Włodzimierz Kotoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Włodzimierz Kotoński

Włodzimierz Kotoński (ur. 23 sierpnia 1925 w Warszawie) – polski kompozytor, pierwszy twórca muzyki elektronicznej w Polsce, profesor kompozycji muzycznej.

Studiował kompozycję w PWSM w Warszawie u Piotra Rytla, ukończył ją w 1951. Prywatnie studiował też u Tadeusza Szeligowskiego. Kształcił się również w grze fortepianowej u Marii Klimont-Jacynowej.

W latach 50. interesował się folklorem podhalańskim, czego wyrazem były orkiestrowe Tańce góralskie oraz opublikowane prace teoretyczne. W latach 1957-1961 brał udział w Międzynarodowych Kursach Wakacyjnych Nowej Muzyki w Darmstadcie. Jako kompozytor stale współpracuje ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia, działał także w studiach muzyki elektronicznej w Kolonii, Sztokholmie, Freiburgu, Paryżu i Bourges. Od 1967 wykłada w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina) w Warszawie, gdzie prowadzi też uczelniane Studio Muzyki Elektronicznej; w 1972 otrzymał tytuł docenta, od 1983 profesor nadzwyczajny, od 1990 profesor zwyczajny. 1972-1973 był dziekanem wydziału kompozycji, dyrygentury i teorii muzyki. Prowadzi wykłady z kompozycji oraz z zakresu muzyki elektronicznej i komputerowej.

W latach 1970-1971 przebywał na stypendium Berliner Kunstlerprogramm w Berlinie Zachodnim, prowadził także klasę kompozycji i wykłady z muzyki na taśmę w Królewskiej Akademii Muzycznej w Sztokholmie (1971), w Stanowym Uniwersytecie w Buffalo (1978) oraz w Rubin Acad. of Music w Jerozolimie (1989). W latach 1974-76 pełnił kolejno funkcje naczelnego redaktora muzycznego Polskiego Radia oraz naczelnego dyrektora muzycznego Polskiego Radia i Telewizji. W latach 1980-1983 był wiceprezesem, a 1983-1989 prezesem Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (polskiej sekcji SIMC). Od 2008 r. przewodniczący jury Nagrody Mediów Publicznych w dziedzinie współczesnej muzyki poważnej OPUS.

Do jego uczniów należą m.in. Stanisław Krupowicz, Paweł Szymański, Krzysztof Knittel, Jacek Grudzień, Hanna Kulenty, Paweł Mykietyn.

Jest laureatem Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (1973), Związku Kompozytorów Polskich (1976) oraz Nagrody Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji (1979).

Był badaczem instrumentów perkusyjnych, czego owocem jest jego leksykon:

  • Włodzimierz Kotoński: LEKSYKON WSPÓŁCZESNEJ PERKUSJI. Kraków: PWM, 1999, s. 176. ISBN 83-224-0490-5.

(wcześniej, w 1963 r. powstała książka "Instrumenty perkusyjne we współczesnej orkiestrze" zrewidowana w 1981 r.)

Autor pierwszej polskiej publikacji dotyczącej muzyki elektronicznej

  • Włodzimierz Kotoński: MUZYKA ELEKTRONICZNA. Kraków: PWM, s. 508.
  • II wyd. 2002 ISBN 83-224-0810-2

