Włodzimierz Lubański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Lubański
Włodzimierz Lubański.jpg
Imię i nazwisko Włodzimierz Leonard Lubański
Data i miejsce
urodzenia
28 lutego 1947
Gliwice, Polska
Pozycja napastnik
Wzrost 178 cm
Masa ciała 76 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1957–1958
1958–1962
1963–1975
1975–1982
1982–1983
1983–1985
Sośnica Gliwice
GKS Gliwice
Górnik Zabrze
KSC Lokeren
Valenciennes FC
Stade Quimper


234 (155)
192 (82)
31 (28)
58 (14)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1963–1980  Polska 75 (48)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1984–1985
1985–1986
1987–1988
Stade Quimper
KRC Mechelen
KSC Lokeren
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Włodzimierz Lubański w Wikicytatach Włodzimierz Lubański w Wikicytatach

Włodzimierz Leonard Lubański (ur. 28 lutego 1947 w Gliwicach) – polski piłkarz występujący na pozycji środkowego napastnika, przez wiele lat związany z klubem piłkarskim Górnik Zabrze, wielokrotny reprezentant Polski, mistrz olimpijski (oficjalnych spotkaniach w reprezentacji Polski rozegrał 75 spotkań, strzelił 48 goli). Trener i menedżer piłkarski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Klub[edytuj | edytuj kod]

Wlodzimierz Lubański zaczynał karierę w GZKS Sośnica Gliwice (1957-1958), gdzie jego ojciec Władysław, sekretarz partii PZPR w kopalni Sośnica, był prezesem. Następnie grał w GKS Gliwice (1958-1962), a w 15 roku życia, w 1962 r. został piłkarzem zabrzańskiego Górnika. Debiutował w pierwszej lidze w meczu z Arkonią Szczecin. Grał tam u boku takich piłkarzy jak Ernest Pohl i Stefan Florenski. Z tym klubem był siedmiokrotnie mistrzem Polski, a sześciokrotnie zdobył Puchar Polski. Cztery razy był królem strzelców polskiej ligi. Dwukrotnie (1969, 1970) wybrany Piłkarzem Roku, zdobywca Złotych Butów w 1972 r.

W 1970 roku dotarł z drużyną do finału Pucharu Zdobywców Pucharów (najlepszy wynik polskiego klubu w dziejach), gdzie Górnik przegrał z Manchesterem City. Do historii przeszedł zwłaszcza dramatyczny półfinał z AS Roma, nierozstrzygnięty mimo rozegrania trzeciego meczu i dogrywki, w którym o awansie decydował rzut monetą. Lubański, z siedmioma strzelonymi bramkami, był najskuteczniejszym zawodnikiem turnieju.

Od 1975 występował w belgijskim klubie KSC Lokeren, przez 7 sezonów. Rozegrał tam 196 meczów i zdobył 82 bramki[1]. W 1981 doszedł razem z drużyną do ćwierćfinału pucharu UEFA oraz do półfinału Pucharu Belgii, przegranego ze Standardem Liege. W 1983 r., grając we francuskim Valenciennes FC, gdzie trenerem był jego były kolega klubowy, Erwin Wilczek, został królem strzelców II ligi francuskiej. Karierę skończył w 1986 r. w klubie K.R.C. Mechelen.

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

W 1961 r. został powołany do kadry narodowej juniorów. W reprezentacji seniorów zadebiutował – razem z Zygfrydem Szołtysikiem – niedługo później, 4 września 1963 w Szczecinie, jako najmłodszy do dziś debiutant w historii (strzelił gola w wygranym 9:0 meczu z Norwegią). Z reprezentacją zdobył na Igrzyskach Olimpijskich w 1972 roku złoty medal olimpijski jako kapitan drużyny.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata 1974 w wygranym 2:0 meczu z Anglią w Chorzowie zdobył gola, ale doznał groźnego urazu kolana (po faulu Roya McFarlanda), który wykluczył go z występu w mistrzostwach. O powrót do sportu walczył przez dwa lata, w kadrze pojawił się dopiero w 1976 r. W 1978 r. brał udział w Mistrzostwach Świata w Argentynie, gdzie polska kadra zajęła 5.-6. miejsce.

W reprezentacji po raz ostatni wystąpił w 1980 r. w towarzyskim spotkaniu z Czechosłowacją w Chorzowie; w 75. występie zdobył swojego 48. gola – co jest do dzisiaj rekordem kraju (w czasie, gdy mecz był rozgrywany, bramka ta uznawana była za pięćdziesiątą, ale potem w wyniku skreślenia z listy oficjalnych meczów reprezentacji niektórych spotkań z reprezentacjami olimpijskimi, liczbę tę zweryfikowano).

Siódmy piłkarz Europy w ankiecie „France Football” w 1972 r. Dwukrotnie wystąpił w zespole gwiazd (podczas benefisu Jaszyna i meczu Europa-Ameryka Południowa). W 1978 r. otrzymał nagrodę Fair play UNESCO za zachowanie w meczu eliminacyjnym mistrzostw świata z Danią, kiedy to mając szansę na zdobycie bramki zrezygnował ze strzału i przeskoczył nad duńskim bramkarzem, aby nie narazić go na kontuzję. W 2003 roku został uznany za najlepszego polskiego piłkarza 50-lecia UEFA[2] (w meczach pucharowych zdobył 31 goli)[3].

