Własność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Własność – najszersze, podstawowe prawo rzeczowe, pozwalające właścicielowi korzystać z rzeczy i rozporządzać nią z wyłączeniem innych osób (w jego ramach właściciel korzysta z maksimum uprawnień względem rzeczy). Oznaką korzystania z rzeczy są uprawnienia do posiadania, używania, pobierania pożytków i innych dochodów z rzeczy (pożytki rzeczy – naturalne, np. płody, jabłka z sadu i cywilne, np. czynsz z tytułu dzierżawy lub najmu, odsetki od pożyczki albo leasingu itp.) oraz dysponowania faktycznego rzeczą (przetwarzanie rzeczy, zużycie, a nawet zniszczenie). Z kolei przez rozporządzanie rozumie się uprawnienia do wyzbycia się własności (np. przeniesienie, zrzeczenie, czy rozrządzenie na wypadek śmierci) i do obciążenia rzeczy poprzez ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego, np. zastaw, hipoteka lub poprzez dokonanie czynności – zobowiązań dotyczących rzeczy o skutkach obligacyjnych tj. oddanie w dzierżawę, najem, pożyczkę, leasing. Uprawnienia te nie stanowią granic prawa własności, które zakreśla obowiązujące ustawodawstwo.

Właściciel nie może ani korzystać z rzeczy, ani też nią rozporządzać w sposób sprzeczny z przepisami ustaw i z zasadami współżycia społecznego. Właścicielem może być każda osoba (fizyczna lub prawna), z pewnymi wyjątkami, np. właścicielem nieruchomości nie może być cudzoziemiec bez stosownego zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych.

Współwłasność polega na tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Ochrona własności oparta jest na systemie roszczeń (windykacyjne lub negatoryjne), jakie przysługują właścicielowi w razie naruszenia jego prawa.

Własność jest funkcją rozwoju stosunków społecznych, politycznych i ekonomicznych. Na temat początków własności rzymskiej istnieje wiele hipotez. Powszechnie przyjmuje się, iż wcześniej wykształciło się prawo jednostki na rzeczach ruchomych, a dopiero później na nieruchomościach.

Definicje własności[edytuj | edytuj kod]

Negatywna definicja własności[edytuj | edytuj kod]

Wskazywała, że właściciel mógł czynić ze swoją własnością wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa.

  • Występowanie: Kodeks Napoleona, Bürgerliches Gesetzbuch, Zivilgesetzbuch.
  • W polskim Kodeksie cywilnym z 1964 roku można wyróżnić negatywną stronę prawa własności, czyli możność wyłączenia przez właściciela ingerencji innych osób w sferę jego prawa, z pewnymi jednak ograniczeniami.

Pozytywna definicja własności[edytuj | edytuj kod]

Ustawodawca w regulacjach prawnych wyliczał uprawnienia właściciela pełnego.

  • Pozytywna strona własności wyrażana rzymską triadą uprawnień: ius possidendi (prawo posiadania), ius utendi, fruendi, abutendi (prawo korzystania i pobierania pożytków, zużycia rzeczy) i ius disponendi (prawo rozporządzania).
  • Występowanie: Landrecht pruski z 1794 roku, Kodeks cywilny zachodniogalicyjski z 1797 roku, Allgemeines bürgerliches Gesetzbuch, tom X Zwodu Praw Cesarstwa Rosyjskiego z 1835 roku.
  • W polskim Kodeksie cywilnym z 1964 roku można wyróżnić pozytywną stronę prawa własności, czyli uprawnienia – atrybuty składające się na prawo własności jako prawo podmiotowe.

Własność w prawie polskim[edytuj | edytuj kod]

Regulacja prawna[edytuj | edytuj kod]

Prawo własności zostało uregulowane w kodeksie cywilnym:

  • art. 140 do 154 – treść i wykonywanie własności;
  • art. 155 do 194 – nabycie i utrata własności;
  • art. 195 do 221 – współwłasność;
  • art. 222 do 231 – ochrona własności;
  • art. 9021 do 9022 – przekazanie nieruchomości.

Nabycie i utrata własności – charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

  • Różne sposoby nabycia własności są nie tylko określone w prawie cywilnym ale także administracyjnym, publicznym i karnym.

Podstawowe sposoby nabycia własności w prawie rzeczowym to:

  1. przeniesienie własności na podstawie umowy
  2. zasiedzenie
  3. przemilczenie
  4. zrzeczenie
  5. nabycie w drodze egzekucji sądowej
  • Wśród sposobów właściwych prawu konstytucyjnemu i administracyjnemu wymienić należy:
  1. nacjonalizację
  2. wywłaszczenie
  1. przepadek narzędzi, które służyły lub miały posłużyć do popełnienia przestępstwa
  2. przepadek rzeczy skradzionych
  • Nabycie dzieli się na:
  1. nabycie pierwotne – nabywca nie otrzymuje prawa poprzednika, jego prawo jest zupełnie nowe (wyjątek, kiedy gmina nabywa własność nieruchomości, której właściciel się zrzekł, gmina ponosi odpowiedzialność z nieruchomości za jej obciążenia)
  2. nabycie pochodne – prawo zostaje takie samo zmienia się jedynie podmiot (nabywca nie może nabyć więcej praw niż posiada zbywający)

