Włodzimierz Lubański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Włodzimierz Lubański
Włodzimierz Lubański.jpg
Imię i nazwisko Włodzimierz Leonard Lubański
Data i miejsce
urodzenia
28 lutego 1947
Gliwice, Polska
Pozycja napastnik
Wzrost 178 cm
Masa ciała 76 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1963–1975
1975–1982
1982–1983
1983–1985
Górnik Zabrze
KSC Lokeren
Valenciennes FC
Stade Quimper
234 (155)
192 (82)
31 (28)
58 (14)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1963–1980  Polska 75 (48)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Włodzimierz Lubański w Wikicytatach Włodzimierz Lubański w Wikicytatach

Włodzimierz Leonard Lubański (ur. 28 lutego 1947 w Gliwicach) – polski piłkarz występujący na pozycji środkowego napastnika, przez wiele lat związany z klubem piłkarskim Górnik Zabrze, wielokrotny reprezentant Polski, mistrz olimpijski (oficjalnych spotkaniach w reprezentacji Polski rozegrał 75 spotkań, strzelił 48 goli). Trener i menedżer piłkarski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Klub[edytuj | edytuj kod]

Wlodzimierz Lubański zaczynał karierę w GZKS Sośnica Gliwice (1957-1958), gdzie jego ojciec Władysław, sekretarz partii PZPR w kopalni Sośnica, był prezesem. Następnie grał w GKS Gliwice (1958-1962), a w 15 roku życia, w 1962 r. został piłkarzem zabrzańskiego Górnika. Debiutował w pierwszej lidze w meczu z Arkonią Szczecin. Grał tam u boku takich piłkarzy jak Ernest Pohl i Stefan Florenski. Z tym klubem był siedmiokrotnie mistrzem Polski, a sześciokrotnie zdobył Puchar Polski. Cztery razy był królem strzelców polskiej ligi. Dwukrotnie (1969, 1970) wybrany Piłkarzem Roku, zdobywca Złotych Butów w 1972 r.

W 1970 roku dotarł z drużyną do finału Pucharu Zdobywców Pucharów (najlepszy wynik polskiego klubu w dziejach), gdzie Górnik przegrał z Manchesterem City. Do historii przeszedł zwłaszcza dramatyczny półfinał z AS Roma, nierozstrzygnięty mimo rozegrania trzeciego meczu i dogrywki, w którym o awansie decydował rzut monetą. Lubański, z siedmioma strzelonymi bramkami, był najskuteczniejszym zawodnikiem turnieju.

Od 1975 występował w belgijskim klubie KSC Lokeren, przez 7 sezonów. Rozegrał tam 196 meczów i zdobył 82 bramki[1]. W 1981 doszedł razem z drużyną do ćwierćfinału pucharu UEFA oraz do półfinału Pucharu Belgii, przegranego ze Standardem Liege. W 1983 r., grając we francuskim Valenciennes FC, gdzie trenerem był jego były kolega klubowy, Erwin Wilczek, został królem strzelców II ligi francuskiej. Karierę skończył w 1986 r. w klubie K.R.C. Mechelen.

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

W 1961 r. został powołany do kadry narodowej juniorów. W reprezentacji seniorów zadebiutował – razem z Zygfrydem Szołtysikiem – niedługo później, 4 września 1963 w Szczecinie, jako najmłodszy do dziś debiutant w historii (strzelił gola w wygranym 9:0 meczu z Norwegią). Z reprezentacją zdobył na Igrzyskach Olimpijskich w 1972 roku złoty medal olimpijski jako kapitan drużyny.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata 1974 w wygranym 2:0 meczu z Anglią w Chorzowie zdobył gola, ale doznał groźnego urazu kolana (po faulu Roya McFarlanda), który wykluczył go z występu w mistrzostwach. O powrót do sportu walczył przez dwa lata, w kadrze pojawił się dopiero w 1976 r. W 1978 r. brał udział w Mistrzostwach Świata w Argentynie, gdzie polska kadra zajęła 5.-6. miejsce.

W reprezentacji po raz ostatni wystąpił w 1980 r. w towarzyskim spotkaniu z Czechosłowacją w Chorzowie; w 75. występie zdobył swojego 48. gola – co jest do dzisiaj rekordem kraju (w czasie, gdy mecz był rozgrywany, bramka ta uznawana była za pięćdziesiątą, ale potem w wyniku skreślenia z listy oficjalnych meczów reprezentacji niektórych spotkań z reprezentacjami olimpijskimi, liczbę tę zweryfikowano).

Siódmy piłkarz Europy w ankiecie „France Football” w 1972 r. Dwukrotnie wystąpił w zespole gwiazd (podczas benefisu Jaszyna i meczu Europa-Ameryka Południowa). W 1978 r. otrzymał nagrodę Fair play UNESCO za zachowanie w meczu eliminacyjnym mistrzostw świata z Danią, kiedy to mając szansę na zdobycie bramki zrezygnował ze strzału i przeskoczył nad duńskim bramkarzem, aby nie narazić go na kontuzję. W 2003 roku został uznany za najlepszego polskiego piłkarza 50-lecia UEFA[2] (w meczach pucharowych zdobył 31 goli)[3].

