeleń świętego Huberta i Diana. Współzałożyciel ugrupowań: Stowarzyszenie Artystów Polskich "Rytm" (1922), Stowarzyszenie Artystów Grafików "Ryt" (1925) oraz Instytut Propagandy Sztuki. W okresie międzywojennym jego prace publikowała między innymi wydawana w Poznaniu Tęcza.

Najbardziej charakterystycznym elementem jego stylu jest tzw. "grzebyk" Skoczylasa - zazębianie się czarnych i białych - który rytmizuje kompozycje. Jeden z największych zbiorów prac tego artysty znajduje się w Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka. Zgromadzonych jest tu ponad 400 drzeworytów, akwareli, rysunków i dokumentów związanych z osobą Władysława Skoczylasa.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1929)[1].

Władysław Skoczylas został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, w Alei Zasłużonych; autorami nagrobka są Oskar Hansen oraz Elżbieta i Emil Cieślarowie[2].

Niektóre dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Profil górala, 1911, suchoryt - I nagroda na 1. Konkursie Graficznym im. Henryka Grohmana w Zakopanem
  • Kościół dominikanów we Lwowie, 1912, akwaforta
  • Dworzyszcze, 1916
  • Pochód zbójników, 1916, drzeworyt
  • Teka zbójnicka, 1920, zbiór drzeworytów
    • Głowa starego górala
    • Pochód zbójników
    • Janosik, 14 x 22 cm
  • Teka podhalańska, 1921, zbiór drzeworytów
    • Walka ze smokiem
    • Zaloty, 18,5 x 26,5 cm
    • Sztuka
Tablica upamiętniająca Władysława Skoczylasa na elewacji budynku Wydziału Rzeźby ASP przy ul. Wybrzeże Kosciuszkowskie 37 w Warszawie

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Władysław Skoczylas jest patronem ulic w Bochni, Częstochowie, Wrocławiu oraz od 1957 roku Warszawie[3]. Na frontowej ścianie budynku przy ul. Wybrzeże Kościuszkowskie 37, gdzie artysta miał swoją pracownię umieszczona jest pamiątkowa tablica.

Przypisy

  1. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu sztuki” M.P. z 1929 r. Nr 278, poz. 644
  2. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  3. ulica Skoczylasa Władysława. [dostęp 2013-03-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Woźnicki, Władysław Skoczylas, Warszawa 1925.
  • T. Cieślewski syn, Władysław Skoczylas, inicjator i twórca współczesnego drzeworytu w Polsce, Warszawa 1934.
  • M. Grońska, Władysław Skoczylas, Warszawa 1966.
  • Eadem, Władysław Skoczylas - inicjator nowoczesnego drzeworytu w Polsce, [w:] idem, Nowoczesny drzeworyt polski, Ossolineum 1971, s. 88-106.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]