Włodzimierz Reczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Reczek
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1911
Kraków
Data i miejsce śmierci 28 marca 2004
Katowice
Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego
Okres urzędowania od 1952
do 1973
Poprzednik Alfred Loth
Następca Bolesław Kapitan
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy I klasy

Włodzimierz Reczek (ur. 24 lutego 1911 w Krakowie, zm. 28 marca 2004 w Katowicach) – polski działacz sportowy, prawnik, polityk. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Uniwersytet Jagielloński w 1936, przed II wojną światową pracował jako radca prawny. 1930-1932 był członkiem Organizacji Młodzieżowej TUR, a 1934-1936 ZNMS[1]. W latach 1939–1945 uczestnik ruchu oporu. Po wojnie był dyrektorem Spółdzielni Wydawniczej "Wiedza" oraz wicedyrektorem Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik" (1950–1954). W latach 1952–1973 kierował centralnym organem administracji państwowej ds. sportu – Głównym Komitetem Kultury Fizycznej (od 1960 pod nazwą Główny Komitet Kultury Fizycznej); jego poprzednikiem na tym stanowisku był Józef Faruga, a następcą Bolesław Kapitan.

Pracował jako pedagog na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach od 1973; docent (obronił doktorat w 1968), w latach 1974–1980 rektor uczelni.

W latach 1952–1974 był także prezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego; zastąpił na tym stanowisku Alfreda Lotha, jego miejsce zajął z kolei w 1974 Bolesław Kapitan. Członkiem Prezydium PKOl był od 1952.

W 1961 został wybrany na członka Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, pełnił tę funkcję 35 lat. Po rezygnacji w 1996 otrzymał dożywotnie honorowe członkostwo MKOl.

W latach 1981–1984 był prezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej; w tym okresie reprezentacja Polski osiągnęła jeden z największych sukcesów – trzecie miejsce na Mistrzostwach Świata w 1982 pod wodzą trenera Antoniego Piechniczka.

Należał również do innych organizacji sportowych i turystycznych, m.in. Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (do 1950, był wiceprezesem) oraz Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (od 1950, pierwszy prezes w latach 1950–1954). Był członkiem organizacji międzynarodowych zajmujących się tą problematyką.

Opublikował wiele prac dotyczących kultury fizycznej i turystyki, m.in. książki Model ludowej kultury fizycznej (1956), Model organizacyjny turystyki (1969); we wcześniejszych latach publikował także artykuły na tematy polityczne i ekonomiczne.

Przez wiele lat pozostawał aktywnym uczestnikiem życia politycznego. W latach 1932–1938 działał w lewicowych organizacjach studenckich; później związany z PPS, w okresie od listopada 1945 do grudnia 1948 był sekretarzem Naczelnego Komitetu Wykonawczego PPS. Od 1948 należał do PZPR; w latach 1948–1954 członek Biura Organizacyjnego Komitetu Centralnego, w latach 1948–1972 członek KC. W latach 1945–1956 poseł do KRN na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji. W Sejmie Ustawodawczym był przewodniczącym Komisji Kultury i Sztuki.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1996 prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Orderem Orła Białego[2]. Wcześniej został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz odznaczeniami zagranicznymi, w tym odznaczeniami międzynarodowego ruchu olimpijskiego.

Przypisy