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej został w Belgii, gdzie mieszka do dziś. Ukończył belgijską szkołę trenerską i przez kilka lat szkolił młodzież w Mechelen. W 1990 r. założył firmę „Lubański Sport-Management”, a od 1994 ma menadżerską licencję FIFA. Obecnie jest menedżerem sportowym i drugim trenerem Lokeren. Komentuje także mecze polskiej reprezentacji w telewizji. Był jednym z bliższych doradców trenera Jerzego Engela. Przez jakiś czas prowadził także kawiarnię.

Zna sześć języków obcych: rosyjski, czeski, niderlandzki, francuski, niemiecki, angielski i nieco serbski. W życiu prywatnym jest mężem Grażyny Lubańskiej i ojcem dwojga dzieci, syna Michała i córki Małgorzaty. Jest kolekcjonerem win i miłośnikiem malarstwa polskiego, zwłaszcza Piotra Michałowskiego.

Powstało o nim kilka książek, m.in. Ja, Lubański Krzysztofa Wyrzykowskiego (1990), Włodek Lubański. Legenda polskiego futbolu Włodzimierza Lubańskiego i Przemysława Słowińskiego (2008).

Za wybitne zasługi dla rozwoju sportu polskiego został w 1997 roku odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4]

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[5].

20 sierpnia 2012 został wyróżniony tytułem Honorowego Obywatela Miasta Zabrze[6]

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Występy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Klub Sezon
Występy Gole
Górnik Zabrze 1962/63 8 4
1963/64 23 12
1964/65 13 9
1965/66 18 23
1966/67 25 18
1967/68 24 24
1968/69 23 22
1969/70 23 12
1970/71 21 10
1971/72 25 14
1972/73 18 2
1973/74 1 0
1974/75 12 5
Łącznie 234 155
KSC Lokeren 1975/76 34 17
1976/77 29 11
1977/78 31 15
1978/79 32 12
1979/80 28 15
1980/81 24 8
1981/82 18 4
Łącznie 196 82
Valenciennes FC 1982/83 31 28
Stade Quimper 1983/84 33 7
1984/85 25 7
Łącznie 89 42
Łącznie 519 279

Historia klubowa[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Górnik Zabrze

Reprezentacja Polski

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Mecze w reprezentacji Polski[edytuj | edytuj kod]

48 bramek oficjalnie strzelonych w reprezentacji narodowej
+ 2 bramki w meczach nieoficjalnych
29 oficjalnych meczów w których strzelał bramki + 2 nieoficjalne
75 oficjalnych występów w reprezentacji narodowej + 5 nieoficjalnych
Rozegrane mecze
1963-09-04 Szczecin PolskaNorwegia 9:0 (3:0) T
1964-09-27 Stambuł TurcjaPolska 2:3 (1:2) T
1964-10-25 Dublin IrlandiaPolska 3:2 (1:2) T
1965-10-24 Szczecin PolskaFinlandia 7:0 (6:0) EMŚ 4
1965-11-01 Rzym WłochyPolska 6:1 (2:0) EMŚ
1966-05-03 Chorzów PolskaWęgry 1:1 (0:0) T
1967-05-21 Chorzów PolskaBelgia 3:1 (2:0) EME 2
1967-08-04 Moskwa ZSRRPolska 2:1 (1:0) EIO
1968-04-24 Chorzów PolskaTurcja 8:0 (2:0) T 3
1968-05-15 Dublin Irlandia Polska 2:2 (0:2) T
1968-06-09 Oslo NorwegiaPolska 1:6 (1:3) T
1968-10-30 Chorzów PolskaIrlandia 1:0 (0:0) T
1969-06-20 Kraków PolskaLuksemburg 8:1 (3:0) EMŚ
1969-04-30 Ankara TurcjaPolska 1:3 (0:2) T
1969-08-27 Łódź PolskaNorwegia 6:1 (5:1) T 2
1969-09-07 Chorzów PolskaHolandia 2:1 (0:1) EMŚ
1969-10-12 Luksemburg LuksemburgPolska 1:5 (1:0) EMŚ
1970-09-02 Warszawa PolskaDania 5:0 (2:0) T
1970-10-14 Chorzów PolskaAlbania 3:0 (1:0) EME
1971-05-05 Lozanna SzwajcariaPolska 2:4 (1:1) T
1971-09-22 Kraków PolskaTurcja 5:1 (1:0) EME 3
1972-04-16 Stara Zagora BułgariaPolska 3:1 (0:1) EIO
1972-08-30 Ratyzbona PolskaGhana 4:0 (1:0) IO
197209-08 Norymberga PolskaMaroko 5:0 (3:0) IO
1973-03-20 Łódź PolskaUSA 4:0 (2:0) T 3
1973-05-13 Warszawa PolskaJugosławia 2:2 (1:1) T
1973-05-16 Wrocław PolskaIrlandia 2:0 (1:0) T 2
1973-06-06 Chorzów PolskaAnglia 2:0 (1:0) EMŚ 1
1977-05-01 Kopenhaga DaniaPolska 1:2 (0:1) EMŚ 2
1978-03-22 Luksemburg LuksemburgPolska 1:3 (0:2) T
1980-09-24 Chorzów PolskaCzechosłowacja 1:1 (1:1) T
Objaśnienie skrótów użytych w tabeli
T – towarzyski
EIO – eliminacje Igrzysk Olimpijskich
IO – Igrzyska olimpijskie
EME – eliminacje Mistrzostw Europy
EMŚ – eliminacje Mistrzostw Świata

Pobyt w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]