Sposoby nabycia własności[edytuj | edytuj kod]

  • Pierwotne sposoby nabycia własności:
  1. zawłaszczenie (własność rzeczy ruchomej niczyjej nabywa się przez jej objęcie w posiadanie samoistne – art. 181 kc.)
  2. zasiedzenie (nabycie własności wskutek upływu czasu)
  3. przemilczenie (nabycie wskutek braku zgłoszenia się właściciela)
  4. odłączenie pożytków naturalnych od rzeczy przez uprawnionego do ich pobierania
  5. przetworzenie, pomieszanie, połączenie rzeczy ruchomych
  6. nacjonalizacja
  7. w drodze egzekucji sądowej
  • Pochodne sposoby nabycia własności:
  1. przez dziedziczenie
  2. w drodze nadania przez władzę
  3. przez umowę przenoszącą własność

Przeniesienie własności[edytuj | edytuj kod]

Przeniesienie przez umowy zobowiązujące do przeniesienia własności:

  • Do przeniesienia własności rzeczy oznaczonej co do tożsamości wystarczy sama umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy (np. umowa sprzedaży, zamiany czy darowizny).
  • Do przeniesienia własności rzeczy oznaczonej tylko co do gatunku lub rzeczy przyszłej potrzebne jest oprócz umowy zobowiązującej do przeniesienia własności rzeczy także przeniesienie posiadania rzeczy.
  • Do przeniesienia własności nieruchomości bezwzględnie konieczne jest zawarcie umowy w formie aktu notarialnego. Dotyczy to zarówno umowy zobowiązującej do przeniesienia własności jak i przenoszącej własność.
  • Do przeniesienia własności rzeczy ruchomych lub praw przepisy szczególne mogą wymagać zawarcia umowy w formie szczególnej.

Ograniczenia prawa własności[edytuj | edytuj kod]

Ochrona prawa własności[edytuj | edytuj kod]

Środki ochrony własności to tzw. środki ochrony petytoryjnej: roszczenie windykacyjne oraz roszczenie negatoryjne. Oba roszczenia są wskazane w art. 222 kodeksu cywilnego. Dodatkowo właściciel może bronić się środkami ochrony posesoryjnej – chroniącymi posiadanie.

Utrata prawa własności[edytuj | edytuj kod]

Utrata prawa własności może nastąpić w wyniku:

  • celowego porzucenie rzeczy przez właściciela – dotyczy tylko rzeczy ruchomych;
  • zawarcia przez właściciela umowy o przekazaniu nieruchomości na rzecz Gminy (w której granicach znajduje się nieruchomość) lub Skarbu Państwa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Własność w średniowiecznej Polsce[edytuj | edytuj kod]

  • Określano ją jako dziedzictwo, dzierżenie wieczyste. Prawo średniowieczne nie tworzyło ścisłego wielkiego przedziału pomiędzy prawem własności a prawem na rzeczy cudzej. Własność zawierała prawo posiadania, użytkowania i – w dopuszczalnych przez prawo granicach – rozporządzania rzeczą i ustanawiania dziedzica. Typową dla średniowiecza była własność podzielona.
  • Sposoby nabywania własności: zawłaszczenie rzeczy niczyjej lub porzuconej, zasiedzenie, zdobycz wojenna, prawo nadbrzeżne, z tytułu polowania i rybołówstwa.

Własność w Rzeczypospolitej szlacheckiej[edytuj | edytuj kod]

  • Szlachecka własność ziemska była z reguły własnością alodialną (dziedziczoną, nie lenną).
  • W XVII wieku w niektórych latyfundiach oddziaływała własność warunkowa: szlachta zależna dzierżyła ziemie na prawie lennym i podległa – również pod względem sądowym – swoim panom.
  • O przeniesieniu tytułu własności przy jej nabyciu decydowało dokonanie wpisu (inskrypcji) do ksiąg sądowych.
  • W XVI wieku w prawie ziemskim ograniczenia prawa własności z tytułu bliższości uległy osłabieniu: zgłoszenie zamiaru pierwokupu skrócono do 6 tygodni. Z kolei w prawie wiejskim prawo bliższości miało szerszy zakres.

Własność na ziemiach polskich w XIX wieku[edytuj | edytuj kod]

  • Kodeks Napoleona stwierdził, że właściciel nie może ze swego prawa czynić użytku zabronionego przez ustawy lub rozporządzania.
  • Austriacki kodeks cywilny (ABGB) uregulował zasady własności burżuazyjnej. W określonych warunkach zachowano niektóre formy feudalnej własności ziemi.
  • Niemiecki kodeks cywilny (BGB) stał na zasadzie pełnej własności prywatnej. Akcentował, że prawa właściciela nie są nieograniczone, ale najpełniejsze. Drobna i średnia własność zostały ograniczone licznymi przepisami administracyjnymi.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o własności
Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.