Włodzimierz (Bogojawleński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Włodzimierz
święty nowomęczennik
Vladimir Metropolitan of Moscow.gif
Data urodzenia 1 stycznia 1848
Mała Morszewka
Data śmierci 25 stycznia 1918
Kijów
Kościół/
wyznanie
Rosyjski Kościół Prawosławny
Data kanonizacji 4 kwietnia 1992
przez Rosyjski Kościół Prawosławny
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 czerwca 1888
Miejscowość Petersburg
Miejsce Ławra Aleksandra Newskiego
Konsekrator Izydor (Nikolski)

Włodzimierz, imię świeckie Wasilij Nikiforowicz Bogojawlenskij (ur. 1 stycznia 1848 w Małej Morszewce, zm. 25 stycznia 1918 w Kijowie) – prawosławny metropolita kijowski i halicki, pierwszy nowomęczennik rosyjski.

Młodość i wczesna działalność[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie kapłana prawosławnego. Ukończył seminarium duchowne w Tambowie, następnie uzyskał tytuł kandydata teologii w Kijowskiej Akademii Teologicznej. W 1915 uzyskał doktorat z teologii.

Od 1874 był wykładowcą homiletyki, liturgiki i teologii pasterskiej w seminarium w Tambowie, w roku następnym zaczął prowadzić również zajęcia dotyczące Pisma Świętego i języka niemieckiego. Równolegle pracował jako nauczyciel geografii w gimnazjum dla dziewcząt.

31 stycznia 1882 przyjął święcenia kapłańskie, pracował w cerkwi św. Trójcy w Tambowie. Był żonaty i miał jedno dziecko, które zmarło w dzieciństwie. Pracował jako proboszcz parafii w Kozłowie. Po tym, gdy zmarła również jego żona, złożył w 1886 śluby zakonne. W tym samym roku został archimandrytą i przełożonym monasteru św. Trójcy w Tambowie, a następnie monasteru św. Antoniego w Nowogrodzie.

Biskup i metropolita[edytuj | edytuj kod]

13 czerwca 1888 został biskupem pomocniczym eparchii nowogrodzkiej, a w trzy lata później – biskupem Samary. W swojej eparchii zakładał bractwa cerkiewne i szkoły religijne, zaangażował się w pomoc ofiarom epidemii cholery i głodu na Powołżu w latach 90. XIX wieku. Jego działalność zwróciła na niego uwagę prokuratora Świętego Synodu Konstantina Pobiedonoscewa, za sprawą którego Włodzimierz został w październiku 1892 egzarchą Gruzji. Również na jej terenie prowadził aktywną działalność dobroczynną.

21 lutego 1898 został honorowym archimandrytą Ławry Troicko-Siergijewskiej i metropolitą moskiewskim i kołomieńskim. Rozwinął działalność edukacyjną wśród robotników, czynnie angażując się w polemikę z ideami marksizmu. Był zdecydowanym przeciwnikiem rewolucji 1905. Tworzył również organizacje zajmujące się walką z alkoholizmem oraz wspierał działalność Elżbiety Fiodorowny i jej klasztoru. Był honorowym członkiem Galicyjsko-Russkiego Towarzystwa Dobroczynnego[1].

W 1912 został metropolitą petersburskim i ładoskim oraz archimandrytą Ławry św. Aleksandra Newskiego, które to godności stracił na skutek sporu z carem o rolę Rasputina w państwie i w Rosyjskim Kościele Prawosławnym. W październiku 1915 został metropolitą kijowskim i halickim. W 1917, mimo swoich monarchistycznych poglądów, warunkowo poparł Rząd Tymczasowy.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Został zamordowany 25 stycznia 1918 po zdobyciu Kijowa przez bolszewików, po ustąpieniu z niego wojsk wiernych Centralnej Radzie Ukraińskiej. Oficjalnym powodem jego zatrzymania była pogłoska o tym, jakoby metropolita ukrywał w swoim mieszkaniu na terenie Ławry Peczerskiej część pieniędzy należących do metropolii kijowskiej i odmawiał ich prawidłowego wykorzystania.

Metropolita Włodzimierz został zatrzymany przez pięciu żołnierzy i bez sądu rozstrzelany pod ścianą ławry. Zabójcy hierarchy działali samodzielnie, będąc pod wpływem alkoholu[2]. Ciało zamordowanego zostało porzucone w miejscu egzekucji i odnalezione dopiero następnego dnia. Jego pogrzeb odbył się 29 stycznia 1918 po wystawieniu ciała w cerkwi św. Michała Archanioła w kompleksie ławry. 4 kwietnia 1992 został kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny jako pierwszy rosyjski nowomęczennik – ofiara prześladowań komunistycznych. Na miejscu jego śmierci znajduje się dziś pamiątkowy krzyż. Relikwie świętego znajdują się w cerkwi Zwiastowania w kompleksie Dalekich Pieczar Ławry Pieczerskiej[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Serafin (Protopopow)
Biskup samarski 1891 - 1892 Następca
Guriasz (Burtasowski)
Poprzednik
Palladiusz (Rajew-Pisariew)
Egzarcha Gruzji 1892 - 1898 Następca
Flawian (Horodecki)
Poprzednik
Sergiusz (Lapidiewski)
Metropolita moskiewski 1898 - 1912 Następca
Makary (Niewski)
Poprzednik
Antoni (Wadkowski)
Metropolita petersburski i ładoski 1912 - 1915 Następca
Pitirim (Oknow)
Poprzednik
Flawian (Horodecki)
Metropolita kijowski i halicki 1915 - 1918 Następca
Antoni (Chrapowicki)