Włosienicznik wodny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Włosienicznik wodny
Fijne waterranonkel Ranunculus aquatilis var. diffusus.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd jaskrowce
Rodzina jaskrowate
Rodzaj włosienicznik
Gatunek włosienicznik wodny
Nazwa systematyczna
Ranunculus aquatilis L.
Sp. Pl. 556 1753
Synonimy

Batrachium aquatile Dumort.

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Morfologia

Włosienicznik wodny, jaskier wodny (Ranunculus aquatilis L.) – gatunek rośliny z rodziny jaskrowatych, zwany jaskrem wodnym. Jako gatunek rodzimy rośnie w Europie, północnej Afryce i Ameryce Północnej[2]. W Polsce dość często występuje na niżu, dochodząc do piętra pogórza, rzadko tylko spotkać go można wyżej[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Długa (do 1,5 m), rozgałęziona, ulistniona.
Liście
Liście zróżnicowane są na pływające i podwodne. Pływające mają długie ogonki i blaszkę w kształcie nerki, zwykle od 3 do 5 klapkach. Liście podwodne z krótkimi ogonkami i blaszką pociętą na długie nitkowe odcinki. Ich zwiększona powierzchnia ułatwia wymianę gazową i pobieranie składników pokarmowych[4].
Kwiaty
Pojedyncze na długich szypułkach (w czasie owocowania szypułki te rosną, osiągając długość do 5 cm). Mają 5-działkowy kielich, 5 białych, szerokich płatków o długości do 10 mm. liczne pręciki i liczne słupki[4]. Dno kwiatowe jest kuliste i pokryte szczecinkami, miodniki są kuliste.
Owoc
Elipsoidalne niełupki ze szczeciniastymi włoskami.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednoroczna lub Bylina, hydrofit. Kwitnie od kwietnia do sierpnia, czasami jeszcze we wrześniu. Występuje na płytkich i wolno płynących wodach lub w kanałach, głębokości do 2 m, rowach, stawach i jeziorach, czasami masowo. W wodach bogatych w składniki pokarmowe, a ubogie w wapń[4]. Gatunek charakterystyczny dla związku (Al.) Hottonion[5]. Liczba chromosomów 2n = 16, 32, 48[6].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z włosienicznikiem rzecznym, w. skąpopręcikowym i tarczowatym[7].

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina objęta w Polsce od 2004 ścisłą ochroną gatunkową. Źródłem zagrożenia dla niej jest gospodarka hodowlana w zbiornikach, w których występuje, zanieczyszczenie wód oraz wysychanie zbiorników w czasie długotrwałych susz[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Bywa uprawiany jako roślina ozdobna w oczkach wodnych. Najlepiej sadzić go w doniczkach lub innych pojemnikach, gdyż wówczas łatwiej można kontrolować jego rozrastanie się.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-07].
  2. Ranunculus aquatilis na Germplasm Resources Information Network (GRIN) [dostęp 2014-01-26].
  3. 3,0 3,1 Halina Piękoś-Mirkowa, Zbigniew Mirek: Rośliny chronione. Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2006. ISBN 978-83-7073-444-2.
  4. 4,0 4,1 4,2 Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997, s. 286. ISBN 83-7073-092-2.
  5. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  6. Ranunculus aquatilis na Flora of North America (GRIN) [dostęp 2014-01-26].
  7. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997. ISBN 83-7073-092-2.