Włoska Powszechna Konfederacja Pracy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Logo CGIL

Włoska Powszechna Konfederacja Pracy[1][2] (wł. Confederazione Generale Italiana del Lavoro, CGIL) – włoska federacja związków zawodowych, najliczniejsza centrala związkowa we Włoszech[3].

CGIL powstała w 1944[1] w Rzymie jako krajowa federacja pracowników mająca zastąpić organizacje związkowe działające w reżimie faszystowskim. Wśród założycieli znaleźli się przedstawiciele komunistów, socjalistów i chrześcijańskich demokratów. W zamierzeniach konfederacja miała być podstawową i niezależną od partii politycznych centralą związkową. W ciągu kilku pierwszych lat została jednak zdominowana przez komunistów. W 1950 chrześcijańscy demokraci powołali Włoską Konfederację Pracowniczych Związków Zawodowych (CISL), a socjaliści i republikanieWłoską Unię Pracy[3].

Włoska Powszechna Konfederacja Pracy blisko współpracowała z Włoską Partią Komunistyczną, uzyskała członkostwo w Światowej Federacji Związków Zawodowych. Pozostaje jednocześnie najliczniejszą centralą związkową, aktywną w środowiskach pracowników przemysłu ciężkiego i pracowników zatrudnionych w rolnictwie. Liczba członków skupionych w niej organizacji szacowana jest na 5 milionów[3], CGIL w 2011 swój stan członkowski określiła na 5,76 miliona osób[4].

Sekretarze generalni[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Włoska Powszechna Konfederacja Pracy. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2013-01-14].
  2. Nazwa może być tłumaczona także jako Włoska Generalna Konfederacja Pracy.
  3. 3,0 3,1 3,2 General Italian Confederation of Labour (ang.). britannica.com. [dostęp 2013-01-14].
  4. Tesseramento 2011: cresce l'adesione alla CGIL (wł.). cgil.it. [dostęp 2013-01-14].
  5. CGIL (wł.). treccani.it. [dostęp 2013-01-14].
Wikimedia Commons

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]