Włoska Partia Komunistyczna
| Włoska Partia Komunistyczna Partito Comunista Italiano |
|
| Lider | pierwszy - Amadeo Bordiga ostatni - Achille Occhetto |
| Data założenia | 21 stycznia 1921 |
| Data rozwiązania | 3 lutego 1991 |
| Adres siedziby | Via delle Botteghe Oscure 4 Rzym |
| Deklarowana ideologia polityczna |
Eurokomunizm Socjalizm demokratyczny |
| Deklarowane poglądy gospodarcze |
Socjalizm |
| Liczba członków | 1 264 790 (1990) |
Włoska Partia Komunistyczna (wł. Partito Comunista Italiano, PCI) – nieistniejąca już włoska partia polityczna, utworzona w wyniku rozłamu w 1921 wewnątrz włoskiej partii socjalistycznej, należała do Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu) i dążyła do wywołania we Włoszech rewolucji komunistycznej. W okresie powojennym należała do głównych ugrupowań politycznych w kraju. Od 1948 do 1992 partia komunistyczna była we Włoszech największym ugrupowaniem opozycyjnym. W latach 1948 - 1956 blisko współdziałała z partią socjalistyczną. W 1968 potępiła inwazję wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Na przełomie lat 60. i 70. doszło do rozluźnienia związków z KPZR co w rezultacie zaowocowało powstaniem eurokomunizmu opierającego się na odrzuceniu przywództwa Moskwy w ruchu komunistycznym oraz rezygnacji z marksizmu-leninizmu jako podstawy działania. W połowie lat 70. lewe skrzydło chadecji próbowało dokonać porozumienia z komunistami jako czołową siłą opozycji aby doprowadzić do przejęcia przez nią części odpowiedzialności za politykę państwa. Był to tzw. "historyczny kompromis". Fiasko tej koncepcji wiąże się z porwaniem i śmiercią chadeckiego polityka Aldo Moro. Partia komunistyczna razem z chadekami ostro występowała przeciwko terroryzmowi skrajnej lewicy (Czerwone Brygady) i skrajnej prawicy. W 1991 uległa przekształceniu w socjalistyczną i proeuropejską Demokratyczną Partię Lewicy (Partito democratico della Sinistra, PDS). W tym samym roku grupa radykałów zamierzających zachować komunistyczną tożsamość partii opuściła PDS, powołując Odrodzenie Komunistyczne (Partito della Rifondazione Comunista).
Sekretarze generalni i przewodniczący Włoskiej Partii Komunistycznej [edytuj]
- 1921-1924 – Amadeo Bordiga
- 1924-1926 – Antonio Gramsci
- 1927-1964 – Palmiro Togliatti
- 1964-1972 – Luigi Longo
- 1972-1984 – Enrico Berlinguer
- 1984-1988 – Alessandro Natta
- 1988-1991 – Achille Occhetto
Zobacz też [edytuj]
|
||||||||||