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Poemat na orkiestrę (1949)
  • Tańce góralskie na orkiestrę (1950)
  • Quartettino na 4 rogi (1950)
  • Preludium i passacaglia na orkiestrę (1953)
  • Sześć miniatur na klarnet i fortepian (1957)
  • Muzyka kameralna na 21 instrumentów i perkusję (1958)
  • Musique en relief, cykl 5 miniatur na 6 grup orkiestrowych (1959)
  • Etiuda na jedno uderzenie w talerz, muzyka konkretna (1959)
  • Trio na flet, gitarę i perkusję (1960)
  • Concerto per quattro (wersja I) na harfę, klawesyn, gitarę, fortepian i orkiestrę kameralną (1960)
  • Canto per complesso da camera (1961)
  • Selection I dla 4 wykonawców jazzowych (1962)
  • Pezzo per flauto e pianoforte (1962)
  • Musica per fiati e timpani (1963)
  • Mikrostruktury na taśmę (1963)
  • Monochromia na obój solo (1964)
  • Kwintet na instrumenty dęte (1964)
  • Concerto per quattro (wersja II) na harfę, klawesyn, gitarę, fortepian i orkiestrę kameralną (1965)
  • A battere na gitarę, altówkę, wiolonczelę, klawesyn i perkusję (1966)
  • Pour quatre na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1968)
  • Muzyka na 16 talerzy i smyczki (1969)
  • Aela czyli gra struktur aleatorycznych na jednym dźwięku harmonicznym, muzyka elektroniczna (1970)
  • Multiplay, teatr instrumentalny na sześć instrumentów dętych blaszanych (1971)
  • Concerto per oboe na obój (także obój miłosny), 6 instrumentów dętych i orkiestrę (1972)
  • Promenada I, teatr instrumentalny na 4 wykonawców (1973)
  • Promenada II, teatr instrumentalny na 3 syntezatory, klarnet, puzon i wiolonczelę (1973)
  • Harfa Eola na sopran i 4 instrumentalistów (1973)
  • Musical games na kwintet dęty (teatr instrumentalny) (1973)
  • Róża wiatrów na orkiestrę (1976)
  • Muzyka wiosenna na flet, obój, skrzypce i syntezator (ew. taśmę) (1978)
  • Pełnia lata na klarnet, fortepian, wiolonczelę i dźwięki elektroniczne (1979)
  • Bora na orkiestrę (1979)
  • Sirocco na orkiestrę (1980)
  • Pieśń jesienna na klawesyn i taśmę (1981)
  • Zatarty ślad - epitafium dla K.S. na taśmę (1982)
  • Terra incognita na orkiestrę (1984)
  • Sceny liryczne na 9 instrumentów (1986)
  • Tlaloc na klawesyn i perkusję (1986)
  • Ptaki, 8 krótkich utworów na klarnet, wiolonczelę i fortepian (1988)
  • Cadenze e arie na gitarę solo (1988)
  • Antiphonae na taśmę (1989)
  • Bucolica (Morton Feldman in memoriam) na flet solo (1989)
  • Trzy etiudy rytmiczne na fortepian (1990)
  • La gioia na orkiestrę smyczkową lub 9 instrumentów smyczkowych (1991)
  • Tierra caliente na taśmę (1992)
  • Motu proprio na fagot i fortepian (1992)
  • Sonant na kwartet puzonowy (1992)
  • 7 haiku na głos żeński i 5 instrumentów (1993)
  • Koncert na gitarę elektryczną i zespół instrumentalny (1993)
  • Podróż zimowa na flet, obój, klarnet, klawesyn, skrzypce, wiolonczelę i taśmę (1995)
  • Symfonia nr 1 (1995)
  • Mijkayo na zespół instrumentów japońskich (1996)
  • Speculum vitae na taśmę i orkiestrę (1996)
  • Koncert na skrzypce i orkiestrę (1996)
  • Trzy pieśni niemieckie do słów Josepha von Eichendorffa i Dursa Grünbeina na baryton i gitarę (1997)
  • Trzy pieśni do słów Dursa Grünbeina na baryton i gitarę (1997)
  • Northern lights (Aurora Borealis) na klawesyn amplifikowany i taśmę (1998)
  • Sekstet na kwintet dęty i fortepian (1998)
  • Zmienne struktury na klarnet, puzon, fortepian i wiolonczelę (2000)
  • Symfonia nr 2 (2001)
  • Kwartet smyczkowy nr 1 (2002)
  • Wilanowskie pejzaże na kwartet smyczkowy i flet (2002)
  • Concerto per clarinetto e orchestra (2002-2003)
  • Madrygały polskie na sopran i zespół instrumentów dawnych do wierszy staropolskich poetów (2004)
  • Symfonia nr 3 „Góry” na chór i orkiestrę (2005-2006)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwik Erhardt: Żeglarz spod znaku róży wiatrów, Studio nr 3/1994, Prószyński i S-ka, ISSN 1230-0799
  • Krzysztof Baculewski: Kotoński Włodzimierz. W: Elżbieta Dziębowska: Encyklopedia muzyczna PWM. T. 5: klł część biograficzna. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1997, s. 174-178. ISBN 978-83-224-3303-4. OCLC 164821167. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]