Władysław Skoczylas
| Władysław Skoczylas | |
 Władysław Skoczylas |
|
| Data i miejsce urodzenia | 4 kwietnia 1883, Wieliczka |
| Data i miejsce śmierci | 8 kwietnia 1934, Warszawa |
| Dziedzina sztuki | grafika (drzeworyt), malarstwo, rzeźba |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
Władysław Skoczylas (ur. 4 kwietnia 1883 w Wieliczce, zm. 8 kwietnia 1934 w Warszawie) – polski malarz, grafik, rzeźbiarz i pedagog, uważany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Studiował malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Teodora Axentowicza i Leona Wyczółkowskiego, rzeźbę w pracowni Konstantego Laszczki. W latach 1910-1913 pobierał naukę rzeźby (u A. Bourdelle`a) i grafiki - w Paryżu oraz drzeworytu - w pracowni Bertholda w Akademie für Graphische Künste und Buchgewerbe w Lipsku (1913). W 1908 roku objął posadę nauczyciela rysunków w Zakopiańskiej Szkole Przemysłu Drzewnego. W 1914 roku otrzymał nagrodę w dziale drzeworytu na II Konkursie im. Henryka Grohmana.W 1918 został docentem grafiki i rysunku na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1922 objął katedrę grafiki w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. W 1928 roku, na olimpijskim konkursie sztuki i literatury w Amsterdamie, uzyskał brązowy medal za cykl akwarel: Łucznik II (stojący), Łucznik II {klęczący), Jeleń świętego Huberta i Diana. Współzałożyciel ugrupowań: Stowarzyszenie Artystów Polskich "Rytm" (1922), Stowarzyszenie Artystów Grafików "Ryt" (1925) oraz Instytut Propagandy Sztuki.
Najbardziej charakterystycznym elementem jego stylu jest tzw. "grzebyk" Skoczylasa - zazębianie się czarnych i białych - który rytmizuje kompozycje.
Władysław Skoczylas spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie w Alei Zasłużonych. Autorami pomnika są Oskar Hansen oraz Elżbieta i Emil Cieślarowie[1].
Niektóre dzieła [edytuj]
- Profil górala, 1911, suchoryt - I nagroda na 1. Konkursie Graficznym im. Henryka Grohmana w Zakopanem
- Kościół dominikanów we Lwowie, 1912, akwaforta
- Dworzyszcze, 1916
- Pochód zbójników, 1916, drzeworyt
- Teka zbójnicka, 1920, zbiór drzeworytów
- Głowa starego górala
- Pochód zbójników
- Janosik, 14 x 22 cm
- Teka podhalańska, 1921, zbiór drzeworytów
- Walka ze smokiem
- Zaloty, 18,5 x 26,5 cm
- Sztuka
Upamiętnienie [edytuj]
Władysław Skoczylas jest patronem jednej z ulic w Bochni, Wrocławiu oraz od 1957 roku Warszawie[2]. Na frontowej ścianie budynku przy ul. Wybrzeże Kościuszkowskie 37, gdzie artysta miał swoją pracownię umieszczona jest pamiątkowa tablica.
Przypisy
- ↑ Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
- ↑ ulica Skoczylasa Władysława. [dostęp 2013-03-25].
Bibliografia [edytuj]
- S. Woźnicki, Władysław Skoczylas, Warszawa 1925.
- T. Cieślewski syn, Władysław Skoczylas, inicjator i twórca współczesnego drzeworytu w Polsce, Warszawa 1934.
- M. Grońska, Władysław Skoczylas, Warszawa 1966.
- Eadem, Władysław Skoczylas - inicjator nowoczesnego drzeworytu w Polsce, [w:] idem, Nowoczesny drzeworyt polski, Ossolineum 1971, s. 88-106.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Galeria prac Władysława Skoczylasa
- Stanisław Woźnicki. KRESKOWY RYTM DUSZY POLSKIEJ Drzeworyty Władysława Skoczylasa. „Zwoje”, czerwiec 1998. ISSN 1496-6115 (pol.). [dostęp 2013-03-25].
- Irena Kossowska: Władysław Skoczylas. [dostęp 2013-03-25].