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej został w Belgii, gdzie mieszka do dziś. Ukończył belgijską szkołę trenerską i przez kilka lat szkolił młodzież w Mechelen. W 1990 r. założył firmę „Lubański Sport-Management”, a od 1994 ma menadżerską licencję FIFA. Obecnie jest menedżerem sportowym i drugim trenerem Lokeren. Komentuje także mecze polskiej reprezentacji w telewizji. Był jednym z bliższych doradców trenera Jerzego Engela. Przez jakiś czas prowadził także kawiarnię.

Zna sześć języków obcych: rosyjski, czeski, niderlandzki, francuski, niemiecki, angielski i nieco serbski. W życiu prywatnym jest mężem Grażyny Lubańskiej i ojcem dwojga dzieci, syna Michała i córki Małgorzaty. Jest kolekcjonerem win i miłośnikiem malarstwa polskiego, zwłaszcza Piotra Michałowskiego.

Powstało o nim kilka książek, m.in. Ja, Lubański Krzysztofa Wyrzykowskiego (1990), Włodek Lubański. Legenda polskiego futbolu Włodzimierza Lubańskiego i Przemysława Słowińskiego (2008).

Za wybitne zasługi dla rozwoju sportu polskiego został w 1997 roku odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4]

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[5].

20 sierpnia 2012 został wyróżniony tytułem Honorowego Obywatela Miasta Zabrze[6]

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Występy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Klub Sezon
Występy Gole
Górnik Zabrze 1962/63 8 4
1963/64 23 12
1964/65 13 9
1965/66 18 23
1966/67 25 18
1967/68 24 24
1968/69 23 22
1969/70 23 12
1970/71 21 10
1971/72 25 14
1972/73 18 2
1973/74 1 0
1974/75 12 5
Łącznie 234 155
KSC Lokeren 1975/76 34 17
1976/77 29 11
1977/78 31 15
1978/79 32 12
1979/80 28 15
1980/81 24 8
1981/82 18 4
Łącznie 196 82
Valenciennes FC 1982/83 31 28
Stade Quimper 1983/84 33 7
1984/85 25 7
Łącznie 89 42
Łącznie 519 279

Historia klubowa[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Górnik Zabrze

Reprezentacja Polski

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Mecze w reprezentacji Polski[edytuj | edytuj kod]

48 bramek oficjalnie strzelonych w reprezentacji narodowej
+ 2 bramki w meczach nieoficjalnych
29 oficjalnych meczów w których strzelał bramki + 2 nieoficjalne
75 oficjalnych występów w reprezentacji narodowej + 5 nieoficjalnych
Rozegrane mecze
1963-09-04 Szczecin PolskaNorwegia 9:0 (3:0) T
1964-09-27 Stambuł TurcjaPolska 2:3 (1:2) T
1964-10-25 Dublin IrlandiaPolska 3:2 (1:2) T
1965-10-24 Szczecin PolskaFinlandia 7:0 (6:0) EMŚ 4
1965-11-01 Rzym WłochyPolska 6:1 (2:0) EMŚ
1966-05-03 Chorzów PolskaWęgry 1:1 (0:0) T
1967-05-21 Chorzów PolskaBelgia 3:1 (2:0) EME 2
1967-08-04 Moskwa ZSRRPolska 2:1 (1:0) EIO
1968-04-24 Chorzów PolskaTurcja 8:0 (2:0) T 3
1968-05-15 Dublin Irlandia Polska 2:2 (0:2) T
1968-06-09 Oslo NorwegiaPolska 1:6 (1:3) T
1968-10-30 Chorzów PolskaIrlandia 1:0 (0:0) T
1969-06-20 Kraków PolskaLuksemburg 8:1 (3:0) EMŚ
1969-04-30 Ankara TurcjaPolska 1:3 (0:2) T
1969-08-27 Łódź PolskaNorwegia 6:1 (5:1) T 2
1969-09-07 Chorzów PolskaHolandia 2:1 (0:1) EMŚ
1969-10-12 Luksemburg LuksemburgPolska 1:5 (1:0) EMŚ
1970-09-02 Warszawa PolskaDania 5:0 (2:0) T
1970-10-14 Chorzów PolskaAlbania 3:0 (1:0) EME
1971-05-05 Lozanna SzwajcariaPolska 2:4 (1:1) T
1971-09-22 Kraków PolskaTurcja 5:1 (1:0) EME 3
1972-04-16 Stara Zagora BułgariaPolska 3:1 (0:1) EIO
1972-08-30 Ratyzbona PolskaGhana 4:0 (1:0) IO
197209-08 Norymberga PolskaMaroko 5:0 (3:0) IO
1973-03-20 Łódź PolskaUSA 4:0 (2:0) T 3
1973-05-13 Warszawa PolskaJugosławia 2:2 (1:1) T
1973-05-16 Wrocław PolskaIrlandia 2:0 (1:0) T 2
1973-06-06 Chorzów PolskaAnglia 2:0 (1:0) EMŚ 1
1977-05-01 Kopenhaga DaniaPolska 1:2 (0:1) EMŚ 2
1978-03-22 Luksemburg LuksemburgPolska 1:3 (0:2) T
1980-09-24 Chorzów PolskaCzechosłowacja 1:1 (1:1) T
Objaśnienie skrótów użytych w tabeli
T – towarzyski
EIO – eliminacje Igrzysk Olimpijskich
IO – Igrzyska olimpijskie
EME – eliminacje Mistrzostw Europy
EMŚ – eliminacje Mistrzostw Świata

Pobyt w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]