Władysław Wawrzyniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Władysław Wawrzyniak (ur. 15 maja 1890 w Antoninie - zm. 1940 w Katyniu) – polski dowódca wojskowy, major.

Ukończył Królewskie Gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie był prezesem Towarzystwa Tomasza Zana, maturę zdał w 1911 oraz studia prawnicze na uniwersytetach w Monachium i we Wrocławiu.

Był aktywnym uczestnikiem wydarzeń Republiki Ostrowskiej, powierzono mu dowództwo nad utworzonym wówczas I Pułkiem Piechoty Polskiej. Został on rozwiązany pod naciskiem władz niemieckich i poznańskich. Miesiąc później, w styczniu 1919 roku, objął dowództwo Batalionu Pogranicznego ze Szczypiorna i na jego czele ponownie zajął Ostrów. W powstaniu wielkopolskim był dowódcą Okręgu Wojsk VII Frontu Południowego. Współdowodził także 12 Pułkiem Strzelców Wielkopolskich. Dosłużył stopnia majora.

W czasie II wojny światowej uwięziony przez NKWD, osadzony w Kozielsku, zamordowany w Katyniu.

Opracował Zarys historii powstania w południowej części Księstwa Poznańskiego („Wolność” nr 4, 5, 7/1922 Poznań, „Gazeta Ostrowska” nr 1/1994 1 s. 11–13).

Odznaczenia i wyróżnienia